“En hoe het met Dominiek zit, daar heb ik dus geen enkel idee van,” zo hoorde ik een paar meter verder weerklinken…
‘t Was een soortement van personeelsfeestje op ‘t werk waarbij de alcohol rijkelijk vloeide, de DJ van dienst enorm goed werk leverde en er een ongelooflijke uitgelatenheid heerste. Voor ‘t eerst in lange tijd stond ik ook vol goesting de dansvloer onveilig te maken, daarbij de pintjes verstandig afwisselend met platwaterkes. En op die paar meter afstand was men dus aan ‘t discussiëren wie er precies zat was en van wie het absoluut onverantwoord was dat hij/zij nog naar huis zou rijden. Maar op mij konden ze geen vat krijgen, precies.

“Ik weet het,” zo zei de gesprekspartner, “maar zo is Dominiek nu precies altijd geweest voor mij: geen idee of die een idee goed of slecht vind, geen idee of die tevreden is over een bepaalde wending, ik heb er eigenlijk nog nooit echt vat op gehad.”
Voilá, zo zit ik blijkbaar volgens mijn naaste omgeving in elkaar: een filosoof die veel te weinig zijn emoties laat blijken. En er moet wel een bron van waarheid in zitten, want deze opmerking liet me bijzonder koud. Zo is het nu inderdaad eenmaal: men moet al enorm zijn best doen om met een idee op de proppen te komen waarvan ik spontaan ga juichen of huilen. En weet je: I’m proud of it.

Voor wie het moge interesseren: ik was aangeschoten genoeg om eventjes alle ellende van mij af te kunnen zetten, maar wel nog nuchter genoeg om her en der wat gemoederen te bedaren.

En om tegemoet te komen aan de opmerking “zou hij nu eigenlijk een oogje hebben laten vallen op één van die vele vrouwelijke aanwezige collega’s” kan ik alleen maar antwoorden: ge moogt gerust zijn, maar ook op dat vlak ben ik blijkbaar eveneens véééééél te stoïcijns om het te laten merken…