Weer thuis.
Nog niet uitgeslapen na lange rit.
Onvoorstelbaar fris in ‘t koppeke.
Happiness alom.
Mentaal helemaal opgeladen.
Knalverbrand.
Zin in nog meer vakantie.

Zin in nog meer vakantie…

Done :
- Gras afgereden
- Onkruid gewied
- Huis helemaal gepoetst

Still to do :
- Valies pakken
- Tukje doen
- Naar Bruce Springsteen

Kortom: ‘k zit helemaal op schema om morgenvroeg zorgeloos naar Bédarieux te kunnen vertrekken!

• De tickets voor The Last Shadow Puppets (19 oktober, Brussel) zijn besteld en betaald. Zéér benieuwd ben ik!
• Maar morgen is het eerste de beurt aan Bruce Springsteen. Mijn held. Zéér veel goesting heb ik er in!

En de vraag luidde “Domi, geef me eens een aantal goede Argentijnse CD’s die zomer uitstralen en mij kunnen helpen om in de juiste sfeer te komen tijdens mijn vakantierit naar Spanje”. Of zoiets.

Er zijn heel veel goede Argentijnse compilaties en lijstjes (zoals deze Top 100 van MTV/Rolling Stone), zelf ben ik nog volop in de verkennende en genietende fase van deze wereldmuziek.
4 artiesten/groepen hebben alvast mijn hart gestolen en van deze musici raad ik dan ook graag het volledige oeuvre aan… Al is de kans klein dat de platenzaak om de hoek deze albums heeft. In dat geval kan BitTorrent dan natuurlijk wel voor de nodige hulp zorgen!

1. Bersuit Vergarabat
De eerste Argentijnse groep die ik (ter plekke) leerde kennen en waar ik meteen weg van was. Ook al omdat het op een gezellig terrasje was, ik mij in uitstekend vrouwelijk gezelschap bevond en het voornamelijk het rustiger werk van deze groep was die gedraaid werd… Ze hebben echter ook (en vooral) heel wat leuke rocknummers en zonnige ska-muziek op hun palmares staan. Het jongste album “?” is heel leuk, hun live-album “De La Cabeza” is ook zeer ideaal om met de groep kennis te maken.
Misschien heb je deze band al ooit onbewust gehoord, want hun Perro Amor Explota was het thema van de film Amores Perros.

2. Kevin Johansen
Mijn recentste ontdekking (met dank aan Lieven): zeer gezapige Argentijnse-Amerikaanse pop-rock door een cynisch nostalgicus die er wonderwel in slaagt de traditionele Argentijnse muziek(-instrumenten) in zijn hedendaags klinkende popmuziek te laten infiltreren en hij slaagt er ook zeer goed in de chill sfeer uit Buenos Aires in zijn muziek te laten ademen. Doet op momenten aan een relaxerende Manu Chao denken.
Aangeraden kennismakingsalbum: Sur o no Sur.

3. Los Fabulosos Cadillacs
De oudste band uit dit lijstje, ze ontstonden in 1985 in Buenos Aires en brachten sindsdien ruim 14 albums uit. Hun muziek is een combinatie van rock, ska, jazz, salsa, folk, rap en big band. Ze werkten samen met ondermeer Blondie, Celia Cruz en Rubén Blades [Buena Vista Social Club]. Momenteel zijn de groepsleden van deze band met solo-projecten bezig (zie ook hieronder), maar een grootschalige reünietournee en nieuw werk werd aangekondigd voor november 2008.
Ze worden in Argentinië tot de meest invloedrijke rockbands allertijden gerekend, worden op handen gedragen door MTV Latijns-Amerika en behoren tot het selecte kransje dat een Unplugged-sessie voor MTV mocht opnemen.
Aanrader om deze band te leren kennen: Vasos Vacíos.

4. Vicentico
Deze frontman van Los Fabulosos Cadillacs is momenteel volop solo en al even succesvol bezig. Hij borduurt verder op het élan van Los Cadillacs, aangevuld met vleugjes bossanova, neo-tango, flamenco en zigeunermuziek. Met alle latijnse ritmes en blazers vandien.
Leer hem kennen met zijn debuutalbum “Vicentico“.

Nogmaals: dit zijn vier artiesten waarvan ik de volledige discografie alleen maar kan aanraden, het zorgt voor een glimlach op het gezicht en een ritme in de heupen, niet alleen ideaal om de vakantie in te zetten, maar ook om elke morgen naar het werk te rijden.

Lees verder »

De nagelnieuwe gids van ‘t Cultureel Centrum ligt sinds vanavond op mijn tafel te blinken. Ik heb er twee jaartjes de brui aan gegeven, maar ben vastberaden vanaf dit najaar weer meer dan regelmatig naar het theater te trekken. En ik denk dat ik de opgelopen achterstand heus wel zal inlopen, want na wikken en wegen kwam ik tot een selectie van 28 30 voorstellingen…

Humor : Freddy De Vadder, Gunter Lamoot, Han Solo, Bert Kruismans, Philippe Geubels, Schudden, Ashton Brothers, Veerle Malschaert, Angel Ramos Sanchez, Luc Apers, Kamagurka, Raf Coppens, Roy Aernouts, Intgeniep, Ronald Goedemondt, Eric Koller, Wim Helsen, Alex Agnew, De Nieuwe Snaar, Kommil Foo, Piv Huvluv en De Schedelgeboorten
Theater : Braakland/ZheBilding (Immaculata), ‘t Arsenaal (De Pruimelaarstraat) en Theater Antigone (Gezongen Zeer)
Muziek : Steven en Stijn Kolacny & Koen Buyse (Luister naar de Film), NT Gent (Ik val… val in mijn armen), Bart Peeters, Off The Record, Frank Vander Linden en Stef Bos

Ca suffit, quoi?

In het weekend heeft een mens geen wekker nodig. Aan de ene kant is er de wens en de hoop om eens rustig te kunnen uitronken, anderzijds zijn er altijd wel van die omgevingsfactoren die tóch voor zorgen dat men vroeger dan nodig uit het bed dient te rollen.

Gisterenochtend werd ik gewekt door geblaat. Het schaap uit de weide links van mijn huis was uitgebroken, had een wandelingetje door mijn tuin gemaakt en stond mij vrolijk te begroeten door mijn open raam. Dat beest is gewend van nu en dan een stukje brood van mij te krijgen en vond blijkbaar – toen het mij daar zo zag liggen – dat het tijd was voor een heerlijk uitgebreid ontbijt. Het verschot was groot, maar ne mens wordt er wel direct bijzonder snel wakker van. Grommend heb ik dan maar het beestje met wat broodresten terug richting weide gelokt.

Deze morgen zouden ze mij niet liggen hebben… GSM af en mijn slaapkamerraam voor het eerst in weken gesloten. Ik moest, wou en zou eens uitslapen. Dat was buiten de waard gerekend: de buurman rechts van mijn huis speelt nogal graag eens met zijn duiven en sinds deze morgen, op een véél te vroeg uur, is hij zijn beestjes (die ongetwijfeld van bijzonder ver komen aangevlogen) in hun hok aan ‘t lokken met een snerpend fluitje dat door merg, been en mijn slaapkamervenster snijdt. Zucht. Er zat weer niets anders op dan de bedstee te verlaten.

En morgenochtend moet ik er sowieso om 5u00 uit, om een collega op te pikken en dan naar de andere kant van ‘t land te sjezen voor de één of andere opleiding in Six Sigma.

Misschien moet ik eens vroeg in mijn bed durven rollen, in plaats van te blijven hopen op uitslapen…

Men neme een resem live-fragmenten van Rammstein, men montere deze beelden bovenop een traditioneel (oerfout) Beiers nummer en men krijge een clip die klaar is om het gevaarlijke imago van de Rammstein-leden bijzonder snel te doorprikken. Geestig gedaan; respect voor de knutselaar van dienst, want de synchronisatie zit vrijwel perfect!

Soms kan een mens al eens pech hebben… Zeker als er geen alternatieven zijn.

Andere (reclame-)filmpjes die u eigenlijk niet zou mogen zien, staan op Illegal Advertising. Ook parodieën op bestaande filmpjes en zo, zoals het onderstaande bewijs dat de GSM-popcorn-truc ook met een iPhone uitgevoerd kan worden:

Reese Witherspoon is gescheiden.
Moest ze hier toevallig komen langsgesurft: ik heb een logeerkamer waar ze gerust een tijdje terecht kan.

Freaq heeft gelijk als hij zegt dat ik hier de laatste tijd veel te weinig neergepleurd heb. Hij ging er van uit dat dit te wijten was aan het werk dat ik momenteel steek in mijn “Pukkelpop-websiteje” en voor een groot deel heeft hij gelijk: ik had deze week een beetje het gevoel dat ik aan het dweilen was terwijl er ergens een kraan openstond. Net toen ik klaar was met een pagina voor alle artiesten die op Pukkelpop-donderdag komen optreden, lanceerden de organisatoren opnieuw een namenlijst van jewelste, waardoor ik op dat vlak weer massa’s achterstand heb. Nog heel veel werk dus aan pukkelpop.dominiek.be, maar het is en blijft in de eerste plaats een hobbymatig projectje: ik jaag er mij niet in op en houd er mij mee bezig op de momenten dat ik zin heb om mij wat in de muziek te verdiepen die op het festival te horen zal zijn.

Maar het leven van uw dienaar lijkt momenteel op een rollercoaster: bijzonder veel te doen, bijzonder veel te beleven, over alles wat ik meemaak heb ik zin een ellenlang blogartikel te schrijven, maar ik heb er geen tijd voor omdat het volgende evenement al voor de deur staat.

Evenementen die bijzonder leerrijk waren en waarbij ik heel wat zaken opstak over ICT Management. En waarover ik wou schrijven.
Vorige week een fenomenale The Police aan het werk gezien op TW Classic vanuit de fel gehate “VIP-zone”. Nog meer goede concerten daar en dan gezien, ook bijzonder genoten van het eten achter de schermen en het decadente van zo een VIP-arrangement. Ik moest er zéker iets over neerpennen. Maar nog geen tijd gehad.
Voor een implementatie van ‘t werk het land rondgecrosst, waardoor ik ’s avonds de fut niet meer had om iets interessants neer te pennen.
Vorige week het bijzonder interessante seminarie ThinkTomorrow meegemaakt, waarin heel wat interessante facetten over Web2.0 werden toegelicht en waarin bijzonder leerrijke ideeën werden gelanceerd om professioneel op de Web2.0-wagen te springen: élk bedrijf kan eruit leren. Ik leerde nieuwe sites kennen (waarvan een bom van een website die momenteel nog in stealth mode staat), ik krabbelde 14 A4′tjes vol, omdat ik alle ideeën hier nog met u wil delen. Ooit.
En gisteren en vandaag zat ik weer in de les. Ik volg dit jaar namelijk ook een studiejaar bij Vlerick Management School, namelijk het Middle Management Programma. Vlerick is haar reputatie meer dan waard: bijzonder heftige, leerrijke en praktijkgerichte lessen; ik kom telkenmale met hoofdpijn thuis omdat ik sponsgewijs al dat interessants zo snel mogelijk tracht te absorberen.

U hoort mij niet klagen: wat ik de laatste weken beleefd heb is bijzonder geestig, verrijkend, interessant en opwindend. Maar op zo een denderende rollercoaster heb ik ook wel eens zin in een rustpuntje. Misschien dit weekend, en dan tracht ik wat opgedane impressies in blogtekstjes te gooien; maar in elk geval over 10 dagen, want dan soupeer ik een weekje verlof op. De maandagavond naar Bruce Springsteen, de dinsdagochtend de TGV op om 4 daagjes te relaxen aan een zwembad in Bédarieux. Believe it or not: ik heb er eigenlijk echt wel nood aan. Maar goed, het lijkt er dus wel op dat het hier bloggewijs nog wel schokkerig zou kunnen stilliggen.

Wat mij in elk geval opvalt is dat mijn leerproces en -houding helemaal anders is dan ettelijke jaren geleden: ik steek er nog steeds enorm veel van op (dat was vroeger ook al zo), maar op vandaag heb ik zo bijzonder veel zin om aan de slag te gaan met alle impressies en kennis die ik de laatste weken heb opgedaan. Het moet geweldig zijn om met een creatieve ploeg nieuwe en baanbrekende sociale netwerken uit de grond te gaan stampen, het zou geweldig kunnen zijn om een proactieve en sturende ICT-afdeling te kunnen leiden binnen een bedrijf dat het competitieve voordeel van technologische vooruitgang weet te waarderen en waar informatica niet als “een ondersteunende dienst, net zoals de kuisploeg” aanschouwd wordt.

Ik denk trouwens dat ik de afgelopen weken gevonden heb welke richting ik met mijn leven (persoonlijk en professioneel) uit wil. Alleen liggen er nu nog bijzonder veel opties open, moeten er knopen doorgehakt worden en is er zeer veel werk voor de boeg. Al zit ik nu ook wel met een natuurlijk high waardoor ik de hele wereld denk aan te kunnen (ik kan Tom Boonen gerust wat tips geven om zonder narcotica op wolkjes en in een droomwereld te lijken lopen).
Ennieweejs: ik voel het broebelen en ik heb een sterk vermoeden dat ik hier tegen eind augustus een oproepje ga lanceren, een oproep naar creatieve zielen die verdomd veel goesting hebben om iets te gaan creëren. Zonder te weten in welk station de denderende trein zal stilvallen.

Spannend, toch?