Ik loop al de ganse dag op wolkjes. The Last Shadow Puppets, het project van Alex Turner (zanger bij Arctic Monkeys) en Miles Kane (zanger bij The Rascals), speelden gisteren één van de fijnste concerten die ik dit jaar gezien heb. Hun “elektrische band” werd aangevuld met een vijftienkoppig klassiek orkest (+ dirigent), ze hadden zichzelf in een Beatles-outfit gehesen en muzikaal klonken ze als een magische cocktail van Beatles, Ennio Morricone, John Barry, David Bowie, The Coral en Arcade Fire. Ze speelden alle nummers van hun (voorlopig enige) album, een drietal onbekende parels en covers van ondermeer diezelfde (jaja, daar zijn ze terug) Beatles en Leonard Cohen – die op dat moment amper een paar kilometer verder aan het optreden was.

Het plaatje klopte: de balans tussen de klassieke musici en het elektrisch rockgeweld was perfect, de sfeer en power was intens, dit was gelukkig géén Night Of The Proms-achtig concertje. Ik had hier hetzelfde gevoel als bij Prince, die ik een 8tal jaar geleden in het Sportpaleis zag: het gevoel dat ik een once in a lifetime-concert aan het beleven was, het gevoel dat er magie in de lucht ging en dat ik een stukje muzikale popgeschiedenis aan het beleven was. Nooit meer kan het zo goed zijn met deze Laatste Schaduwpoppen: ze zijn te groot geworden om nog langer in zalen als Cirque Royale op te treden (want het was drummen en de vraag naar tickets de laatste weken leek enorm), maar in een grotere zaal gaan ze nooit de intieme klasse kunnen bereiken die er in de Cirque wel was. En voor hetzelfde geld beslist muzikaal genie Alex Turner morgen dat het wel goed geweest is en dat hij er mee ophoudt om een nieuw zijprojectje op te starten. En vooral: het lijkt me geen sinecure om met 20 muzikanten (zonder de rest van de crew mee te rekenen) op tournee te gaan.

Ik heb genoten. En ik denk dat ik gisteren in een sfeer werd ondergedompeld die héél dicht aanleunt bij wat de echte Beatles een paar decennia geleden, nu en dan, voor een aantal happy few, uitspookten met orkest in de één of andere underground concertzaal… En waarover steevast héél lang werd nagepraat.