J’s PC was kapot. Ofschoon e-mail en msn nog steeds functioneerden, geraakte hij al twee weken niet op internet. Hij vertelde het mij terloops en meestal ga ik daar niet verder op in: door één keertje iemands PC-problemen onder handen te gaan nemen, belandt men wel eens in een straatje zonder einde of loopt men namelijk vaak het gevaar in oeverloze lang durende discussies verzeild te geraken.

Maar voor hem maakte ik graag een uitzondering. Hij heeft het niet al te breed, slaagt er op onvoorstelbare wijze in om als alleenstaande vader zijn twee jonge dochtertjes de prachtigste en meest liefdevolle opvoeding in jaren te geven en zou zich al te vaak gaan wegcijferen voor het geluk of contentement van anderen. Dus zakte ik af naar zijn flat. Het probleem was heel snel gevonden, opgelost en ik voerde – “ik ben hier nu toch” – nog snel een aantal updates en malware-controles uit. Een dik uurtje werk had ik, meer niet.

Wat bij velen zou afgesloten met “allez, nen dikke merci, ge moogt nu een pint hebben” draaide bij J helemaal anders uit. Hij had heerlijk voor mij gekookt. We babbelden over kleine en grote dingen, hij toonde mij de foto’s van zijn vakantie terwijl zijn jongste dochtertje fier maar voorzichtig met verse kopjes koffie kwam aangewandeld.
En als klap op de vuurpijl duwde hij mij bij mijn vertrek een bijzonder welgevulde biermand in de handen. Ik vond het langs de ene kant best wel genant en overweldigend om op zo een uitgebreide manier bedankt te worden voor mijn al bij al bescheiden tussenkomst, maar aan de andere kant vond ik de hele situatie wel bijzonder typisch.

Dankbaarheid. Het is iets ongelooflijk kleins om te tonen, maar steevast overweldigend groot om te ontvangen. En dat zouden wij vanuit onze luxueuze sofa wel eens durven te vergeten.