Eventjes zomers internetverlof. Tot later of zo.

Ha ja, deze week fladderde het persdossier voor Filmfestival Oostende mijn mailbox binnen. Voor de derde maal op rij organiseert de vzw Les Films Du Bord de Mer namelijk in het Kinepolis-complex van de koningin onzer badsteden haar Filmfestival, dit jaar van 19 t.e.m. 25 augustus. En op uitnodiging van de organisatie zal ik er proberen elke avond aanwezig te zijn, al is het maar om jullie bloggewijs mijn gedacht te kunnen geven over de avant-premières die er getoond werden en/of de special guests die er rondliepen.

Het programma is nog niet rond, maar er staat al heel wat vast. De pop- en rockfilms die vorig jaar in allerlei cafés en zalen in groot-Oostende getoond werden n.a.v. dit filmfestival zijn er dit jaar niet meer bij, alle andere categorieën bleven wel gehandhaafd, evenals de aanwezigheid van de curator die stevig in de pap van de programmatie te brokken had.

Lees verder »

Als ik nu win of niet: ik hecht er weinig geloof aan. Maar dat neemt niet weg dat ik nu efkes vrolijk campagne ga voeren: Stem op de weblog van Imke Dielen uw held @dominiek_be tot de meest behgeerlijke vrijgezel in jaren! Doe het desnoods omdat u van al die andere genomineerden nog nooit gehoord hebt of omdat u mij echt en oprecht een bijzonder lekker dier vindt. Of uit een eerlijk gevoel aan medelijden. Uw motivatie hoef ik niet te weten.

En als ik win, trakteer ik één van mijn stemmers op een etentje met deze bink. Ha!

De Duitse Flip Kowlier heet blijkbaar Peter Fox: een man met een reggae- en hiphop-verleden die zich nu op de kunst van het singer-songwriten heeft geschreven en die met zijn luisterliedjes eigen land wist te veroveren. Inmiddels duikt Fox ook om de haverklap op bij ons met zijn gezapige zomersingle Haus Am See.

Toen ik dit nummer de eerste keren met een half oor op de radio hoorde passeren, dacht ik telkens dat Fox iets aan het zingen was in de zin van “Jezuken is geboren”, wat zelfs al tot een gimmick op ons bureau  was gaan leiden. De hallelujah‘s en hallo‘s begonnen ook al de kop op te steken.
Niets blijkt echter minder waar: Fox zingt in het begin en op het eind van zijn nummer saaiweg “Hier bin ich gebor’n“. Evenals tussendoor een paar keer. Maar dan wel met een moffenaccent.
Hallelujah.
Hallo.

“Wie gelooft die mensen nog?” sneerde de VLD de afgelopen maanden regelmatig, daarmee refererend aan Yves Letermes grootspraak van weleer. Al bleek de uitspraak in kwestie afgelopen week op hen toepasselijker dan ooit. Plat op de buik zijn ze gaan liggen, alle principes overboord gooiend, een jobkorting was zeker geen must meer voor hen [ook wal bestempelden ze die als absoluut noodzakelijk tijdens de verkiezingsweken]. Guy Verhofstadt liet zijn ware aard en die van zijn partij zien: principeloze postjesjagers die geen scrupules kennen. Het doet me dan ook een waar genoegen dat de VLD van de onderhandelingstafel voor de Vlaamse Regering geweerd werd.

Maar er was wel meer ongeloofwaardigheid en met-de-wind-meedraaierij deze week. De Kimberley-historie bijvoorbeeld. Het verhaal van de 3 sterren die er vervolgens 56 werden, was aanvankelijk hilarisch. Allez ja, ik heb er toch ook smakelijk mee gelachen. Maar op den duur evolueerde het in een toestand die doet denken aan een zatte nonkel die één goeie grap heeft, die elke dag opnieuw vertelt en er zelf continu mee in een deuk blijft liggen: genant dus. Maar de grapjes bleven aanhouden (“Carglass herstelt… hahahaha…”), het nieuws werd “steeds belangrijker bevonden” en domineerde alle media, een weemoedige zucht werd moeilijk te onderdrukken. En toen werd het schrijnend: heel Kimberley’s familie, een marginaal zootje ongeregeld dat recht uit Man Bijt Hond leek te komen en alles in huis heeft om de familie Flodder naar de kroon te steken, werd overal opgevoerd. Kimberley zelf leek met zelfmoordgedachten rond te lopen. Op dat moment werd het pijnlijk en allerlei grapjes en internet-initiatieven een brug te ver.

De tattoeages waren één kant van het verhaal, maar vooral de leugens die zich ophoopten, het bochtenwerk van Kimberley, haar verklaringen die vol tegenstrijdigheden en leugens leken te zitten stootten me voor de borst. Dergelijke mensen moeten niet breed in de pers uitgesmeerd worden, ze moeten beschermd worden tegen zichzelf. Ik kreeg er voorwaar compassie mee. Die tattoeages waren haar eigen domme schuld, maar wat er op volgde was complete waanzin die je niemand toewenst. Eventjes hoopte ik dat er écht een reclamestunt achter dit verhaal zou zitten, zodat de hetze alsnog tot serieuze nieuwswaarde zou leiden (“de internationale pers een hak gezet”), maar het mocht jammer genoeg niet zijn.

Ha ja, en toen kwamen die mensen van Famous in beeld. Want die hadden het o-zo-hilarische idee uitgevoerd om een Kimberlizer op internet te zetten. “Iedereen 56 sterretjes op z’n gezicht.” Ze hadden ongetwijfeld zelf hun broek ondergescheten van het lachen bij het bedenken van deze smakelijke internetstunt.
Maar toen werden ze ter verantwoording geroepen op De Zevende Dag, en daar bleek de creatieve directeur des huizes een even grote fantast, winddraaier en fabeltjesfabrikant te zijn als de door hen geviseerde Kimberley. “Wij wilden haar helemaal niet belachelijk maken, ” bazelde hij, “daarom schakelden we alle mogelijkheden voor reacties en zo uit.” Yeah right. Dat is zoals een applicatie op de markt gooien onder de noemer “Wij passen uw foto aan zodat je zo lelijk wordt als dikke Germaine van het frietkot” en dan achteraf terugkrabbelen door te zeggen dat je Germaine eigenlijk niet wou viseren.
“Onze campagne was ook bedoeld om geld in te zamelen voor Kimberley: per geüploade foto zouden wij 1 Euro aan haar geven, tot een maximaal bedrag van 1000 Euro. Maar toen bleek dat de tattoo’s gratis verwijderd zouden moeten worden, en hebben we dat luik van onze campagne maar laten varen,” voegde het Famous-leeghoofd er klaarblijkelijk doodzenuwachtig aan toe. Ha ja, dat vind ik volkomen normaal. Dat is zoals een klant naar Famous zou gaan, zij een campagne in mekaar boksen, de klant zegt “dat hij/zij het toch maar niets vindt en er geen geld wil aan uitgeven”, maar Famous achteraf wel helemaal gratis en puur voor de fun die campagne zou uitvoeren. “Gewoon, omdat we er zelf zo tevreden over waren!” Economisch gelul, mooipraterij om het gezicht te redden.
Misschien hadden ze beter met Kimberley een zelfhulpgroep opgericht.

Maar dan de VRT zelf. Die door alle berichtgeving ervoor gezorgd heeft dat alle actualiteitsprogramma’s een hoger “In De Gloria”-gehalte kregen. Niet alleen werd mejuffer K. overal opgevoerd, maar dinsdag (?) was het ook plotseling nodig om 10 minuten van het nieuws te spenderen aan het feit dat FC De Kampioenen er mee ophoudt. Met een reactie van het nethoofd, van acteurs, een terugblik op de voorbije mooie jaren. What the fuck? Dat zoiets op het einde van het nieuws, onder de faits divers, wordt uiteengedaan zou ik nog kunnen snappen. Maar h-o-o-f-d-p-u-n-t?
Het nieuws van de voorbije dinsdag: 10 minuten FC De Kampioenen, 5 minuten tattoo-dinges, net geen minuut over de bloedige strijd in Iran n.a.v. de verkiezingen aldaar. Schrijnend.

Wie had gedacht dat Letermes Wie gelooft die mensen nog? zo visionair en voorspellend zou zijn? Of beter nog: wie vindt deze partijen nog enigszins geloofwaardig?
Laat de komkommertijd nu maar ingaan. En elkeen van de bovenstaanden zich eens ernstig bezinnen.

Aan allen die deze blog volgen via de Google Reader: mijn excuses voor de spam van de afgelopen dagen. Geen idee hoe die gecreëerd werd, maar het moet iets te maken hebben met de update naar WordPress 2.8. Blijkbaar werden alle “blogposts” van dominiek.be binnen Google Reader overschreven door spamreclame voor Viagra en consoorten.

Indien nog iemand dit probleem zou hebben met zijn/haar blog:

1. Maak een Feedburn aan via deze link. (Ik moest verwijzen naar RSS .92 en niet naar de foutieve RSS 2.0)
2. Plaats deze plugin op je WordPress-blog en verwijs naar de nieuw aangemaakte Feedburn-RSS

Hoop dat ‘t correct en finaal opgelost is voor de abonnees!

Gezeten op 2 meter afstand
van een podium
waarop Kommil Foo Ruimtevaarder ten berde bracht
realiseerde ik mij
dat ik best wel gelukkig ben.

Want dat is het effect dat de gebroeders Walschaerts met zich meebrengen, voorstelling na voorstelling, zo ook bij hun laatste zaalshow Wolf. Een opeenvolging van kolderieke sketches, beklijvende nummers, filosofische overpeinzingen en humorgetinte observaties sleurden mij mee in hun universum, al was het wel even schrikken toen de beide Kommil Foo-mannen plotseling in hunne pure op het podium stonden. Maar het verhaal dat ze brachten klopte en was zo rond als een ronde visbokaal. Als er een Hem is, dan zijn zij ongetwijfeld twee Afgevaardigden die het aandurven om een publiek te laten wegmijmeren.

Hun bisronde bestond uit een muzikaal drieluik: Wolf, Ruimtevaarder en Kamagurka’s Twee-Seconden-Man. Heerlijk was het, veel mooier kan een weekend vermoedelijk niet ingezet worden.

De huisarts was officieel: “Véél te hoog! Doe er iets aan, voor het te laat is…”

Bij deze trek ik vanaf morgen ten strijde tegen mijn te hoog cholesterolpeil. Veel groenten, fruit en wat gaan sporten. Op zoek gaan naar een “lekkere maaltijd” voor nu en dan, waar het cholesterolbeestje niet of nauwelijks inzit. Het volhouden zal niet gemakkelijk zijn, ik hou te veel van het leven en alle schone dingen die er bij horen, maar de huisarts had gelijk. Ben zelf geschrokken van de resultaten.

“Good morning fucking Torhoooout!” Met die onomfloerste strijdkreet stormde Channel Zero in 1995 het podium van Rock Torhout op. Ze waren opener van de toenmalige versie van Torhout-Werchter en daar was ik aanvankelijk ontgoocheld om. Ik had mijn ticket namelijk gekocht omdat Live, dat net toen het redelijk fantastische Throwing Copper uithad, aanvankelijk als opener op deze affiche vermeld stond. De avond voor het festival zelf was er echter één of ander groepslid ziek gevallen en viel Channel Zero als last-minute-vervanger in. Wat ik toen te zien kreeg was een snoeihard optreden van een groep die later als één van Belgiës beste geboekstaafd werd: agressieve metal, een geniale podiumprestatie, angstaanjagende muzikanten, een zanger die het publiek inpakte, geweldige meebrulhits. Ik was Live bijzonder snel vergeten!
Heel content ben ik dan ook dat ik tickets heb kunnen veroveren voor het allereerste reünieconcert van Channel Zero, op 22 januari 2010 in den Brusselse AB. Aan reacties her en der te oordelen zal het me daar een denderend feestje worden met voornamelijk massaal veel dertigers die zich een keertje willen voelen zoals 15 jaar eerder het geval was. Nostalgisch én heftig, il faut le faire.
Trouwens: als de mannen van Channel Zero en/of Ancienne Belgique het feestje helemaal af willen maken, dan moeten ze misschien eens heel vriendelijk gaan vragen aan de mannen van .calibre of ze ook geen eenmalige reünie willen houden bij wijze van voorprogramma. Het zou de boel alleen maar volledig tot ontploffen kunnen brengen !

Waarna ik meteen tot de reservatie overging van een aantal tickets voor De Spil volgend jaar, in het kader van “mijn abonnement bij ‘t Cultureel Centrum”. Ik hou het bescheiden volgend jaar (slechts een achttal voorstellingen i.t.t. 34 dit jaar), met een nadruk op muziek. Maar dan wel heel andere muziek dan die van Channel Zero of .calibre, wat mij meteen de opmerking “jouw muzikale smaak is niet gevarieerd, maar gewoonweg eclectisch!” opleverde.
Staan op mijn wensenlijstje: Axelle Red (nooit eerder gezien), SKaGeN (een monoloog rond vele grote en kleine redes die gevoerd werden in het verre en nabije verleden: DegrotemonD), La Chimera (muzikaal: een kruising van tango uit Buenos Aires en madrigalen uit Italië), The Moz’Art Group (een combinatie van Mozart-melodieën en hedendaagse pop- en rocksongs… of zoiets), The Scene (fijn Nederlands export-product), Boudewijn de Groot (idem én nog nooit aan het werk gezien), Wouter Deprez (fijne comedian) en Raymond van het Groenewoud (nog steeds de fijnste Nederlandstalige uit ons land).

Een hele hoop klassiekers dus, wat mij ook meteen bij 1 en 2 augustus brengt: dan belooft die andere Belgische klassieker – Arno – Oostende te verrassen op een bijzonder geestig volksfeestje, waarbij hij het beste uit zijn oeuvre in nieuwe én oude jasjes brengt, vergezeld door een bijzonder uitgebreide band wereldmuzikanten (inclusief een Oostends koor, zelfs). Volgend weekend moet ik absoluut langs Leffinge passeren om ook die tickets op te pikken, voor mezelf en een aantal fijne en mooie Twitter-mensen.

En als we dan toch over tickets bezig zijn: de ticketprijzen voor Main Square Festival in Arras zijn op onvoorstelbare wijze aan het kelderen (Vlamingen trekken duidelijk niet graag de Franse grens over en Fransozen moeten niet veel van Engelstalige muziek hebben. Gevolg: de verkoop loopt nog trager dan de paus). Onder het motto “voor 45 Euro kan ne mens niet gescheten zijn” trekken we dan ook met een aantal naar de Grote Markt van Arras op zondag 5 juli. Eerst om eens bijzonder lekker en uitgebreid te brunchen, vervolgens om te luisteren naar schone melodietjes van o.m. Michael Franti & Spearhead, Katy Perry, Duffy, Franz Ferdinand, Moby en Lenny Kravitz.

O ja, en van 19 tot 25 augustus is er het Filmfestival van Oostende. Persgewijs gaat dominiek.be normaalgezien elke avond aldaar een gratis filmpje kunnen meepikken (of twee. of drie.) om er ‘s anderendaags alhier een verslagje van neer te pleuren. Ik hoop dat het najaar ’09 en voorjaar ’10 een aantal fijne avant-premières met zich meebrengt, zodat ik er in augustus al volop van kan proeven.
Ik probeer ook volgende week op de persconferentie van het filmfestival aanwezig te zijn.

En terwijl ik dees zit in te typen, kwam ook mijn toegangsticket voor The Future Summit sms-gewijs op mijn GSM terecht. Morgen dus héél geïnteresseerd luisteren naar uiteenzettingen over de toekomst, trends en er mijn conclusies uit proberen te trekken. Voor mezelf, ‘t bedrijf waar ik werk en alle randprojectjes ter wereld.

‘t Is druk, gasten. Maar plezant druk.

Hij keek haar onderzoekend aan.
“Lisbeth, kun jij het woord ‘vriendschap’ voor mij definiëren?”
“Dat je iemand aardig vindt.”
“Ja, maar waardoor komt het dat je iemand aardig vindt?”
Ze haalde haar schouders op.
“Vriendschap, volgens mijn definitie, is gebaseerd op twee dingen,” zei hij plotseling. “Respect en vertrouwen. Beide factoren moeten aanwezig zijn. En het moet van twee kanten komen. Je kunt respect voor iemand hebben, maar als je geen vertrouwen in diegene hebt, dan gaat de vriendschap kapot.”
Ze zweeg nog steeds.
“Ik heb begrepen dat je niet met mij over jezelf wilt praten, maar je zult een keer moeten beslissen of je vertrouwen in me hebt of niet. Ik wil dat we vrienden zijn, maar dat kan ik niet in mijn eentje.”

Uit: Mannen Die Vrouwen Haten van Stieg Larsson, p. 484.