De Standaard op iPhone

De iPhone app van De Standaard is al een week lang de best verkochte Belgische toepassing in de iPhone App Store van Apple.

Zo bloklettert De Standaard zelve. Zelfstoef is een schone deugd, maar ze zouden zich bij De Standaard toch iets bescheidener mogen opstellen. De hoge verkoopcijfers op het iTunes-platform wijzen mijns inziens namelijk meer op de goede reputatie van De Standaard, dan op de kwaliteit en toegevoegde waarde van de applicatie zelf. Ik ben één van die vele downloaders van het programmaatje en ik ben licht ontgoocheld, de applicatie klonk veelbelovender dan die uiteindelijk blijkt te zijn… Een kleine toelichting hieronder, maar vooral: een streepje volstrekt gratis consulting voor De Standaard met 10 tips hoe ze hun iPhone-app wel tot een fantastische toepassing kunnen omvormen. Ze zouden mij dankbaar mogen zijn en kunnen mij gerust vrijblijvend contacteren voor mijn adresgegevens voor een gratis krantenabonnement van een jaar…

Lees verder

Dank je…

J’s PC was kapot. Ofschoon e-mail en msn nog steeds functioneerden, geraakte hij al twee weken niet op internet. Hij vertelde het mij terloops en meestal ga ik daar niet verder op in: door één keertje iemands PC-problemen onder handen te gaan nemen, belandt men wel eens in een straatje zonder einde of loopt men namelijk vaak het gevaar in oeverloze lang durende discussies verzeild te geraken.

Maar voor hem maakte ik graag een uitzondering. Hij heeft het niet al te breed, slaagt er op onvoorstelbare wijze in om als alleenstaande vader zijn twee jonge dochtertjes de prachtigste en meest liefdevolle opvoeding in jaren te geven en zou zich al te vaak gaan wegcijferen voor het geluk of contentement van anderen. Dus zakte ik af naar zijn flat. Het probleem was heel snel gevonden, opgelost en ik voerde – “ik ben hier nu toch” – nog snel een aantal updates en malware-controles uit. Een dik uurtje werk had ik, meer niet.

Wat bij velen zou afgesloten met “allez, nen dikke merci, ge moogt nu een pint hebben” draaide bij J helemaal anders uit. Hij had heerlijk voor mij gekookt. We babbelden over kleine en grote dingen, hij toonde mij de foto’s van zijn vakantie terwijl zijn jongste dochtertje fier maar voorzichtig met verse kopjes koffie kwam aangewandeld.
En als klap op de vuurpijl duwde hij mij bij mijn vertrek een bijzonder welgevulde biermand in de handen. Ik vond het langs de ene kant best wel genant en overweldigend om op zo een uitgebreide manier bedankt te worden voor mijn al bij al bescheiden tussenkomst, maar aan de andere kant vond ik de hele situatie wel bijzonder typisch.

Dankbaarheid. Het is iets ongelooflijk kleins om te tonen, maar steevast overweldigend groot om te ontvangen. En dat zouden wij vanuit onze luxueuze sofa wel eens durven te vergeten.

Los Zand

Op donderdagavond kijk ik al graag eens van onder mijn dekentje naar Los Zand op één. Okee, het is nauw niet meteen de meest hoogvliegende fictiereeks die de laatste jaren op de VRT wordt uitgezonden (en de geloofwaardigheid waarmee bepaalde personages worden neergezet vind ik bij sommigen erbarmelijk), maar het Afrika-gedeelte bevalt mij wel enorm. De roadtrip aldaar zorgt voor heel warme, mooie beelden; het lijken ook de betere acteurs van de reeks die naar dit warme continent mochten afreizen.
(In de kantlijn: laat deze serie wel het bewijs wezen dat mooi ABN-gesproken series totaal ongeloofwaardig overkomen).

Maar ofwel is er één of andere hartgrondige ruzie aan mij voorbijgegaan, ofwel is er een tijdbom aan het tikken die heel binnenkort ontploffen moet. Maar nu de serie op TV is, blijkt er een heel zware onderhuidse spanning te leven onder de medewerkers aan Los Zand.

Een aantal weken geleden al, toen de serie voor het eerst op TV kwam, sprak Koen De Bouw nogal zuchtend op Radio 1 dat de mensen met dat mooie weer misschien beter wat in de tuin zouden zitten in plaats van naar Los Zand te kijken.

En dit weekend een al even merkwaardige uitspraak in De Standaard, deze keer door Matthias Schoenaerts, die ook in de serie meespeelt : “Over Los Zand ga ik niet te veel zeggen…” waarna hij deze serie voor de rest van het interview uit de weg gaat.

Geen idee of deze gasten misschien niet uitbetaald werden, dan wel of ze de serie achteraf bekeken zelf veel te plattekes vinden, of wat de reden ook moge zijn, maar er is duidelijk stront aan de knikker.

Razor Reel

Van 2 tot 8 november 2009 wordt in Brugge Razor Reel georganiseerd: een filmfestival rond de zogeheten “fantastische film”. Hiermee wordt niet alleen op fantasy of science-fiction gedoeld (al komen deze genres wel aan bod), maar met fantasie wordt vooral ruimer gemikt :

Het zijn films die gesitueerd zijn in een wereld die onwerkelijk is en/of waarbij de situatie zo ongewoon of extreem is dat deze niet terug te vinden is in de huidige werkelijkheid. Veelal situeren deze films zich in de volgende genres: horror, sciencefiction, thriller, manga of fantasy genre.

Brussel heeft al jaren een festival van de fantastische film, maar dit is voornamelijk een franstalig festival waar dan ook vooral franstaligen naartoe gaan. Daarom kwam de Brugse organisatie “Razor Reel” op het idee om een soortgelijk, Nederlandstalig filmfestival in eigen stad te organiseren. Vorig jaar slaagde men in een eerste opzet (met Jan Verheyen als peter van het festival), maar de opkomst was redelijk teleurstellend. Desondanks gaat Razor Reel er dit jaar weer vollen bak tegenaan met nog meer en nog straffere films dan tevoren, inclusief zeer veel Belgische en een aantal wereldpremières, waaronder “13 Hours” met Tom Felton (eerder bekend als “Draco Malfidus” uit de Harry Potter-films). Deze laatste heeft bovendien aangekondigd zelf naar Brugge af te zakken voor dit felmfestival.

Een aantal genres dat op dit filmfestival aan bod komt (zoals fantasy of manga) is nou niet meteen mijn ding en ik vermoedde dan ook dat het filmaanbod mij niet echt zou aanstaan. Al bleek niets minder waar: er blijken een aantal e-norm veelbelovende horrorfilms van onafhankelijke productiehuizen op de affiche te staan. En het is toch wel een feit dat dergelijke films de laatste jaren enorm furore maken: het begon met The Blair Witch Project, ook Saw was aanvankelijk een Australische independent productie, het Japanse Ringu onderging een Amerikaanse remake als het uiterst succesvolle The Ring, uit Spanje dook plotseling de nagelbijter [REC] op (in het Amerikaans hermaakt als Quarantine) en hét grote Amerikaanse succes van dit najaar is zonder enige twijfel Paranormal Activity (die ook hier binnenkort in de zalen komt): een film die nog fermer blijkt te zijn dan The Blair Witch Project en waarvan Steven Spielberg zei dat hij de film halverwege heeft stopgezet omwille van té beangstigend.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat grootmeester Tarantino al jaren dweept met films uit het B- en gore-genre.

Geen blockbusters en megaproducties dus op dit filmfestival in Brugge, maar wel heel wat veelbelovende independents (waarvan bovenstaande voorbeelden uitwezen dat ze tot blockbusters kunnen geworden) uit het horror, manga, fantasy, sci-figenre, absurde humor en andere droomstijlen. Ik verwachtte een klein aantal films op de affiche aan te treffen die mijn goedkeuring zouden wegdragen, maar ik zit met een probleem: niet minder dan 15 films van de Razor Reel-affiche zou ik bijzonder graag willen zien, maar dit betekent dus heel wat overlappingen en keuzes die gemaakt zullen moeten worden.

Mijn definitieve selectie staat dus nog niet vast, maar hieronder presenteer ik u graag de 15 films die bij mij een yes!-gevoel opriepen en die ik u bij deze dan ook graag warm aanbeveel.

Lees verder

Videostar

Na drie jaar algehele afwezigheid, moest gisterenavond de totale wederopstanding van Robbie Williams betekenen. Hij trad voor het eerst weer op – naar aanleiding van de Britse Electric Proms – en dit concert werd wereldwijd uitgezonden in bioscopen, over internet en op TV (BBC2 heeft gisterenavond in uitgesteld relais vrijwel het volledige optreden uitgezonden).

Ik ben altijd fan geweest van Robbie als top-entertainer, dus stond de HD-recorder de vorige nacht lustig te spinnen om het optreden vast te leggen, vanavond keek ik er naar. En het moet gezegd: er stond een stevige frons op mijn voorhoofd. Ik vond Robbie Williams er alles behalve fit uitzien, zowel lichamelijk als in het kopje. Na twee nummers zag hij er al vrij afgemat uit, kringen rond zijn ogen tekenden zich duidelijk af. Ik volg z’n doen en laten niet genoeg in de roddelboekjes om voldoende op de hoogte te zijn, maar het zou me geenszins verbazen als de Robbie die ik daar aan het werk zag zich in één of ander afkickproces bevindt of iets anders te verwerken heeft. Hij was helemaal niet meer de Superman die ik ettelijke jaren geleden in het Sportpaleis of het Boudewijnstadion zag.

Ook vocaal liep het niet echt op wieltjes en heeft hij een paar serieuze uitschuivers gemaakt (in “Millennium” en “Angels” zaten een aantal ferm valse passages), maar dit werd stevig gecompenseerd door een uitgebreide, zeer strakke en straffe begeleidingsband (inclusief strijkers en fabuleuze achtergrondzangeressen). En zijn fysieke en stemgebonden problemen werden eveneens gecompenseerd door zijn innemende kwinkslagen, volksmennerij en de absolute rasentertainer die hij duidelijk wel gebleven is.

Strafste moment van het concert? Zijn bisnummer, Video Killed The Radio Stars, een Buggles-cover dus. Ook hier: vocaal nu en dan een scheet er naast, maar de combinatie van deze onverslijtbare klassieker en ‘s mans podiumprésence zorgden er wel voor dat de zaal echt ontplofte. Dit nummer wordt zonder enige twijfel het absolute hoogtepunt van de komende Robbie Williams-concerten. Als hij al terug gaat toeren, natuurlijk.

(En als u ook vindt dat hij tijdens dit nummer op momenten als Kermit De Kikker klinkt, dan ben ik alvast niet langer de enige)

La Linea

Vandaag hadden we het op ‘t werk nog over La Linea, vermoedelijk één van de coolste animatiereeksen die ooit op TV was. Het dateert uit ver vervlogen tijden, maar velen lijken zich deze filmpjes uit hun kindertijd toch nog wel te herinneren. Heel veel van deze baanbrekende filmpjes uit die tijd staan op YouTube. Het onverstaanbare brabbeltaaltje in deze filmpjes bleek universeel begrijpbaar voor alle ukken uit Europa, te oordelen aan de reacties op datzelfde YouTube…

Concertagenda

Pas in januari 2010 vindt voor mij het eerste optreden in de schouwburg plaats, tot die datum stond er weinig op de affiche van het cultureel centrum dat mij voldoende aanstond. Dus overbrug ik die periode van culturele leegte maar met wat andere concerten, de volgende weken/maanden :

En ik twijfel over Mika in het Sportpaleis. Ook dat zou wel eens een daverend feestje kunnen worden. En muzikaal hokjesdenken is totaal passé.

‘t Is herfst

Het water tikt door de buizen van de centrale verwarming. Buiten is het fris met nu en dan een echte koude bries en een miezerige regen. Binnen is het gezellig warm, ik toef voor het eerst in lange tijd weer de ganse dag binnen, muziek knalt uit de speakers in keuken en woonkamer, kleine klusjes worden gedaan, ik lees wat, ik mijmer wat. De herfst is ingetreden. En daar heb ik, na de heerlijke zomer van 2009, geen enkel probleem mee.