Softie

Vanavond gaat Softie, de nieuwe show van Gunter Lamoot, in première in Gent. Morgenavond al zakt hij met die gloednieuwe (en zeer uitgebreid ge-try-out-e) show af naar Roeselare. Zeer tevreden ben ik, dat ik tickets heb kunnen scoren voor de show. En ik hoop alvast dat de show even geestig wordt als de “officiële trailer” ervan.

* neurie-modus * Ga je mee naar meneer Roger…

Zonder Woorden

De bonustrack van Bart Peeters’ recentste album blijft maar weergalmen in Casa Domino, de repeat-knop van de CD-speler werd herontdekt. Niet alleen omdat deze fantastische track effectief de kriek op de crèmetaart is (want De Hemel In Het Klad is redelijk geniaal, Vlaamse folk boordevol muzikale Zuid-Amerikaanse en andere invloeden en geestige Peetersiaanse teksten), maar vooral omdat Hannelore Bedert er op meezingt. Hannelore Bedert is een heldin, de absolute Nederlandstalige revelatie van 2008; zowel ikzelf, mijn broer als mijn zus waren meteen helemaal weg van haar single Janker die sinds een paar weken grijs gedraaid wordt op Radio 1. Ze zingt verstaanbaarder Westvlaams dan pakweg Flip Kowlier of Het Zesde Metaal, ze spuwt, vloekt en zalft in haar muziek waarin ze liefde en haat afwisselt, pure emotie en hard sarcasme. En ze klinkt potverdikke zo hard als Roos Van Acker!

Ik ben fan geworden. Grote, zeer grote fan van Hannelore Bedert. En van Bart Peeters was ik dat al. Vandaar dat “Zonder Woorden” maar blijft on repeat staan. In Casa Domino.

links for 2008-10-23

The Last Shadow Puppets

Ik loop al de ganse dag op wolkjes. The Last Shadow Puppets, het project van Alex Turner (zanger bij Arctic Monkeys) en Miles Kane (zanger bij The Rascals), speelden gisteren één van de fijnste concerten die ik dit jaar gezien heb. Hun “elektrische band” werd aangevuld met een vijftienkoppig klassiek orkest (+ dirigent), ze hadden zichzelf in een Beatles-outfit gehesen en muzikaal klonken ze als een magische cocktail van Beatles, Ennio Morricone, John Barry, David Bowie, The Coral en Arcade Fire. Ze speelden alle nummers van hun (voorlopig enige) album, een drietal onbekende parels en covers van ondermeer diezelfde (jaja, daar zijn ze terug) Beatles en Leonard Cohen – die op dat moment amper een paar kilometer verder aan het optreden was.

Het plaatje klopte: de balans tussen de klassieke musici en het elektrisch rockgeweld was perfect, de sfeer en power was intens, dit was gelukkig géén Night Of The Proms-achtig concertje. Ik had hier hetzelfde gevoel als bij Prince, die ik een 8tal jaar geleden in het Sportpaleis zag: het gevoel dat ik een once in a lifetime-concert aan het beleven was, het gevoel dat er magie in de lucht ging en dat ik een stukje muzikale popgeschiedenis aan het beleven was. Nooit meer kan het zo goed zijn met deze Laatste Schaduwpoppen: ze zijn te groot geworden om nog langer in zalen als Cirque Royale op te treden (want het was drummen en de vraag naar tickets de laatste weken leek enorm), maar in een grotere zaal gaan ze nooit de intieme klasse kunnen bereiken die er in de Cirque wel was. En voor hetzelfde geld beslist muzikaal genie Alex Turner morgen dat het wel goed geweest is en dat hij er mee ophoudt om een nieuw zijprojectje op te starten. En vooral: het lijkt me geen sinecure om met 20 muzikanten (zonder de rest van de crew mee te rekenen) op tournee te gaan.

Ik heb genoten. En ik denk dat ik gisteren in een sfeer werd ondergedompeld die héél dicht aanleunt bij wat de echte Beatles een paar decennia geleden, nu en dan, voor een aantal happy few, uitspookten met orkest in de één of andere underground concertzaal… En waarover steevast héél lang werd nagepraat.


The Greatest Switch

Gisteren een fijne hitlijst op Studio Brussel: de “beste dance-nummers allertijden volgens de Studio Brussel-luisteraar” in The Greatest Switch. Ik ben geen boenke-boenke-addict, maar de lijst van gisteren kon mij wel bijzonder bekoren. Vooral omdat er heel wat nummers tussen zaten die ik wel kende, maar waar ik geen naam of titel op kon plakken.
En het moet gezegd: de lijst was heel wat minder illuster en underground dan ik verwacht had…

Voor de liefhebbers: een YouTube-gewijs totaaloverzicht !

1. Underworld – Born Slippy

2. Laurent Garnier – The Man With The Red Face

3. Chemical Brothers – Hey Boy, Hey Girl

Lees verder

Het begin van Alzheimer

Ik moet meer leren noteren, altijd en overal een notablok of een dictafoon bij de hand hebben, er mij bij neerleggen dat ik anders toch van alles vergeet. Pakweg een maand geleden liep ik met een vijftal ideeën rond, internetprojectjes, zaken om vroeg of laat eens on-line te smijten.
Toen ik er deze morgen, bij het ontbijt, weer over nadacht omdat ik – met het najaar en de korter wordende dagen in zicht – nog eens goesting heb om te gaan knutselen en een applicatie of zo te bouwen.

Vier. Ik geraakte niet verder dan vier. Van 4 ideeën weet ik nog haarfijn welke logica er achter zit, hoe het er moet gaan uitzien, welk business model er achter schuilt, wat de mogelijkheden en beperkingen zijn, welke richting ik uit wil. Maar die vijfde kan ik mij dus langs-geen-kanten meer herinneren.

Wat twee zaken kan betekenen: ofwel was het bijzonder irrelevant, ofwel is een geniaal en wereldverbeterend idee op bijzonder spijtige wijze ten onder gegaan. Ik gok op optie 1. Maar toch: ne mens kan er al eens voor vloeken.