De agenda zit té vol voor volgende week. Donderdag en vrijdag wel een dagje verlof, ter compensatie voor alle avonden waarop ik pokkelaat thuis zal arriveren.
Maar… ik zit met dubbele boekingen. Woensdag en donderdag ga ik respectievelijk naar Brussel en Antwerpen, terwijl ik ook nog met tickets uit mijn abonnement van ‘t Cultureel Centrum (De Spil, Roeselare) zit. Ik doe ze dus weg, moesten er gegadigden zijn: schreeuw in onderstaand reactieluik of mail me.
Woensdag : Raf Coppens. Soms bijzonder grappig, soms bijzonder zielig. Nu heeft hij een voorstelling rond zijn depressie, met positieve recensies tot gevolg. Het leven kan hard zijn.
Donderdag : Off The Record. Beatbox/acapella-groepje met ondermeer Jeroen Van Dyck (Freek uit Het Eiland, Ruben uit De Smaak Van De Keyser)
Drie dagen later was alles in kannen en kruiken: de eerste Boy Geek Pints vindt plaats op woensdag 4 maart, vanaf 18u30 in het Brusselse Café Gudule. Voor de rest is het vooral de bedoeling dat het bijzonder relaxed is: internetgekke venten (want vind mezelf toch geen echte geek) komen gewoon samen om te pintelieren en eventueel vooraf iets te eten, een babbelke te doen en voor de rest hoeft er vrij weinig achter gezocht te worden (vermoedelijk geen sponsors, geen presentaties, elk betaalt ‘t zijne).
En voor de rest: inschrijven kan (en is ten stelligste gewenst) op de Boy Geek Pints Wiki, er staat al een mooi lijstje aanwezigen op, ik kijk vooral uit naar babbels met eMich zelve (mij tot dusver enkel bekend van Tinternet), mijn held Audience en de communautaire vrede tussen Waalse én Vlaamse bloggers. Dat ze dat maar eens komen filmen van de VRT.
Uiteraard: als er hier langssurfende sponsors geïnteresseerd zouden zijn om ons met natura-materiaal te overstelpen of langs te komen om een paar rondjes te trakteren: mijn reactieluik is het uwe!
Jaja, ‘t is crisis zeggen ze. Dus wordt er bespaard. Bespaard op mensen, bespaard op allerhande middelen, reductie van kosten en middelen. Ook ik merk het professioneel: de dienstverlening ofte service (waar voor betaald wordt!) bij heel wat leveranciers gaat er op achteruit. Geen of zelden preventieve service, SLA’s en bijhorende interventietijden worden met de voeten getreden. Want we hebben het zo moeilijk, meneer.
In amper een paar weken tijd zijn er al een drietal (of waren het er 4) gecrashte vliegtuigen in het nieuws gekomen. Van hetzelfde laken een broek: minder frequente onderhoudsbeurten, preventieve analyses worden gereduceerd en alle bijhorende blabla. Want de maatschappijen moeten competitief blijven en kosten drukken. Ja hoor. Risico-analisten hebben ongetwijfeld berekend dat twee crashende vliegtuigen goedkoper zijn dan een dagelijkse smeerbeurt van alle toestellen.
Ik zou zo niet meteen een vliegend schip durven betreden met de huidige observaties in ‘t achterhoofd.
Ik ben op dezelfde dag geboren als Charlotte Brontë, Max Weber, Anthony Quinn, Queen Elizabeth II, Iggy Pop, Tony Danza, Andie MacDowell, Robert Smith, Michael Franti en prinses Isabella Van Denemarken.
Domi twitterde vandaag naar een wereldlegende. Het ging over de “zinloosheid van applaus”. Waarom klappen mensen in de cinema? Waarom applaudiseren mensen bij een vliegtuiglanding?
En potverdikke, superheld John Cleesetwitterde ook naar me terug. OK, dit was een mooie dag uit mijn leven. *grijns*.
Ik ben een zjèmtote. Voor de niet-westvlamingen: ik ben gek op honing. En, ten slotte, voor de westvlamingen die graag hun origine (of was het geaardheid?) trachten te verstoppen: ik ben hek op goning.
Mijn oma had er steeds in de kast staan, bij mijn ouders was er steevast een pot in de kast te vinden en in Casa Domino staat er ook altijd een tube paraat. Alleen jammer dat die vaak zo snel versuikert, niet meer uit de tube te knijpen is, Domi dan met een schaar aan de slag gaat om toch maar aan zijn honing te kunnen en steevast net niet op de spoedgevallendienst belandt.
Maar ik vind het dus heerlijk: ‘s morgens een boterham met van dat vloeibaar goud (jaja, ik ben een ontbijtman, anders word ‘k niet welgezind), een kopje thee met een scheut Meli-honing en in zure wintertijden het sap van versgeperste citroenen in de microgolf en daarna een goede geut honing er in. Het is werkelijk overal goed voor!
Meer nog: al ettelijke maanden heeft de pot Nutella hier in de kast ruimte moeten maken voor de Meli-choco, met échte chocolade en échte honing. En geen hazeldinges.
Groot was dan ook mijn vreugde toen afgelopen vrijdag the postwomen twice ringde en mij een pakje overhandigde. Een pakje van de immer sympathieke Dieter Van Esch, van Communicatiemannen en RCA. Een pakje met daarin 3 flacons Meli-honing én een Meli-schort.
Van de Meli-schort geen foto. Want die heb ik nu aan. En enkel die schort, eigenlijk.
Soms ben ik te veel een luisteraar en te weinig een verteller.
Soms ben ik te veel een dromer en te weinig een realist.
Soms ben ik te veel een bedenker en te weinig een uitvoerder.
Soms ben ik te veel een altruïst en te weinig een egoïst.
Soms ben ik te veel een asociale huisrat en te weinig een vlot socializende groepsmens.
Soms ben ik te veel een entertainer en te weinig met inhoud bezig.
Soms ben ik te veel een gevoelsmens en te weinig rationeel.
Soms ben ik te verlegen en te weinig een grote muil.
Soms ben ik te veel bezig met andermans verhalen en ga ik te weinig op zoek naar eigen vertelsels.
En weet je, aan al die laatste termen zou ik vaak maar al te graag iets doen, maar dan wel zonder dat ik iets aan de eerste zou willen wijzigen. Kiezen is verliezen, allebei realiseren zal in een aantal gevallen bijzonder veel werk zijn.
Soms heb ik gewoon zin om te janken, maar dan slik ik het weg.
Soms kan ‘t deugd doen van eens – al dan niet gefundeerd – goed te lachen. Combineer dit met een flesje bubbels, aangenaam gezelschap, een straffe babbel en een klok die out of the blue plotseling een aantal uur verder staat en je weet ‘t : ‘t weekend is goed ingezet!
