Oew, toen ik vandaag Love, War And The Ghost of Whitey Ford zat te beluisteren, veerde ik plotseling recht. Whitey Ford is één van de zovele bijnamen van Everlast, die zijn carrière startte als rapper in House Of Pain, na de split in zijn eentje heel wat mooie albums opnam die het midden houden tussen folk, pop en hip-hop (en in die hoedanigheid een paar jaar geleden een schitterend optreden neerzette op Pukkelpop) en die nu en dan nog eens meerapt in La Coka Nostra.
Op dit nieuwe album van Everlast staat namelijk een heerlijke cover van Johnny Cash’s Folsom Prison Blues, heel trouw aan het origineel, maar wel enigszins aangevuld met een aantal zeer herkenbare samples uit House Of Pain’s wereldhit Jump Around. Heel schoon eigenlijk, en Everlast heeft er begot de stem voor!
Moest ‘m nu eens wat meer Cash-nummers gaan coveren en een tribute-tournee ondernemen? Dat zou een goed idee zijn!
Allez hop, omdat het jaar op een scheet na voorbij is en er jaarlijstjes verwacht worden: mijn totaal subjectieve opinie aan de hand van 3 lijstjes. De geciteerde groepen of artiesten in elke lijst staan in puur willekeurige volgorde. Omdat ik te lui was om ze te sorteren, in detail te recenseren en de YouTube-filmpjes mooi in de onderstaande tekst te voegen.
Tinternet is een fantastische kookboek zeg ik u! En dit is vermoedelijk de lekkerste bolognèse-saus die vrijwel de ganse namiddag stond te pruttelen op mijn kookvuur. De autist in mij eiste daarenboven dat er gebruik gemaakt werd van Italiaanse tomaten (de hoeveelheid staat niet duidelijk in het recept aangegeven, maar voor de gegeven kwantiteiten was een blik van 800 gr. perfect) en van Italiaanse rode wijn. En het is geen instant-klaar sausje: 4 uur pruttelen was geen overbodige luxe.
Sebiet ook in verlof sie voor een weekje, maar ik heb de afgelopen dagen mogen doorperen. Ik had de laatste weken een redelijke mail-achterstand opgebouwd door met andere zaken bezig te zijn (updates en zo, breek me de bek niet open). Maar goed, dit betekende dus dat mensen die mij gemaild hadden (zoals in : “voor dringende zaken moet je bellen, voor niet-dringende zaken moet je mailen”) wat langer op de proef gesteld werden qua geduld dan anders.
En dan heb je altijd van die wussies die het nodig vinden om de één of andere verantwoordelijke, manager of directeur te mobiliseren. Omdat ze toch al een hele tijd op antwoord zitten te wachten en zo. Zonder dat ze er zelf voor bellen of zoiets.
Awel, op mij heeft dat dus het averechtse effect. Een paar van die “o zo belangrijke en o zo dringende mailtjes” zal moeten wachten tot 4 januari 2009 om afgewerkt te worden. Maak gerust zelf een zin met de volgende woorden : opblazen – mijn – ze – dat – zak.
Amai, ‘t viel me toch zwaarder dan verwacht. Toen mijn katinnetje mij deze morgen weer vrolijk miauwend aan het slaapkamerraam kwam wekken, heb ik haar wel binnen gelaten, maar geen eten gegeven. Het mocht niet van de dierendokter. Met als gevolg dat het beestje verschrikkelijk in de war was, de hele tijd verbaasde kreetjes uitstootte en aan ongeveer alles stond te likken dat ze tegenkwam.
Stap 2: het beestje in de kattenbak murwen, snel genoeg het deurtje sluiten en de sloten in hun slotje klikken. Ze snapte er nog steeds niets van. Kattenbakje naast mij in de auto, richting dierenarts, terwijl een bijzonder luid en klagerig gejank mijn auto vulde. Vanavond ga ik haar weer ophalen, maar dan in de hoedanigheid van een paar gram minder.
Chance dat zo’n beestje slechts één keer in haar leven gesteriliseerd moet worden, want ik zou het heus niet elke week over mijn hart krijgen.
Sophie, Sara en Simon hadden er geen problemen mee dat hun uitstap in het pretpark abrupt aan een einde kwam. “Ze wilden graag op televisie komen”, zegt Smet. En dat is de kinderen ook gelukt. De voltallige pers zag hen zwaaien op de achterbank (foto) toen Martens en Smet de oprit van het paleis opreden.
Awel kijk zie, ik ben blij dat den dikken terug in beeld verschijnt. ‘k Ben altijd een Dehaene-fan geweest: een fantastisch leider, een prachtig manager. Een man van weinig commentaren of blablabla, eentje waarbij het resultaat belangrijker is dan er wekenlang over te palaveren, een vent die het niet doet om populair te zijn, maar om crisissen te bezweren en om oplossingen te bedenken en te implementeren. En voor de rest: Geen Commentaar.
Ik hou wel van dat soort mensen, ook in het dagdagelijkse leven, op de werkvloer, in de vrije tijd: zeggen waar het op slaat, weinig hypocriet gedrag, vergaderitis inperken, met de juiste mensen gaan klappen en de handen ook zélf uit de mouwen steken. Omdat enkel het resultaat is wat finaal telt!
Hopelijk heeft Jean-Luc een goede riek in de stal staan, want na twee termijnen Verhofstadt en een – euhm – bijzonder korte deeltermijn Leterme zal er ongetwijfeld heel veel mest weg te scheppen zijn.
“Het is zeer belangrijk om te weten waarom mensen bij ons vertrekken, zodat we daar iets kunnen aan doen,” zo luidt klaarblijkelijk de tagline in heel wat handboeken Retentiebeleid. Zo ook bij het bedrijf TeleTech, al had dat vermoedelijk niet verwacht dat er gereageerd zou worden zoals op het onderstaande formulier…
"(…)The problem I have with the note is not that he was having a party and didn't invite me, it was that he selected a vibrant background of balloons, effectively stating that his party was going to be vibrant and possibly have balloons and that I couldn't come.(…)"
