“Wie gelooft die mensen nog?” sneerde de VLD de afgelopen maanden regelmatig, daarmee refererend aan Yves Letermes grootspraak van weleer. Al bleek de uitspraak in kwestie afgelopen week op hen toepasselijker dan ooit. Plat op de buik zijn ze gaan liggen, alle principes overboord gooiend, een jobkorting was zeker geen must meer voor hen [ook wal bestempelden ze die als absoluut noodzakelijk tijdens de verkiezingsweken]. Guy Verhofstadt liet zijn ware aard en die van zijn partij zien: principeloze postjesjagers die geen scrupules kennen. Het doet me dan ook een waar genoegen dat de VLD van de onderhandelingstafel voor de Vlaamse Regering geweerd werd.

Maar er was wel meer ongeloofwaardigheid en met-de-wind-meedraaierij deze week. De Kimberley-historie bijvoorbeeld. Het verhaal van de 3 sterren die er vervolgens 56 werden, was aanvankelijk hilarisch. Allez ja, ik heb er toch ook smakelijk mee gelachen. Maar op den duur evolueerde het in een toestand die doet denken aan een zatte nonkel die één goeie grap heeft, die elke dag opnieuw vertelt en er zelf continu mee in een deuk blijft liggen: genant dus. Maar de grapjes bleven aanhouden (“Carglass herstelt… hahahaha…”), het nieuws werd “steeds belangrijker bevonden” en domineerde alle media, een weemoedige zucht werd moeilijk te onderdrukken. En toen werd het schrijnend: heel Kimberley’s familie, een marginaal zootje ongeregeld dat recht uit Man Bijt Hond leek te komen en alles in huis heeft om de familie Flodder naar de kroon te steken, werd overal opgevoerd. Kimberley zelf leek met zelfmoordgedachten rond te lopen. Op dat moment werd het pijnlijk en allerlei grapjes en internet-initiatieven een brug te ver.

De tattoeages waren één kant van het verhaal, maar vooral de leugens die zich ophoopten, het bochtenwerk van Kimberley, haar verklaringen die vol tegenstrijdigheden en leugens leken te zitten stootten me voor de borst. Dergelijke mensen moeten niet breed in de pers uitgesmeerd worden, ze moeten beschermd worden tegen zichzelf. Ik kreeg er voorwaar compassie mee. Die tattoeages waren haar eigen domme schuld, maar wat er op volgde was complete waanzin die je niemand toewenst. Eventjes hoopte ik dat er écht een reclamestunt achter dit verhaal zou zitten, zodat de hetze alsnog tot serieuze nieuwswaarde zou leiden (“de internationale pers een hak gezet”), maar het mocht jammer genoeg niet zijn.

Ha ja, en toen kwamen die mensen van Famous in beeld. Want die hadden het o-zo-hilarische idee uitgevoerd om een Kimberlizer op internet te zetten. “Iedereen 56 sterretjes op z’n gezicht.” Ze hadden ongetwijfeld zelf hun broek ondergescheten van het lachen bij het bedenken van deze smakelijke internetstunt.
Maar toen werden ze ter verantwoording geroepen op De Zevende Dag, en daar bleek de creatieve directeur des huizes een even grote fantast, winddraaier en fabeltjesfabrikant te zijn als de door hen geviseerde Kimberley. “Wij wilden haar helemaal niet belachelijk maken, ” bazelde hij, “daarom schakelden we alle mogelijkheden voor reacties en zo uit.” Yeah right. Dat is zoals een applicatie op de markt gooien onder de noemer “Wij passen uw foto aan zodat je zo lelijk wordt als dikke Germaine van het frietkot” en dan achteraf terugkrabbelen door te zeggen dat je Germaine eigenlijk niet wou viseren.
“Onze campagne was ook bedoeld om geld in te zamelen voor Kimberley: per geüploade foto zouden wij 1 Euro aan haar geven, tot een maximaal bedrag van 1000 Euro. Maar toen bleek dat de tattoo’s gratis verwijderd zouden moeten worden, en hebben we dat luik van onze campagne maar laten varen,” voegde het Famous-leeghoofd er klaarblijkelijk doodzenuwachtig aan toe. Ha ja, dat vind ik volkomen normaal. Dat is zoals een klant naar Famous zou gaan, zij een campagne in mekaar boksen, de klant zegt “dat hij/zij het toch maar niets vindt en er geen geld wil aan uitgeven”, maar Famous achteraf wel helemaal gratis en puur voor de fun die campagne zou uitvoeren. “Gewoon, omdat we er zelf zo tevreden over waren!” Economisch gelul, mooipraterij om het gezicht te redden.
Misschien hadden ze beter met Kimberley een zelfhulpgroep opgericht.

Maar dan de VRT zelf. Die door alle berichtgeving ervoor gezorgd heeft dat alle actualiteitsprogramma’s een hoger “In De Gloria”-gehalte kregen. Niet alleen werd mejuffer K. overal opgevoerd, maar dinsdag (?) was het ook plotseling nodig om 10 minuten van het nieuws te spenderen aan het feit dat FC De Kampioenen er mee ophoudt. Met een reactie van het nethoofd, van acteurs, een terugblik op de voorbije mooie jaren. What the fuck? Dat zoiets op het einde van het nieuws, onder de faits divers, wordt uiteengedaan zou ik nog kunnen snappen. Maar h-o-o-f-d-p-u-n-t?
Het nieuws van de voorbije dinsdag: 10 minuten FC De Kampioenen, 5 minuten tattoo-dinges, net geen minuut over de bloedige strijd in Iran n.a.v. de verkiezingen aldaar. Schrijnend.

Wie had gedacht dat Letermes Wie gelooft die mensen nog? zo visionair en voorspellend zou zijn? Of beter nog: wie vindt deze partijen nog enigszins geloofwaardig?
Laat de komkommertijd nu maar ingaan. En elkeen van de bovenstaanden zich eens ernstig bezinnen.

Share on Facebook