Er wordt morgen een resem nieuwe namen vrijgegeven voor Rock Werchter ‘08.
Die mogen hier nog niet gepubliceerd worden, want dan zou Herman Schuermans vannacht – terwijl ik nietsvermoedend ligt te slapen – wel eens durven in mijn mond te komen kakken.
Puur hypothetisch dus: ik zou het bijzonder jammer vinden als 2ManyDJs nog maar eens op de affiche zou staan, freaq zou de aanwezigheid van Duffy ongetwijfeld bijzonder op prijs weten te stellen [al ben ik er nog niet helemaal van overtuigd], maar ik zou wel eens durven twijfelen om naar Rock Werchter af te zakken als – puur hypothetisch dus é – de vierletterige topentertainers Beck en Moby op de affiche zouden prijken.
Want ik blijf erbij: het marionettentheater en bijhorend entertainment dat Beck op Pukkelpop ‘06 aanvoerde, zorgde voor mij voor de meest onderhoudende en geestigste festivalset ooit die ik tot dusver zag.
En dan vallen de maskers af… Doordat iemand er plotseling niets meer van geloofde, kwam er plotseling een vloedgolf aan leugens, achterklap, geroddel en andere beer naar boven.
Waardoor de protagonist aka het lijdend voorwerp verscheurd wordt tussen allerlei gevoelens: eindelijk begrijpen waarom er de laatste tijd allerlei insinuaties rondfladderden, content zijn dat iemand eindelijk de waarheid is komen vertellen, verdomd kwaad en onbegrijpend zijn in de richting van de katalysator van dit alles, gechoqueerd zijn omdat niemand anders eerder iets kwam zeggen of “bij de bron kwam vragen of x of y nu wel waar is”.
Mensen. Ik kan ze soms zo onvoorstelbaar haten.
Dan besef ik des te beter waarom het zo heerlijk toeven is als vrijgezel: omdat er niemand ís om te wantrouwen!
Awel ja, ne mens zou dus beginnen twijfelen. Ik ben al van tijdens de voorrondes een ongelooflijke Ishtar-adept, maar vandaag hebben ook The Paranoiacs mij op bijzondere wijze weten te overtuigen. Toen Green Day een paar jaar geleden hun “American Idiot” uitbracht, werden ze redelijk uitgejouwd door hun fans van het eerste uur: te poppy, de punk zat er niet langer in,… Toch werd dit album door de mainstream alom bejubeld en werd het Green Day’s meest succesvolle plaat ooit.
Awel ja, met The Paranoiacs zag ik dus een Belgische versie van dié Green Day aantreden.
En American Idiot vond ik dus wel een bijzonder fijn album. Nog steeds trouwens.
Het komt voor in de beste families, maar toch kunnen interne ruzies vaak best zo intern mogelijk bewaard blijven, als je ‘t mij vraagt… Die ruzies die steeds bitsiger worden tussen Obama en madam Clinton, zouden de democraten wel eens bijzonder zuur kunnen opbreken. Wie van de twee er ook de interne strijd voor het presidentkandidaatschap mag winnen, de kans wordt met de dag kleiner dat die in de finale, beslissende ronde (wanneer er effectief voor een president gekozen moet worden) ook de adepten van de andere democratische kandidaat/kandidate op zijn/haar hand zal krijgen. Twee vechtende honden, dus zou het wel eens kunnen dat die derde – republikein McCain dus – er met de vette kluif vandoor gaat, ondanks ’s mans schandaaltjes en overspelige-vrouw-verhalen die nu en dan de pers halen… De finale democratische kandidaat moet deze ronde van roddels en insinuaties nog doorspartelen!
Ach ja, dan kunnen, finaal, al die Amerikaanse artiestjes zich weer op onze festivals en concerten staan excuseren voor hun president. Het is eens een andere Wir haben es nicht gewußt dan die van de Duitsers.
Maar over Duitsers en joden mag ik geen grapjes maken, want dan vlieg ik misschien in den bak.
Hmm, Limburg is blijkbaar een bijzonder mooi stukje buitenland, mooi in al haar facetten!
Met een tekst die herkenbaarder en actueler wordt met de jaren…
Yael Naim – die een tijdje geleden onfortuinlijk uit de lijst verdween – staat helemaal op 1!
De Britse gitaarvirtuose Kaki King komt binnen met een nummer dat ze helemaal in haar eentje bij elkaar speelde en in loops gooide. Een nummer dat over homo’s en lesbiennes gaat. Of zoiets.
Al even Brits zijn The Maccabees met een oergezellig nummer en een clip waarin er een boel tongen gedraaid worden
Eddie Vedder heleganst solo komt al evenzeer binnen (uit de geweldige soundtrack van “Into The Wild”)
The Editors zijn ook terug met een bijzonder intens nummer.
Op de terugkomst van de B52’s was het bijzonder lang wachten, maar met hun “Funplex” brengen ze weer de even degelijke, prettig gestoorde en ambiancevolle pretpop van jaren geleden…
En achteraan het rijtje schuift ook SebastiAn aan, die met een knetterende remix volkomen teert op het succes van de reünie van Rage Against The Machine.
