Mijn herinneringen worden vaak overheerst door pietluttige details, veeleer dan door totaalplaatjes. Ik herinner me vaak véél beter een aantal heel kleine zaken die gebeurtenissen, mensen, zaken op redelijk unieke wijze typeren (soms ook details die anderen helemaal niet opvallen), terwijl ik mij dan van de rest vrijwel niets meer kan indenken.
Ik kan me mijn grootmoeder niet meer levendig voor de geest halen, maar de geur van haar huis blijft in memories gekerfd. Van de schoolrefter weet ik dan niet meer hoe die rook, maar ik zie het patroon van de plastic tafelkleedjes nog perfect voor m’n ogen. Sommige mensen van mijn taalkampen ben ik (gelukkig?) vergeten, maar hoe ons monitorenlokaal er uit zag vanop mijn vaste zitplek vergeet ‘k nooit. De smaak van de pannekoeken-bij-het-ontbijt in mijn Argentijnse hotel (mijn kamer aldaar  was klein en, euhm, that’s it)!

Met mensen is het evenzo. Het is een jaar of 5 geleden dat ik K. nog zag. Ik weet dat ze bloedmooi was, maar ik herinner het mij niet meer. Maar ik weet wel nog perfect hoe haar lange haren er uitzagen en uitmondden in een soort van driehoekige punt op de schouders. Geen idee welke haarkleur J. had, maar zijn onafscheidelijke bandana’s op reis blijven memorabel, ik kan er mij 10 jaar na datum nog een aantal haarfijn voor de geest halen. C. zal in de 15 jaar dat ik haar niet meer zag ongetwijfeld enorm veranderd zijn, maar ik ben er vrij zeker van dat ik haar onmiddellijk opnieuw zou kunnen herkennen aan haar indrukwekkend mooie blauwe ogen, de spiegels tot haar ziel. Van F. weet ik nog perfect hoe die al-tijd op quasi-stoere wijze – de armen een beetje uit elkaar – rondstapte, de glimlach van die andere F. blijft in mijn geheugen omwille van de perfectie-door-niet-perfectie. En de getattoeëerde lus op L’s enkel kan ik nog uit het blote hoofd natekenen. Om nog maar te zwijgen over het weinig publiek bekende litteken van E.! Het onvoorstelbare, eeuwige enthousiasme van die klasgenoot wiens naam ik eigenlijk al vergeten ben! De gezapigheid van R., die bij elke gebeurtenis met relevante anekdotes afkwam! De moedervlek op de dij van V.!

Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen, zowel in mijn herinneringen als wanneer ik met nieuwe mensen in contact kom. Ik blijk altijd [soms onbewust, weliswaar] net op die kleine details gefocust, op kleinigheden die zaken en mensen uniek maken. Soms zijn het meteen interessante gespreksonderwerpen bij een eerste kennismaking, meer dan vaak hangen er verhalen aan vast. Wat de herinnering en het beeld uiteraard vaak nog wat meer in mijn hersenen brandmerkt.
Vandaar dat ik vaak het antwoord schuldig moet blijven of ik “nu eigenlijk een billen- of een borstenman ben?” Voor een fraaie vrouwenkont zou ik mij al eens om durven draaien, vrouwelijke rondingen zijn sowieso mooi, maar er bestaan er zoveel van! Geef mij maar die kleine details, kleine zaken waar de eigenaar of eigenares zich soms om ergert maar die hem/haar wel net op die manier zo uniek en mooi maken.
En al dan niet plastisch chirurgisch gecorrigeerde perfectie kan dan ook onvoorstelbaar saai zijn.