“En vergeet niet, het is de eerste indruk die telt!” fluistert men dan vaak nog wel eens toe, waarbij men dan soms ostentatief de plastron nog eens rechttrekt of een pluisje van de schouder plukt. Meestal vindt dergelijke peptalk plaats vlák voor een gebeuren waarvoor al een gezonde stress ontstaat, waardoor deze bijkomende druk al eens voor een te veel kan zorgen: vlak voor een sollicitatie- of kennismakingsgesprek, een mondeling examen, een eerste afspraakje, een bijzonder belangrijke presentatie voor buitenstaanders.
Over die eerste indruk die alles bepalend is, daar ben ik het niet altijd mee eens. Ik vind het soms bijzonder charmerend, intrigerend en verrassend als die op een later moment helemaal doorbroken wordt. Mensen die bijzonder verlegen ogen, maar helemaal openbloeien bij de één of andere presentatie of als ze hun verhaal gaan vertellen, dames of heren die veel meer te vertellen lijken te hebben dan op dat moeilijke eerste moment, mensen die plotseling zeer entertainend of onderhoudend worden als die eerste druk voorbij is. Tgoh, als je ‘t zo bekijkt: die eerste indruk is er meestal eentje die zo snel mogelijk vergeten moet worden zodat er plaats gemaakt kan worden voor de échte mens der achter!
De enige miserie die ik met eerste en andere indrukken heb: ze zijn er wel, maar ze blijven verdorie altijd zo onuitgesproken… Te vaak vraag ik mij af hoe ik het er van af heb gebracht, hoe x of y mij nu precies ziet. Een boodschap brengen, empathisch zijn en jezelf proberen neer te zetten is één, maar hoe dat bij de anderen overkomt blijft té vaak de onuitgesproken twéé. Hoevaak heeft u al in alle eerlijkheid tegen de mensen om u heen gezegd wat u werkelijk-en-compleet van hen vindt, hoe ze overkomen, wat je zo geweldig of net ietsje minder vindt. De positieve zaken kunnen er vaak nog (gematigd) van af, maar ook dat blijft soms heel vaag. Onder elkaar gaan we misschien nog wel eens zeggen : “wat een ongelooflijke uitstraling heeft die vrouw, ik ben jaloers op haar podium présence en de manier waarop ze haar materie beheerst!“, terwijl de dame in kwestie het dan vaak moet stellen met een “het was een zeer goede presentatie!” Of zie ik het verkeerd, zit ik in een totaal vertekende leefwereld en gebeurt dit alles wél in de één of andere ver-van-mijn-bed-show?
Misschien moet hiervoor maar eens een themadagje opgericht worden. De ik-zeg-vandaag-tegen-iedereen-die-dat-wil-wat-ik-van-hem-of-haar-vind-en-ben-bereid-om-op-alle-bijkomende-vragen-op-dat-vlak-te-antwoorden-dag. Of -week. Of -jaar. Of -eeuwigheid. ‘t Zou de wereld veel schoner, communicatie veel opener en wederzijdse appreciatie alleen maar veel groter maken!