‘t Was pertank gisteren een wreed goede aflevering van Debby en Nancy. Okee, eerst en vooral omdat ik een on-ge-loof-lij-ke boon heb voor Raymond Van Het Groenewoud: zijn Gelukkig Zijn was heerlijk kippenvel (jaja, elke keer dat ik het nummer hoor word ik bijzonder melig), hoe hij daarna de Vlaamse Prince uithing met Beweeg Dat Lijf en vooral: wat bracht hij een geweldig duet met Jan Decleir!!

En wat is die Pascale Platel ook een geweldige madam! De ideale vrouw om een avond héél uitgebreid te gaan tafelen op restaurant en ondertussen te kletsen, te babbelen over de grote en kleine dingen in het leven, te filosoferen over wat is en wat zou moeten zijn. En zij leverde alvast de grootste levenswijsheid in het programma af: “Oudejaarsavond hoef je niet te vieren met je familie, gezin, vrienden of wat dan ook: je moet gewoon je goesting doen en datgene doen waar je zelf zin in hebt!”
Ik had ‘t er zaterdagavond ook al over met Andy: al dat opgefokte feestgedoe en dat “moeten” dat vasthangt aan oudejaar is niets voor mij. Feesten op commando omdat de kalender toevallig van jaartal verandert? Het is toch redelijk absurd om te moeten vaststellen dat sommigen uitkijken naar die avond om eens enorm te kunnen feesten en zich in een kostuum te hijsen, ook al doen ze dat de rest van het jaar nauwelijks?
Ik ben ook meer van het principe: wie dag in dag uit doet wat hij het liefste doet en waar hij zich enorm in amuseert, heeft toch geen nood aan een kunstmatige eindejaarsavond? Waarom kan men enkel op 31 december eens uitgebreid gaan tafelen met vrienden of er eens goed voor te koken? Waarom viert men enkel het nieuwe jaar, terwijl het toch veel fijner is om in beperkte mate elke dag te vieren?

Ook heel schoon om te zien: het klassieke kamerorkest dat voor het eerst een stuk ten gehore bracht dat een man toevallig op de zolder van zijn overleden vader had teruggevonden… Diens vader had duidelijk zijn ziel in het schrijven van het nummer “Méditation” gelegd, het nummer was ronduit schoon en de zoon zat er enorm ontroerd bij te kijken. Zeker weten dat de opname van dit stuk de nodige emoties bij alle nazaten zal opwekken, zeker weten dat dit een geweldige manier is om na je dood te blijven verderleven!

En dan was er ook het pismoment van het programma. Traditioneel ga ik namelijk een plaske doen als Debby en Nancy plaats maken voor een bende jonge wolven, een jonge muziekgroep die vaak voor het eerst op TV komt, ook al zijn ze soms al jaren met hun muziek bezig. Deze week was het aan Lapaz, de bijzonder fijne psychedelische band van Mathieu Van Herpe. Ik heb samen met Mathieu gestudeerd, ik was vele jaren geleden monitor op een taalkamp toen Mathieu er als leerling Engels kwam deelnemen, ik heb met Mathieu heel veel Pukkelpop-versies afgeschuimd, ik heb Mathieu ingelijfd als monitor toen ik hoofdanimator op datzelfde taalkamp was, meer nog: Mathieu is inmiddels al een groot aantal jaren zélf hoofdanimator op dat taalkamp! En het is ne kerel waarvan ik weet dat hij mijn inspiratie deelt en er nog steeds jaarlijks in slaagt om een grote bende jonge gasten en meiskes een fijne zomer te laten beleven.
Het was bijzonder fijn om Lapaz nog eens aan het werk te zien en te horen, ze stonden er zo zelfzeker en vol muzikale energie! Muzikaal denk ik nu niet meteen dat ze het genre brengen waarmee ze hoge ogen zullen gooien, maar met hun liefde voor muziek verdienen ze m.i. alvast nog een heel aangename carrière! En dat ik ze veel succes toewens in Humo’s Rock Rally en zo!

Kijk, en zo ne zondagavond maakt mij dus gelukkig.

Share on Facebook