Door een filmkanaal als Prime, dit in combinatie met een “goddelijke vrije avond”, kan een mens al eens zeer positief verrast worden door een totaal onbekende film waar hij anders vermoedelijk nooit naar zou kijken. De prent in kwestie van vanavond was “Little Manhattan“, een geestige stadsprent die totaal in de stijl is van één van mijn favoriete jeugdprogramma’s van weleer, The Wonder Years.
Het verhaal in ‘t kort: de eerste verliefdheid en alle verwarring en pijn die daarmee gepaard gaat; of nog: hoe het einde van de wereld nabij kan lijken voor een tienjarige jongen. Heel mooi gefilmd – duidelijk door een regisseur die smoorverliefd is op New York City -, aangevuld met uiterst grappige dramatische voice-over teksten en her en der wat speciale effecten die de realiteit van het bestaan op momenten zeer geestig weet te combineren met de fantasie uit een tienerwereld.
Geen billenkletser of zo, wel een film die continu doet grijnzen en beelden uit het verleden oprakelt. Hmmm, die vakantiekampen, waar altijd wel één bloedmooie prinses aanwezig was die zo onbereikbaar en fantastisch leek. En toen alles nog zo boordevol rozeschijn en manegeur was. Heerlijk!
To Do: de DVD-box van “The Wonder Years” in huis halen. Evenals die van “Tour Of Duty“. Of zou ook dat geweldige Vietnam-epos van een paar decennia geleden vandaag de dag ongelooflijk traag en gedateerd overkomen?
