En dan vallen de maskers af… Doordat iemand er plotseling niets meer van geloofde, kwam er plotseling een vloedgolf aan leugens, achterklap, geroddel en andere beer naar boven.
Waardoor de protagonist aka het lijdend voorwerp verscheurd wordt tussen allerlei gevoelens: eindelijk begrijpen waarom er de laatste tijd allerlei insinuaties rondfladderden, content zijn dat iemand eindelijk de waarheid is komen vertellen, verdomd kwaad en onbegrijpend zijn in de richting van de katalysator van dit alles, gechoqueerd zijn omdat niemand anders eerder iets kwam zeggen of “bij de bron kwam vragen of x of y nu wel waar is”.
Mensen. Ik kan ze soms zo onvoorstelbaar haten.
Dan besef ik des te beter waarom het zo heerlijk toeven is als vrijgezel: omdat er niemand ís om te wantrouwen!
op 27 februari 2008 om 20:19
Soms is het nochtans heerlijk om iemand te kunnen vertrouwen…
op 27 februari 2008 om 21:23
Ei… lachen hé!
Mensen. Idd je kan ze soms zóó haten, maar je kan ze ook soms zóó graag zien!
Enne, volgens mij hoef je geen vrijgezel zijn om te wan/vertrouwen?
op 27 februari 2008 om 22:45
En het ergste: zelfs jezelf kan je niet vertrouwen.
op 28 februari 2008 om 16:38
Allez, laat hem, hij dácht nu juist eens een goed argument gevonden te hebben!
op 29 februari 2008 om 13:00
Ewel, er lopen misschien héél veel kl**tzakken en kl**tzakinnen op deze wereld, maar er zijn nog genoeg mensen die wél de moeite waard zijn!!
op 2 maart 2008 om 16:05
Vrijgezellen hebben geen vriendenkring of intimi?