Als ik ‘s avonds, na het werk, thuiskom, staat mijn katinnetje meestal al hyperenthousiast aan de achterdeur te wachten. En te janken, van zodra ze beweging ziet. Ik laat haar binnen en – voor het avondmaal – vertel ik haar dan ronduit over wat ik allemaal meegemaakt heb die dag, gedacht, gelachen en sluit ik steevast af met een “En wat heb jij zo allemaal gedaan vandaag?“. Waarna ik meestal een domme blik terugkrijg en een ik-wil-eten-kreuntje.

Vandaag hoefde ik die laatste vraag zelfs niet te stellen… Ze had bewijsmateriaal meegenomen.

Deze blogpost werd getypt met gekraak op de achtergrond. Momenteel schiet enkel nog een staart en een groen stukje darm over. Foto’s daarvan bespaar ik u liever.