Georgina gooide mij een stokje toe. En dat terwijl ik dacht dat we eindelijk van dit fenomeen verlost waren. En de vraag luidde: “vertel 7 dingen die men nog niet van je weet…” Amai, dat vind ik dus een moeilijke. Heb soms het idee dat ik hier al te veel vertel of verteld heb en/of er lang blijf over doorneuten. Maar toch: een poging…

1. Ik probeer altijd en overal de zelfzekerheid en rust zelve uit te stralen, vaak schijn ik daar ook in te slagen. Maar diep vanbinnen ben ik vaak één grote brok angst en onzekerheid.
2. Ik heb een jaar of 6 piano gespeeld en was er eigenlijk wel redelijk goed in. Vooral jazz vond ik heel plezant om te spelen. Tijdens mijn puberteit ben ik er plots mee gestopt (“de apenjaren“) en dat vind ik achteraf bekeken wel jammer. Ik had zo een goede pianist kunnen zijn!
3. Een aantal foute mensen uit het verleden zijn er de oorzaak van dat ik er vaak heel lang over doe om mensen te vertrouwen. Eens men mijn vertrouwen wel gewonnen heeft, maar daar één keertje misbruik van maakt, geef ik zelden een tweede kans en dan kan ik heel rancuneus zijn.
4. Zonder te zeer in detail te willen treden: ik hoef me geen zorgen te maken over de toekomst. En dat zorgt voor bepaalde gemoedsrust, al kan het ook soms heel confusing zijn.
5. Toen ik een jaar of 8 was, heb ik eens ingebroken. In een ongelooflijk groot herenhuis dat al jaren leegstond (naast het park in ons dorp). En we werden betrapt door de politie. Ik ben toen waarschijnlijk het bangst ooit geweest.
6. Ik heb altijd enorm graag gezongen, maar ‘k heb ook altijd het gevoel gehad dat ik het helemaal niet goed kan. Maar toch: ik loop nog steeds rond met de hoop om ooit een eigen muziekgroep achter mij te hebben en het podiumbeest te kunnen uithangen. Sommige jeugddromen gaan nooit verloren.
7. Ik ben eigenlijk vrij tevreden en weet te genieten van mijn vrijgezellenbestaan. Het duurt nu al zo lang, dat ik soms bang ben dat het enorm lastig wordt om mij aan te passen, de dag dat de vrouw van mijn dromen mijn leven inwandelt. En het gemak van mijn huidige gemakkelijke situatie (“gaan en staan waar en wanneer ik het wil”) is mogelijks een reden waarom ik nog heel zelden verliefd word, ik heb mijn leventje wel op orde eigenlijk en mag er trots op zijn. Maar ondanks alles: zondagavonden kunnen vaak zeer eenzaam en lastig aanvoelen.
   En het vreemde is: de rést van de week totaal geen last van die zondagsgetinte blues.

Hmmm, dat waren ze…

Het stokje gooi ik graag door naar unusual suspects :

• Webzucht
• Audience
• houbi
• Goedles

En ook naar u, natuurlijk.