En dan vallen de maskers af… Doordat iemand er plotseling niets meer van geloofde, kwam er plotseling een vloedgolf aan leugens, achterklap, geroddel en andere beer naar boven.
Waardoor de protagonist aka het lijdend voorwerp verscheurd wordt tussen allerlei gevoelens: eindelijk begrijpen waarom er de laatste tijd allerlei insinuaties rondfladderden, content zijn dat iemand eindelijk de waarheid is komen vertellen, verdomd kwaad en onbegrijpend zijn in de richting van de katalysator van dit alles, gechoqueerd zijn omdat niemand anders eerder iets kwam zeggen of “bij de bron kwam vragen of x of y nu wel waar is”.
Mensen. Ik kan ze soms zo onvoorstelbaar haten.
Dan besef ik des te beter waarom het zo heerlijk toeven is als vrijgezel: omdat er niemand ís om te wantrouwen!
Soms is het nochtans heerlijk om iemand te kunnen vertrouwen…
Ei… lachen hé!
Mensen. Idd je kan ze soms zóó haten, maar je kan ze ook soms zóó graag zien!
Enne, volgens mij hoef je geen vrijgezel zijn om te wan/vertrouwen?
En het ergste: zelfs jezelf kan je niet vertrouwen.
Allez, laat hem, hij dácht nu juist eens een goed argument gevonden te hebben!
Ewel, er lopen misschien héél veel kl**tzakken en kl**tzakinnen op deze wereld, maar er zijn nog genoeg mensen die wél de moeite waard zijn!!
Vrijgezellen hebben geen vriendenkring of intimi?