Een paar artikels lager heb ik al volop uitgeweid over mijn liefde voor Beirut, naar mijn smaak de fijnste muzikale nieuwkomer van 2007. Maar er waren alleszins nóg een heel aantal fijne groepen en artiesten die ik het afgelopen jaar leerde kennen… Hieronder een YouTube-gewijs overzicht van de nieuwkomers waar ik in 2007 alvast niet voorbij kon. Ongetwijfeld heb ik er vergeten: smijt ze gerust in de comments.
En moge 2008 een even rijk gevuld jaar worden!
Lees verder
‘t Was pertank gisteren een wreed goede aflevering van Debby en Nancy. Okee, eerst en vooral omdat ik een on-ge-loof-lij-ke boon heb voor Raymond Van Het Groenewoud: zijn Gelukkig Zijn was heerlijk kippenvel (jaja, elke keer dat ik het nummer hoor word ik bijzonder melig), hoe hij daarna de Vlaamse Prince uithing met Beweeg Dat Lijf en vooral: wat bracht hij een geweldig duet met Jan Decleir!!
En wat is die Pascale Platel ook een geweldige madam! De ideale vrouw om een avond héél uitgebreid te gaan tafelen op restaurant en ondertussen te kletsen, te babbelen over de grote en kleine dingen in het leven, te filosoferen over wat is en wat zou moeten zijn. En zij leverde alvast de grootste levenswijsheid in het programma af: “Oudejaarsavond hoef je niet te vieren met je familie, gezin, vrienden of wat dan ook: je moet gewoon je goesting doen en datgene doen waar je zelf zin in hebt!”
Ik had ‘t er zaterdagavond ook al over met Andy: al dat opgefokte feestgedoe en dat “moeten” dat vasthangt aan oudejaar is niets voor mij. Feesten op commando omdat de kalender toevallig van jaartal verandert? Het is toch redelijk absurd om te moeten vaststellen dat sommigen uitkijken naar die avond om eens enorm te kunnen feesten en zich in een kostuum te hijsen, ook al doen ze dat de rest van het jaar nauwelijks?
Ik ben ook meer van het principe: wie dag in dag uit doet wat hij het liefste doet en waar hij zich enorm in amuseert, heeft toch geen nood aan een kunstmatige eindejaarsavond? Waarom kan men enkel op 31 december eens uitgebreid gaan tafelen met vrienden of er eens goed voor te koken? Waarom viert men enkel het nieuwe jaar, terwijl het toch veel fijner is om in beperkte mate elke dag te vieren?
Ook heel schoon om te zien: het klassieke kamerorkest dat voor het eerst een stuk ten gehore bracht dat een man toevallig op de zolder van zijn overleden vader had teruggevonden… Diens vader had duidelijk zijn ziel in het schrijven van het nummer “Méditation” gelegd, het nummer was ronduit schoon en de zoon zat er enorm ontroerd bij te kijken. Zeker weten dat de opname van dit stuk de nodige emoties bij alle nazaten zal opwekken, zeker weten dat dit een geweldige manier is om na je dood te blijven verderleven!
En dan was er ook het pismoment van het programma. Traditioneel ga ik namelijk een plaske doen als Debby en Nancy plaats maken voor een bende jonge wolven, een jonge muziekgroep die vaak voor het eerst op TV komt, ook al zijn ze soms al jaren met hun muziek bezig. Deze week was het aan Lapaz, de bijzonder fijne psychedelische band van Mathieu Van Herpe. Ik heb samen met Mathieu gestudeerd, ik was vele jaren geleden monitor op een taalkamp toen Mathieu er als leerling Engels kwam deelnemen, ik heb met Mathieu heel veel Pukkelpop-versies afgeschuimd, ik heb Mathieu ingelijfd als monitor toen ik hoofdanimator op datzelfde taalkamp was, meer nog: Mathieu is inmiddels al een groot aantal jaren zélf hoofdanimator op dat taalkamp! En het is ne kerel waarvan ik weet dat hij mijn inspiratie deelt en er nog steeds jaarlijks in slaagt om een grote bende jonge gasten en meiskes een fijne zomer te laten beleven.
Het was bijzonder fijn om Lapaz nog eens aan het werk te zien en te horen, ze stonden er zo zelfzeker en vol muzikale energie! Muzikaal denk ik nu niet meteen dat ze het genre brengen waarmee ze hoge ogen zullen gooien, maar met hun liefde voor muziek verdienen ze m.i. alvast nog een heel aangename carrière! En dat ik ze veel succes toewens in Humo’s Rock Rally en zo!
Kijk, en zo ne zondagavond maakt mij dus gelukkig.
De laatste dag van ‘t jaar, dus nu mag ‘t wel effie: de Domi-award 2007 voor Ontdekking Van Het Jaar gaat ontegensprekelijk naar Beirut. Heel lang zag het er naar uit dat Mika met de prijs zou gaan lopen, want deze Freddy Mercury-cloon slaagde er in uiterst aanstekelijke popmuziek te maken en singles uit zijn strot te rammen die stuk voor stuk hits werden; hij lijkt de gans met de gouden eieren gevonden te hebben.
Maar toch een klasse hoger staat Beirut. Eerst was er de redelijk geniale single “Nantes”, maar het bijhorende album The Flying Club Cup maakte al bijzonder snel duidelijk dat deze nieuwkomer er staat, op totaal eigen en eigenzinnige wijze, met een bijzonder origineel geluid… De zanger lijkt qua pathos een kruising tussen Matt Bellamy van Muse en de frontman van The Killers, de muziek zelf is een vrij onbeschrijflijke potpourri van singer-songwriterdinges, klezmer, fanfaremuziek, de bombastische folklore die we ook kennen van The Arcade Fire, Amélie Poulain-getinte accordeons, zigeunersfeer, vrolijkheid en ondoorgrondelijke tristesse die hand in hand gaan. Het doet me bij momenten ook enorm denken aan de straatmuziek die ik eertijds met de regelmaat van de klok hoorde weerklinken in de binnenstad van Buenos Aires: die muzikanten leken er altijd overal aanwezig. Al zal dit ook wel een serieus goede reden zijn waarom ik Beirut zo geniaal vind…
Beirut heeft voor alle nummers van hun debuutalbum een live-clip opgenomen en die on-line gezwierd. Geniet er hier van.
Dat ze maar gauw naar België afzakken, zeg ik u!
Het grote zwarte gat is aangebroken, het gat na Music For Life… Na 6 dagen vol geestige verzoekradio, massale acties en een geweldig fijne playlist vol klassiekers en nummers die we liefst slechts één keer per jaar hoeven te aanhoren. Nu is er weer plaats voor allerhande jingle bells, ernst en al dan niet gezellig kerstgedoe.
De tweede editie van Music For Life was heel wat succesvoller dan de voorgaande editie: bijna drie en een half miljoen Euro werd ingezameld, de acties waren massaler en talrijker dan vorig jaar, er liepen veel méér bied-acties op eBay en die brachten ook stukken meer geld op dan in 2006. Er stond continu een uitzinnige menigte voor het glazen huis in Leuven (waar dat een jaar geleden vaak tot drie man en een paardenkop beperkt bleef), iedereen deed er aan mee. In die optiek zou je kunnen zeggen: de tweede was megafantastischer dan de eerste, het resultaat bewijst dat alleen maar!
Maar toch… bleef ik enigszins op mijn honger zitten. Qua gemaakte radio vond ik deze editie heel wat minder dan de versie van vorig jaar. Al is dat ongetwijfeld het grote nadeel van “het moeilijke vervolg”: luisteraars en kijkers wisten waaraan ze zich konden verwachten, de verrassing was heel wat minder dan vorig jaar. Vele verenigingen konden al op voorhand aan de voorbereidingen van hun acties beginnen, waardoor de acties heel wat minder spontaan waren (of toch alleszins leken) dan vorig jaar en waardoor al die acties minder overweldigend overkwamen dan vorig jaar. Maar ook de presentatoren waren heel wat beter voorbereid dan vorig jaar: ze leken hun krachten en slaap te doseren, zodat ze het makkelijker tot het eind van de zesdaagse zouden volhouden. Vorig jaar gingen ze er vanaf de eerste minuut tegenaan, zodat ze op het einde van hun radioweek er totaal doorzaten, Peter Van De Veire helemaal aan het flippen was, Thomas De Soete zo danig veel over zijn woorden struikelde dat het aandoenlijk werd en Christoph Lambrecht continu tot slappe lachbuien overging. Dit jaar was dit niet het geval… Peter en Thomas leken het veel kalmer en beredeneerder aan te doen. Begrijpelijk natuurlijk, ze wisten nu waar ze voor stonden, maar net dát zorgde ervoor dat de “Music For Life”-uitzendingen het charmante chaotische van vorig jaar misten. Ook was Lambi Bambi dit jaar vervangen door Siska Schoeters: een bloedmooi meiske, maar heel wat kalmer dan Lambrecht zelve… En ze was oververmoeid, waardoor Peter en Thomas zich over haar als een bezorgde broer leken te ontfermen. Vorig jaar was er echter het onmiskenbare haantjesgedrag dat je enkel kunt hebben door drie onbevangen en totaal onvoorbereide venten in dat huis te steken: elkaar telkens overtreffen, kleine kloterijtjes uithalen, gezellige leute die je eerder op café na vier uur ‘s nachts verwacht aan te treffen.
Okee, Peter deed nog enorm zijn best met zijn verkleedpartijtjes en zo, maar de verrassing van vorig jaar was er van af en het leek allemaal zo ingestudeerd, meneer…
Nu ja, hoe dan ook: het bleef plezant en ik kijk al uit naar de editie van eind 2008! Al mag men dan voor mijn part opnieuw drie haantjes in dat huis steken, en dan nog het liefst drie venten die er nog nooit hebben ingezeten (en die voor mijn part ook geen enkele radio-ervaring hebben, waarom niet?)… Waarom niet pakweg Adriaan Van Den Hoof, Stany Crets en Bart De Pauw? Of de integrale Neveneffecten? Het initiatief heeft alvast bewezen een gouden formule te zijn, het radioprogramma verdient m.i. volgend jaar een totaal nieuwe push!
Mja, blijkbaar ben ik toch wel zeer huisvrouwerig en controlefreakerig ingesteld…
Vanavond een heel gezellig lunchavondje in Casa Domino: Nick en Sarah kwamen gourmetten, inclusief een voorafje, dessert, uitgebreide gourmet op vlak van vlees en groenten en consoorten, de nodige glazen voor- en achteraf. Rond 1u30 vertrokken ze en ik overschouwde het slagveld: massa’s afwas, glazen, borden, kommetjes, etens- en drankresten en consoorten. Als ik het goede, oude cliché van een vrijgezel intact had willen houden, had ik mezelf nog een glas ingeschonken, nog wat TV-gestaard en vervolgens in mijn bed gesprongen. Om morgen met de afwas en de stank geconfronteerd te worden…
Het is nu 2u53, alles is afgewassen (met de hand!) en staat weer mooi op zijn plaats in de kasten; bruikbaar eten netjes verpakt in de frigo, andere resten al in een toegebonden vuilniszak die maandag met de vuilkarre kan meegegeven worden. Ik overschouw mijn propere huisje en glimlach, schenk mezelf nog een glas wijn in, eventjes voor de computer, nog eventjes TV-staren en dan duik ik mijn bed in.
Mijn god, ofwel ben ik oud aan het worden, ofwel toch wel een enorme controlefreak (“als ik het nu niet doe, krijg ik er later spijt van”), ofwel een verstokte huisman. Wat er ook van zij: vermoedelijk is het ook de geniale soundtrack van Music For Life die er voor zorgde dat alle opruimwerk zo goed opschoot!
Waardoor ik me ook spontaan ga afvragen: stel dat ik een inwonend lief gehad zou hebben, zou ik er dan ook nog zo vollen bak tegenaan gegaan zijn? Zou ik me gewoon gezellig tegen haar aangevleid hebben in de zetel? Zou ik haar het grootste deel van het werk laten doen hebben (“want hé, ik heb alle voorbereidingen getroffen vandaag!“)? Of is het gewoon niet slecht dat ik me ongelooflijk lekker voel in m’n huidige leventje en zelf alles onder controle kan houden?
Hmm, stel je niet zoveel hypothetische vragen, Dominiek…
Memorabiliteit alom 
Fijne verzoekplaatjes op TV, een Big Brother-achtig radioprogramma op de televisie. Maar vooral: die Siska Schoeters is precies wel een bijzonder aantrekkelijk konijntje!
Er schenken al de ganse dag mensen en bedrijven tien of meer Euri om een plaatje aan te vragen; misschien moet ik wachten tot de allerlaatste Music For Life-dag – als ze tegen dan al uitgehongerd in die glazen kooi zit – om ook eens centjes voor Afrika te gaan overmaken en haar by the way eens mee uit eten te vragen. Als natuurlijke charmes niet voldoen, dan wacht ik lekker de weerloosheid af (*evil grin*).