Mijn herinneringen worden vaak overheerst door pietluttige details, veeleer dan door totaalplaatjes. Ik herinner me vaak véél beter een aantal heel kleine zaken die gebeurtenissen, mensen, zaken op redelijk unieke wijze typeren (soms ook details die anderen helemaal niet opvallen), terwijl ik mij dan van de rest vrijwel niets meer kan indenken.
Ik kan me mijn grootmoeder niet meer levendig voor de geest halen, maar de geur van haar huis blijft in memories gekerfd. Van de schoolrefter weet ik dan niet meer hoe die rook, maar ik zie het patroon van de plastic tafelkleedjes nog perfect voor m’n ogen. Sommige mensen van mijn taalkampen ben ik (gelukkig?) vergeten, maar hoe ons monitorenlokaal er uit zag vanop mijn vaste zitplek vergeet ‘k nooit. De smaak van de pannekoeken-bij-het-ontbijt in mijn Argentijnse hotel (mijn kamer aldaar  was klein en, euhm, that’s it)!

Met mensen is het evenzo. Het is een jaar of 5 geleden dat ik K. nog zag. Ik weet dat ze bloedmooi was, maar ik herinner het mij niet meer. Maar ik weet wel nog perfect hoe haar lange haren er uitzagen en uitmondden in een soort van driehoekige punt op de schouders. Geen idee welke haarkleur J. had, maar zijn onafscheidelijke bandana’s op reis blijven memorabel, ik kan er mij 10 jaar na datum nog een aantal haarfijn voor de geest halen. C. zal in de 15 jaar dat ik haar niet meer zag ongetwijfeld enorm veranderd zijn, maar ik ben er vrij zeker van dat ik haar onmiddellijk opnieuw zou kunnen herkennen aan haar indrukwekkend mooie blauwe ogen, de spiegels tot haar ziel. Van F. weet ik nog perfect hoe die al-tijd op quasi-stoere wijze – de armen een beetje uit elkaar – rondstapte, de glimlach van die andere F. blijft in mijn geheugen omwille van de perfectie-door-niet-perfectie. En de getattoeëerde lus op L’s enkel kan ik nog uit het blote hoofd natekenen. Om nog maar te zwijgen over het weinig publiek bekende litteken van E.! Het onvoorstelbare, eeuwige enthousiasme van die klasgenoot wiens naam ik eigenlijk al vergeten ben! De gezapigheid van R., die bij elke gebeurtenis met relevante anekdotes afkwam! De moedervlek op de dij van V.!

Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen, zowel in mijn herinneringen als wanneer ik met nieuwe mensen in contact kom. Ik blijk altijd [soms onbewust, weliswaar] net op die kleine details gefocust, op kleinigheden die zaken en mensen uniek maken. Soms zijn het meteen interessante gespreksonderwerpen bij een eerste kennismaking, meer dan vaak hangen er verhalen aan vast. Wat de herinnering en het beeld uiteraard vaak nog wat meer in mijn hersenen brandmerkt.
Vandaar dat ik vaak het antwoord schuldig moet blijven of ik “nu eigenlijk een billen- of een borstenman ben?” Voor een fraaie vrouwenkont zou ik mij al eens om durven draaien, vrouwelijke rondingen zijn sowieso mooi, maar er bestaan er zoveel van! Geef mij maar die kleine details, kleine zaken waar de eigenaar of eigenares zich soms om ergert maar die hem/haar wel net op die manier zo uniek en mooi maken.
En al dan niet plastisch chirurgisch gecorrigeerde perfectie kan dan ook onvoorstelbaar saai zijn.

Allez hop, ‘t was weer van zomeruur afgelopen weekend. Zaterdagavond alle klokken verzet en op stap geweest (niet verder geraakt dan één cocktailbarken in Gent, maar wel een heel-heel-heel-heel-hééééél gezellig) en de zondagmorgen eigenlijk niet veel van het zomeruur gemerkt. Als het nu op zondagmorgen 9u30 of 10u30 is, het doet er niet toe: we zitten in de vertraagde tijdszone op zo een dag. Vooral als er signalen van een sluimerende kater aanwezig zijn. Misschien dat dat ook de reden was waarom mijn kattin de hele dag met een vreemde blik in haar ogen tegen mij aanschurkte.

Maar zoals altijd kwamen de nefaste effecten van de zomertijd pas achteraf. Zondagavond tegen 22u30 in bed rollen, maar mijn lichaam en geest vonden dat het veuls te vroeg was. Niet willen en kunnen slapen dus, het heeft een paar uur geduurd voor ‘k alsnog mijn juiste draai gevonden had. En deze morgen was het nog lastiger om weer op te staan, opnieuw lichaam en geest die tegensputterden. En dat terwijl ik meestal eigenlijk geen last heb van de maandagziekte en eigenlijk een echt ochtendmens ben. Maar een zware pffffff was toch moeilijk te onderdrukken.

Nu ja, genoeg gezeurd: hoera, ‘t is zomertijd! Het is weer langer licht ‘s avonds (en dat gaat er de komende maanden alleen maar op beteren), er is geen bal meer op TV dus de avonden en nachten smeken er weer om om nuttig besteed te worden (vrij interpreteerbaar, natuurlijk). En nu maar hopen dat Frank Deboosere en zijn kornuiten bij het KMI ook op de hoogte zijn dat het vanaf nu echt wel zomertijd is.

Donderdagavond (allez ja, den deze toch, want volgende week toneel op ‘t programma) is weer volop TV-avond. M!LF op 2BE is zo politiek incorrect, dat het hilarisch wordt. Alleen moet Philippe Geubes zich hoeden voor overexposure op TV, al vind ‘k ‘m tot dusver nog steeds één van de komische revelaties! Wat het programma zelf betreft: gieren met de clichés die aangedragen werden, ik hoop maar dat de volgende 7 weken niet gewoon een flauwe variatie op hetzelfde thema worden.

Straks: Mijn Restaurant. En ik ben zeer blij dat de Westvlaamse kandidaten héél wat sympathieker zijn dan het “Red Pepper”-paartje van vorig jaar. Niet alleen is het koppetje uitbaters van Restaurant Dell’anno bijzonder sympathiek (al moeten ze nog wat aan hun drive werken), als Goossens al vindt dat Claudio onvoorstelbaar lekker kan koken, dan klinkt dat op zijn minst veelbelovend. Ik ga als Westvlaming dan ook volop in het offensief tegen het Limburg-gevoel waar de serie vorig jaar bol van stond.
Vanaf morgen kan er gereserveerd worden in dit kandidaat-restaurant. ‘k Ga mij reppen om ook een tafeltje te veroveren. Iemand zin om mee te gaan?

JT is blijkbaar ook van plan om het nieuwe restaurant eens aan te doen. En zijn bewoordingen doen niet veel goeds verwachten!

En de emotionele uppercut van de week werd me uitgedeeld door een kleine, zesjarige jonge deerne met lange wapperende blonde haren. Ze keek me bijzonder bloedernstig aan en vroeg, rechtuit zoals alleen kinderen dat kunnen: “Wil jij mijn nieuwe papa zijn?”

Tussen de zwarte vlekken voor mijn ogen en een heleboel geslik door kon ik niets beters bedenken en uitstamelen dan “… maar wel je beste vriend.”

Ze leek er genoegen mee te nemen.

“In die 4 jaar dat ik je ken, heb ik je eigenlijk nog nooit echt kwaad geweten,” zei ze, “boos op een manier dat je werkelijk staat te koken, allerlei verwensingen en verwijten uitschreeuwt of ik moet bang zijn dat je met van alles begint te gooien.”

Een uitspraak die tot nadenken aanzet. Is dit nou goed of net niet? Goed omdat ik effectief niet snel bijzonder kwaad wordt en alles snel relativeer, of loop ik weg van de zaken waar ik me oncomfortabel bij voel en probeer ik alle dergelijke negatieve emoties te zeer op eigen houtje te verteren?

Nu ja, ik ben dus inderdaad niet snel kwaad of kwaad te krijgen.
‘t Zal nog nooit écht nodig geweest zijn, zeker?

Een jaar of 10 geleden was het de allerlaatste keer, de laatste maal dat ik op kamp ging als animator. Ik had het 8 jaar lang gedaan, de eerste 3 jaar als idealistische clown en entertainer, de 5 jaar daarna als hoofdanimator. Dat laatste hield in dat ik nog steeds elke dag opnieuw de jonge gasten mocht aan het lachen brengen, spellekes organiseren, gezapige avondjes beleven en The Entertainer uithangen; maar ik moest ook al eens streng kunnen kijken en sancties uitdelen, een bende niet in te tomen wilde veulens (lees: de ploeg monitoren en -trices) in bedwang houden, een geestige 10-daagse plannen en coördineren en bezorgde nonkel spelen voor de kleintjes die met heimwee of ander groot verdriet worstelden.
8 jaar lang deed ik het dus. Aanvankelijk een kamp van 14 dagen, de volgende 2 jaar twee aansluitende sessies die dus een maand in beslag namen, de laatste 5 jaar deed ik het drie kampen ofte 6 weken non-stop. Het waren bijzonder lastige vakanties (wegens altijd laat in bed en zo), maar ook de schoonste vakantiejobs die ik iemand maar kan aanbevelen: het voelt heerlijk aan om ongegeneerd het hyperenthousiast kind continu in je te laten bovenkomen (en dat wordt op termijn zelfs geaccepteerd door de pubers die vooral cool willen blijven), de dankbaarheid is enorm.

En mijn streefdoel voor elke kampsessie was telkenmale tweeledig: eerst en vooral er voor zorgen dat de onwennigheid van de eerste dagen zo snel mogelijk achter de rug was (pffffff, altijd een opgave: 180 jongeren tussen 12 en 18, waarvan het grootste deel mekaar van haren noch pluimen kende) en vervolgens er voor zorgen dat de rest van het kamp zo overdonderend was, dat de teenagers de laatste dag gingen gieren van ‘t janken uit heimwee op het moment dat pa- en/of malief hen kwam oppikken.
En als de laatste vertrok of opgehaald was, was het voor mij toch ook steevast een bijzonder dikke kikker in de keel doorslikken of eventjes heel emotioneel wezen. Maar veel tijd om te treuren was er zelden: opkuisen en voorbereiden voor de volgende kampsessie!

Maar ik zweer u… De 15de augustus (na het derde kamp) betekende dat vooral dat ik dubbel zo hard crashte, een week niet aanspreekbaar was en iedereen de pot op kon. Ik zou het de rest van mijn leven doen!
Maar toen werd ik een ernstige beroepsmens met weinig verlofdagen en kwam ook aan dat mooie liedje een eind. Ik mis het nog steeds enorm, zou er zo opnieuw aan beginnen.

Lees verder »

Soms – misschien te vaak – ben ik te naïef, te goedgelovig, te vertrouwend in andere mensen. Ik ga soms te snel uit van het goede in elk: dat men de waarheid spreekt, dat men eerlijk en oprecht is, dat men zegt wat men daadwerkelijk denkt.

En dan vaak, zéér vaak, schrik ik achteraf. Van gedrag dat niet met die woorden overeen lijkt te komen, alle beloftes en eerlijke ontboezemingen ten spijt.

We lijken in een wegwerpmaatschappij terechtgekomen te zijn, waar ook waarden als eerlijkheid, vertrouwen, oprechtheid en onvoorwaardelijkheid de waarde van een snel inruilbare voucher hebben aangenomen. Vandaag ben je mijn beste vriend, morgen vraag ik je ongetwijfeld “ken ik u ergens van?”. Ik heb me er al te vaak aan laten pakken en ik ben steeds voornamelijk kwaad op mezelf, omdat ik het gevoel krijg mensen niet correct in te schatten. Ik zou meer op mijn hoede moeten zijn, minder uitgaan van het goede, maar er (realistischer?) van uitgaan dat iedereen op zoek lijkt naar persoonlijk profitariaat en/of quick wins. “En als ik niet meteen gebruik kan maken van je, dan ben jij voor mij momenteel totaal nutteloos.”

Geen zin heb ik, om de ganse dag in een hoekje te zitten kniezen, maar ben wel een opdoffer aan het verwerken. Op mijn manier. Eventjes in mijn eentje. En misschien zou ik inderdaad het motto van een ex-collega moeten nastreven: de enige die je kan vertrouwen, ben jij zelf; behandel de anderen daar ook naar.
Maar op de één of andere manier: dat kan ik dus niet. Noem me naïef, noem me in-sprookjes-gelovend, noem me onaards romantisch, maar ik wil blijven geloven. Blijven geloven dat er mensen rondlopen waarmee ik zal kunnen blijven praten, luisteren, denken, lachen, wenen en intergeconnecteerd zijn tot het einde der tijden; mensen waarvoor ik iets kan betekenen, waardoor zij ook al direct iets voor mij kunnen betekenen. Zielsverwanten, soulmates, engelen op aarde. Ik blijf er in geloven. Misschien wordt dit geloof dan ook ooit mijn totale ondergang.

Terwijl de dagtickets voor Rock Werchter-vrijdag al uitverkocht zijn, is het gezellige Main Square stadsfestival van Arras nog gezapig bezig met de affiche te ordenen en nu en dan een nieuwe mooi naam vrij te geven. Hetzelfde weekend, maar het lijkt erop dat Arras ook een aantal internationale namen op bezoek krijgt die dit jaar niet op Werchter spelen (al is het omgekeerde ook meer dan waar natuurlijk). Maar met onderstaande lijstje begint de gezellige versie van “Marktrock” er wel bijzonder goed uit te zien :

• Donderdag 2 juli : The Ting Tings, M. Ward, Amy MacDonald, Coldplay
• Vrijdag 3 juli : Birdy Nam Nam (turntable-collectief), Lily Allen, Placebo
• Zaterdag 4 juli : Bloc Party, Gossip, Kaiser Chiefs
• Zondag 5 juli : Michael Franti & Spearhead, Lenny Kravitz, Moby, Franz Ferdinand, Duffy, Katy Perry, Justin Nozuka

Het is nog wachten op de headliner van de zaterdag; geruchten doen de ronde dat dit Depeche Mode zou worden (… maar dit wordt nog niet bekend gemaakt zolang hun concert in Parijs niet uitverkocht is ...) al blijf ik hopen dat Oasis, Nick Cave en/of Kings Of Leon het zien zitten om na hun concert in Werchter een dagje te blijven plakken om naar de Franse werelderfgoedstad af te zakken. Ook de vrijdag kan volgens mij namelijk nog een echte topper gebruiken (Placebo is dit toch écht niet?).

Hoop doet leven. Hoop op goed weer en Belgisch bier en zo…

Als ik ‘s avonds, na het werk, thuiskom, staat mijn katinnetje meestal al hyperenthousiast aan de achterdeur te wachten. En te janken, van zodra ze beweging ziet. Ik laat haar binnen en – voor het avondmaal – vertel ik haar dan ronduit over wat ik allemaal meegemaakt heb die dag, gedacht, gelachen en sluit ik steevast af met een “En wat heb jij zo allemaal gedaan vandaag?“. Waarna ik meestal een domme blik terugkrijg en een ik-wil-eten-kreuntje.

Vandaag hoefde ik die laatste vraag zelfs niet te stellen… Ze had bewijsmateriaal meegenomen.

Lees verder »

• Discretie is een illusie. Zeker als de boodschap “puur informeel en strikt vertrouwelijk” al met 700 anderen gedeeld wordt. Beschamend.
• Een collectieve extase omdat je met de nieuwe iPhone pakweg gaat kunnen copy/pasten doet mij onbegrijpend met het hoofd schudden. En alles waar men Blackberry voor verfoeide, wordt nu hip, omdat het ook in iPhone3.0 gaat zitten. Allez hop, straks vindt iedereen het “bijzonder vernuftig en visionair” dat je er ook mee kunt telefoneren. En nog strakser gaat men met dat toestel kunnen faxen, telexberichten versturen, koffie zetten en plamuren.
• Achterbaksheid en complotten zijn foei. Daarna in het gezicht komen flemen dat het zo niet bedoeld was en dat alles verkeerd begrepen werd = kinderachtig.
• Dankzij een paar bijzonder fijne mensen in verre en nabije omgeving loop ik nochtans ondanks alles bijzonder happy en bijna euforisch rond de laatste dagen. Ik zou het bijna onvoorstelbaar gelukkig zijn durven noemen. De perfecte sfeer in mijn hoofd tijdens deze fabuleuze eerste lentedagen.
• En ik zweer het u: moest ie-de-reen alles zo goed zien zitten, de wereldeconomie zou weer op volle toeren draaien. Maar al wie het wil mag zonder enige twijfel een beetje positieve energie van me overtappen, vraag ernaar en ik zorg ervoor!