Een paar weken geleden werd er in het rond getwitterd en gemaild. Men was op zoek naar bloggers die in muziek geïnteresseerd zijn, er ook wel eens over schrijven en graag van alles testen en uitproberen. Ik voelde mij behoorlijk aangesproken en reageerde dus positief.
Met als gevolg dat ik gisteren een grote, zware doos kreeg toegestuurd. Een muziekinstallatie om gedurende 30 dagen te testen, daarna komen we die weer ophalen. OK, testen is plezant, representatief en in geval van interesse zou ik de beste reclame leveren door het apparaat in kwestie uit eigen zak te betalen en in huis te halen of houden.
Mijn keuze is gemaakt, na veel vergelijken, wikken en wegen. Ben dringend toe aan een nieuw mobieltje en overwoog natuurlijk heel fel de iPhone, maar die blijkt functioneel niet helemaal mijn ding te zijn. Ik heb nood aan een mobiele tool waarmee ik eenvoudig en snel op internet kan en (enigszins kwalitatieve) multimedia on-line kan gooien. En dat blijkt nog een beetje het tekort van de huidige iPhones: bijzonder crappy foto’s blijkt dat beestje te produceren en ook op video-vlak zou het gene vette zijn.
Ik heb mijn oog en keuze laten vallen op de Nokia N97. Ik weet niet of die reeds uit is, maar dat beestje zou wel perfect moeten kunnen wat ik zoek: eenvoudig berichtjes intokkelen (met een uitklapbaar extern Qwerty-keyboard), snelle navigatie met de van iPhone afgekeken kantelbare touchscreen, maar vooral: 32 Gb (uitbreidbaar tot 48 Gb) geheugen, meerdere sensors (klopt het dat de Poken-technologie al in dit beestje ingebouwd zal zitten?), 5 megapixel fotocamera en 16:9 DVD-kwaliteit filmpjes op te nemen.
Moest Nokia testtoestellen van dit model op de markt loslaten, dan sta ik bij deze heel uitbundig te wapperen met een “Ik ben kandidaat!”-vlag.
Commentaren waarom dit toestel goed of slecht is, waarom Nokia goed of slecht is en/of suggesties voor vééééél betere alternatieven zijn uiteraard steeds welkom.
Moesten er hier toevallig zielen komen langsgesurft die bijzonder veel goesting, de nodige tijd (lees: openstaande verlofdagen) hebben en het onvoorstelbaar zien zitten om dit najaar (lees: oktober/november, buiten het toeristisch seizoen dus) er op uit te trekken naar een warm oord voor een twee- à drietal weken: geef mij als-tam-blieft een schreeuw in onderstaand reactieluik of via het maildink.
Het blijkt wreed moeilijk om volk te vinden dat avontuurlijk aangelegd is én bovenstaand scenario ziet zitten dit jaar. Geen idee of het de periode is (“in het najaar zijn mijn verlofdagen meestal al opgesoupeerd”), de crisis (“ik durf niet veel zaken te plannen momenteel”), vreemde ziektes (“hoestende varkens en zo”) of de nog-niet-bepaalde verre locatie (“ge wilt op reis en ge weet nie naar waar of zo?”). Zuid-Amerika mag het zijn. Maar ook wel Azië (dan wel geen Chinese grootsteden of zo). Australië of Nieuw-Zeeland klinkt ook wel fijn. Als het maar eens een heel nieuwe cultuur en wereld is die opgesnoven kan worden.
De enige vakantieplannen die nu al concreet zijn, betreft een roadtrip naar Berlijn en Praag voor een week (halfweg juli). En voor een verre lokatie twijfel ik heel hard aan een Joker-groepsreis. Want 3 weken in een groep onbekendelingen kan wel zeer plezant zijn, maar ook zeer hard tegenvallen. En dan kan “21 dagen” hels lang aanvoelen.
Desnoods alle twijfel overboord gooien en in mijn eentje aanzetten?
Ik kon het niet laten… De Standaard Online blokletterde dat zes op de tien vrouwen vaker seks wil. Het artikel bleek te slaan op een enquête die uitgevoerd was door het weekblad Flair bij haar lezeressen. Omdat ik dat zo jammer en oneerlijk vind voor meer dan de helft van die Flair-lezeressen en in mijn eeuwigdurende strijd tegen onrecht, heb ik dan ook mijn diensten aan Flair aangeboden.
Geachte heer, mevrouw,
Via De Standaard werd ik op de hoogte gesteld dat zes op de tien van uw lezeressen vaker seks wil dan ze krijgen kan.
Om deze onrechtvaardigheid te bestrijden, bied ik u met dit schrijven dan ook graag mijn diensten aan. U kan de betreffende lezeressen probleemloos mijn gegevens bezorgen.
Hopend u hiermee van dienst te zijn geweest en uw positief antwoord tegemoet ziend groet ik u,
Dominiek
Ze zullen ongetwijfeld een stapel van die mails binnengekregen hebben.
Want wij, venten, we willen wij alleen maar helpen!
De vorige jaren vond ik de website van Pukkelpop steevast zeer oncompleet. Okee, ‘t was met schone kleurkes, bewegende figuren en al bij al wel overzichtelijk, maar het waren steevast websites waarop ik door de bomen het bos niet meer zag: een paar honderdtal groepen werden opgelijst met wat basis informatie en daar bleef het bij. De vorige jaren brouwde ik dan ook steevast mijn eigen Pukkelpop-website (hier nog een restant uit 2006) met de bedoeling voor elke band een aantal clips, foto’s, muziekfragmenten on-line te plaatsen. Het werd veel duidelijker voor mezelf en voor de paar tientallen die deze website frequenteerden: beeld en geluid zeggen zoveel meer dan teksten, de Pukkelpop-planning kon pas écht gefundeerd opgesteld worden.
Dit jaar hoef ik dat niet meer te doen want Pukkelpop pakt nu zélf uit met een véél overzichtelijkere site, inclusief beeld- en audiofragmenten voor elk van de aanwezige artiesten! Werk gespaard voor mij, geen idee of mijn knutselwerk van de voorbije jaren inspirerend gewerkt heeft, maar ben sowieso content met het resultaat dat ze zelf gebrouwen hebben: De Nieuwe Pukkelpopwebsite. Enige minpunt: bijzonder traag beestje… Elke klik resulteert in 15 seconden wachttijd alvorens de gewenste pagina zich opent.
Alleen jammer dat de affiche bijzonder lijkt tegen te vallen dit jaar. Buiten Faith No More zie ik nog geen enkele overtuigende reden om ook in 2009 mijn jaarlijkse Pukkelpop-traditie verder te zetten…
Webprojecten komen en gaan, maar de laatste tijd floepen ze toch wel als champignons uit de virtuele aardklei van ‘t internet tevoorschijn. Van twee dergelijke pistes, die zich weliswaar nog in een embryonale ideeënfase bevinden, ben ik op de hoogte en in die hoedanigheid op zoek…
Ten eerste: Robin peilde naar mijn interesse en ik ben zeer geïnteresseerd. Om websitegewijs iets te doen rond de media. De focus zou op de traditionele media liggen (TV, radio, kranten, magazines), al zou een sporadische blik op nieuwe media (interessante nieuwe websites) ook aan de orde kunnen zijn. Gezocht: commentarieerders, geïnteresseerden in traditionele media, spitsvondige recensieschrijvers, mannen en vrouwen die graag hun gedacht geven alles wat zich in die media afspeelt of kan afspelen.
Trefwoorden van Robin zelf: Nederlandstalig, De Morgen’s media.com, Humo’s Dwarskijker, …
Ten tweede:Tim had een idee. Ik borduurde verder op zijn gedachten en het idee nam niet alleen grotere proporties aan, maar bleek ook qua financiële rendabiliteit een interessante denkpiste te zijn. Maar we zouden eens van gedachten willen wisselen met een notaris (of iemand die alles afweet van de gang van zaken bij notarissen en zo). Vrijblijvend, opbouwend, informeel en zonder dat er centen mee gemoeid zijn (‘t schijnt dat je dat er altijd moet bijzeggen bij notarissen… hmmm, heb ik het nu helemaal verkorven?)
Meer concreet: de website zou te maken hebben met het “vastleggen voor zaken na de dood” (bv. begrafenis, erfenis, …). We vragen ons af hoe bindend een webplatform kan zijn, of er een bevestiging bij notaris nodig zal blijven, …
Nu goed: wie zich geroepen voelt tot één der bovenstaanden, mag zich melden tot mijn mailbox. Of tot ‘t onderstaande reactieluik.
Je hebt 2 soorten leerkrachten : je hebt leraars die hun leerstof geven, maar je hebt ook onderwijzers die veel verder willen gaan dan dat. Een absolute held op dat vlak volg ik nu al een tijdje op Twitter. Maarten Hendrikx is meester van het 6de leerjaar van basisschool De Halte uit Martenslinde en hij gaat op verrijkende wijze veel verder dan de eindtermen voorschrijven, namelijk aan de hand van web2.0 en sociale media.
Hij stampte een Tuimellog uit de grond, waarop hij geregeld links plaatst naar materie die iets (of soms ook helemaal niets) met de lessen en/of het klasleven te maken heeft; hij plaatst er wekelijks een podcast op die door zijn leerlingen werd ingesproken, … Hij leert zijn jonge gastjes dus daadwerkelijk met Tinterweb in contact komen en er mee omgaan. Ruiken en proeven, in de hoop dat ze écht te smaak te pakken krijgen.
En nu zit hij dus ook met zijn jonkies op Twitter. Op onregelmatige tijdstippen plaatst Maarten een opdracht op Twitter, waarop zijn leerlingen dan (via een beschermde account) kunnen reageren. Vaak zijn het opdrachtjes waarbij men daadwerkelijk zaken moet opzoeken op internet en/of die te maken hebben met een recentelijk geplaatste blogpost op de Tuimellog. En soms monden deze ook uit in verdere opdrachten. Zo plaatste Maarten een week geleden een aantal foto’s (+ link naar Wikipedia) van Vliegdekship USS JFK en daar verbond hij de vraag “Wie is die JFK precies?” aan vast. Later volgden dan weer de bijvragen “En waarvoor staat de F.?” en nog: “Wanneer regeerde hij precies?“.
Door actief mee te Twitteren, te zoeken op ‘t Web en deel te nemen aan deze spelenderwijze lesvorm, kunnen de leerlingen Twitterpunten verzamelen, waarmee ze voor kleine cadeautjes kunnen sparen.
Maarten is voor mij enerzijds een anonieme mens op internet, maar anderzijds ook een absolute held, een leider: zijn lesgeef-enthousiasme en -engagement lijkt me onvoorstelbaar, ik wens het nog vele leerkrachten toe. Maar ook de creativiteit waarmee hij er in slaagde om een omgeving te creëren die heel laagdrempelig is om 11/12-jarigen om met het grote Internet en de vele bijhorende mogelijkheden kennis te maken vind ‘k bijzonder straf en inspirerend. Velen kunnen hier nog iets van leren, zowel leerkrachten als vele anderen die met engagement, jongeren, andere groepen en/of internetprojectjes bezig zijn… Succes hangt niet af van grote middelen en veel reclame, maar wel van volharding en het vertrouwen dat je met iets goeds bezig bent. En Maartens project-met-en-voor-zeven-leerlingen vind ik alvast heel wat indrukwekkender dan een resem andere projecten die vaak met veel bombarie worden aangekondigd.
Vriend Flip leerde ik kennen op den univ. Het zal ongetwijfeld ergens in de eerste kan geweest zijn dat we, allebei wachtend aan de aula voor één of andere les, aan de praat geraakt zijn. Ik ken ‘m ondertussen dus al een jaar of 15 en noem hem nog steeds vriend Flip. We zien mekaar misschien niet bijzonder vaak (hij is ondertussen gekazerneerd in Hasselt, de stad met de mooiste vrouwen in België; ik in het West-Vlaamse Ardooie, het dorp met de oudste vrouwen van België vermoed ‘k), we hangen niet continu aan elkaars mobieltje, maar toch hebben we regelmatig genoeg contact. Pukkelpop blijft een jaarlijkse date bijvoorbeeld. Het bijpraten gaat altijd bijzonder snel, we gaan steevast voor de vooruit.
Met enkele collega’s van zijn werk (Celerant Consulting) neemt hij op het eind van de maand mei deel aan de Ropa Run. Het evenement leek mij eerst een zoveelste variant te zijn in de huidige loop-rage (10 Miles alhier, marathon alginder, …), maar het leek véél dieper te gaan: niet alleen inhoudelijk/sportief, maar ook qua boodschap en goede doel dat er achter steekt:
De Roparun is een loopevenement van Parijs tot Rotterdam (zo’n 530 km die dient non-stop afgelegd te worden in 48u in estafette-vorm) waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: “Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.
Een Roparunteam bestaat uit maximaal acht lopers (die dus ieder gemiddeld zo’n 65 kilometer lopen oftewel meer dan 1 ½ marathon), acht fietsers (die elk zo’n 250km zadelpijn voor de boeg hebben) en nog een aantal mensen in de begeleiding.
Deze ROPARUN heeft in de afgelopen 15 jaar meer dan 30 miljoen euro heeft bijeengebracht ter ondersteuning van een uniek doel.
Flip en zijn team 144cc kan je uiteraard persoonlijk gaan toejuichen als ze doorheen België passeren, maar voornamelijk: ze zouden het enorm appreciëren om ook sponsoringsgewijs een duit van u in het zakje te krijgen (hoe klein ook), zodat ze zelf een mooi gevulde geldzak aan de organisatie kunnen overhandigen bij aankomst in Rotterdam. Dat kan alvast op één van deze rekeningnummers :
Fortis Bank: IBAN BE58 0015 8046 7779, BIC 001-5804677-79, t.n.v. F. De Herdt
ING Bank: IBAN NL19 INGB 0747 9919 95, BIC INGBNL2A, t.n.v. A. Waterman
Een mens die zich fysiek weet klaar te stomen voor zo een krachtinspanning, krijgt sowieso de stempel “HELD” opgedrukt van mijnentwege, maar gezien er ook nog eens een lovenswaardig benefiet-idee achterzit maak ik er graag een “ÜBERHELD” van.
Nu u nog. Stort gerust uw Übergeld.
Vorige maandag vond de jaarlijkse Comedy Marathon t.v.v. straatkinderen in Roemenië terug plaats aan de Kortrijkse stadsschouwburg. Aan de succesformule was nauwelijks gesleuteld: men neme 15 Vlaamse stand-up comedians – waaronder een aantal groten uit het wereldje -, men geve hen elk 15 minuten podiumtijd, men proppe daar 15 minuten pauze tussen en een programma van ruim 4 uur humor is gecreëerd.
En net zoals de vorige jaren vond ik persoonlijk 4 uur nét iets te lang, er zijn dan ook flarden Gunter Lamoot aan mij voorbijgegaan, maar aangezien hij volop uit zijn reeds geziene zaalshow Softie sampelde, was dat nu ook weer niet zo een probleem.
De anderen :
Bijzonder pijnlijk slecht waren Iwein Segers en Steven Gabriels. En dat moeten ze ook zelf aangevoeld hebben, want de respons uit het publiek was helemaal afwezig. Ik vermoed dat ze allebei van dezelfde zak slechte paddo’s hebben zitten fretten, want hun geraaskal was niet om aan te horen.
Philippe Geubels kwam bewijzen dat zijn kaars bijna helemaal gedoofd is. Het lijzig sprekende typetje kennen we nu wel al, het materiaal spijtig genoeg ook en met verrassende nieuwe zaken of wendingen komt die Geubels blijkbaar nooit af. En na zijn overexposure op TV het voorbije voorjaar kan hij misschien – om geloofwaardig te blijven – beter nu een sabbat-jaartje inbouwen en herbronnen.
Absolute toppers waren Alex Agnew, Wouter Deprez en Piv Huvluv. Drie oudgedienden, drie mannen die al zo lang gewoon zijn van op een podium te staan voor een “zwart gat”, drie kerels die hun materiaal perfect beheersen en op magistrale wijze kunnen overbrengen. Agnew bewees zich nog steeds even grofgebekt als ooit tevoren, maar daaronder school toch wel duidelijk een oppergelukkige kersverse papa. Maar de rock’n'roll-fierheid waarmee die op het podium stond te vertellen, dat doen weinigen hem na. Deprez zette dan weer zijn eigen vader neer en bewees zich als een meester in de verbale publieksinteractie, Piv Huvluv zette zoals immer de doodeerlijke, ongecompliceerde en net daardoor uiterst grappige zichzelve-uit-Bredene neer.
De MC van de avond was dezelfde als vorig jaar: David Galle die inmiddels ook de Canvas Comedy Cup won en dit jaar deed hij dit met minstens evenveel verve als vorig jaar. Okee, zijn podiumrol is enorm geïnspireerd op Gunter Lamoot, maar toch: hij slaagt er continu in om met hilarische (en steeds totaal verschillende) speeches of sketches af te komen… Ik ben zéér benieuwd naar Galles eerste echte zaalshow, want ik weet niet goed of hij met een verhaal-met-rode-draad kan op de kroppen komen, dan wel of hij eerder een komiek-van-korte-stukjes zou blijven.
Gastheer Gili: OK met een iets te doorzichtige goocheltruc.
Ygor: hilarisch als vorig jaar, maar spijtig genoeg ook voor 50% dezelfde act als vorig jaar. Kan iemand dit heerschap wat vers en goed materiaal toestoppen, want er schuilt een perfecte opvolger voor Kamiel Kafka in.
Nigel Williams was weer zeer innemend en grappig, maar ik blijf moeite hebben om ‘m continu te begrijpen. Hij gaf af op Kim Clijsters en Kim De Gelder, hij was de eerste die met Dendermonde-grapjes afkwam (“hoe, is ‘t nog te vroeg of wa? ‘t is toch al 6 maanden geleden?”), waarvoor mijn respect!
En Piet De Praitere en Jeroen Leenders stop ‘k graag in de restcategorie ik-ben-er-nog-niet-helemaal-uit. Er is een hoek af, ze zijn op momenten grappig, maar die momenten worden nog te zeer overschaduwd door materiaal dat helemaal nergens op slaat. De Praitere pakte uit met een nieuw typetje (na Etienne Met Het Open Verhemelte en Dikke Gilbert De La Tourette): een man die zich chirurgisch liet ombouwen tot vrouwelijke opblaaspop (en daar zat duidelijk iets is!), Leenders stond weer té Antwerps-nonchalant te vertellen zonder er zelf een idee van te hebben welke richting hij nou precies uit wou.
Preuteleute, ten slotte, had de ondankbare rol “achtergrondorkestje te zijn”, ook al maakten ze dit met één sketch goed. Maar toch: in een full-show zijn ze geestiger dan wat we in Kortrijk te zien kregen. En ik raad hun CD’s nog steeds aan aan jan en alleman! Ostensche Pretensche!
‘t Was goed, zeer goed. ‘t Werd uiteindelijk ook vrij laat, waardoor ‘k me redelijk door de dinsdag heb moeten voortslepen.
Volgend jaar de tiende editie van deze benefiet, ik hoop op een aantal spéciallekes (Bart Peeters & Hugo Matthysen? Urbanus zelve? Theo Maassen? Een eenmalige reünie van de “Alles Kan Beter”-crew? Terug naar de oudheid met een spelletje Taalstrijd of De Perschefs? Studio Kafka? Hans Teeuwen?)
