Little Manhattan

Door een filmkanaal als Prime, dit in combinatie met een “goddelijke vrije avond”, kan een mens al eens zeer positief verrast worden door een totaal onbekende film waar hij anders vermoedelijk nooit naar zou kijken. De prent in kwestie van vanavond was “Little Manhattan“, een geestige stadsprent die totaal in de stijl is van één van mijn favoriete jeugdprogramma’s van weleer, The Wonder Years.
Het verhaal in ‘t kort: de eerste verliefdheid en alle verwarring en pijn die daarmee gepaard gaat; of nog: hoe het einde van de wereld nabij kan lijken voor een tienjarige jongen. Heel mooi gefilmd – duidelijk door een regisseur die smoorverliefd is op New York City -, aangevuld met uiterst grappige dramatische voice-over teksten en her en der wat speciale effecten die de realiteit van het bestaan op momenten zeer geestig weet te combineren met de fantasie uit een tienerwereld.

Geen billenkletser of zo, wel een film die continu doet grijnzen en beelden uit het verleden oprakelt. Hmmm, die vakantiekampen, waar altijd wel één bloedmooie prinses aanwezig was die zo onbereikbaar en fantastisch leek. En toen alles nog zo boordevol rozeschijn en manegeur was. Heerlijk!

To Do: de DVD-box van “The Wonder Years” in huis halen. Evenals die van “Tour Of Duty“. Of zou ook dat geweldige Vietnam-epos van een paar decennia geleden vandaag de dag ongelooflijk traag en gedateerd overkomen?

Lees verder

Domi doet van vacature-dot-com

Gezocht… Gezocht… Gezocht… :

Junior Economist
Je start jouw nieuwe carrière binnen het Finance team. Daarna word je in samenspraak met de directie over een periode van 2 jaar klaargestoomd om een managementfunctie op te nemen in binnen- of buitenland.
HR Assistant
Je komt terecht in het jong en enthousiast Recruitment & Selection team. Je onthaalt nieuwe medewerkers op een warme en aangename manier. Daarnaast zorg je voor administratieve en organisatorische ondersteuning.

Regio: Oost-/West-Vlaanders…

links for 2007-11-26

One Day I’ll Fly Away

“Den dollar staat momenteel toch wel bijzonder laag,” zei mijn slager me, “en moet ik dat potje martino helemaal vol doen?”

Om maar te zeggen: iederéén weet dat het bijzonder interessant is om nu dinges te kopen in de Amerikaanse munteenheid. Waarbij ik meteen dacht aan een toch wel grote kost die al gebudgetteerd staat voor 2008: drie weekjes Argentinië.
– Zou er een luchtvaartmaatschappij zijn waar ik nu al vliegtuigtickets kan bestellen en betalen, meer bepaald in dollars? Allez ja, als ik via Air France zou boeken, zou het al even duur zijn als een jaar geleden… Bestaat er een mogelijkheid om “die aankoop via de U.S. of A.” te doen??
– Zou ik mijn hotels, binnenlandse vluchten en activiteiten in Argentinië ook al gaan plannen en betalen (de Argentijnse peso hangt vast aan de Amerikaanse dollar, dus ook dat zou nu heel wat interessanter kunnen zijn dan bij een sterke dollar)? Of zou ik gewoon een paar kilo dollars bestellen bij den Belgischen bank om die dan naar ginder mee te nemen?

Of nog interessanter: gaat ‘m nog verder zakken, of hebben we nou wel een historisch laagtepunt bereikt?

Humo Vernieuwt

Gisteren gezien tijdens de pauze van Expeditie Robinson en goedgekeurd: deze bijzonder geestige reclamespot voor Humo. Een combinatie van heerlijke zelfrelativering van het blad en “koppekes herkennen en benoemen” voor de aandachtige kijker. Het moet alvast een huzarenstukje geweest zijn om al dit bekend volk samen te ronselen voor de betreffende reclameclip.

De grootste grijns van mijnentwege ging alvast uit naar het laatste moment, waarop Guy Mortier zijn eigen zoon “Jens” een innige deelneming gaat toewensen.

Jan Coghe

Kom eens een oude bekende tegen op Tinternet!
Tijdens mijn laatste academiejaar (’98-’99) in Leuven kreeg ik Duits onderricht door priester-docent Jan Coghe, een crème van een kerel die – zo kwam ik jaren later te weten – uit mijn eigenste Ardooie afkomstig is. Toen wist ik niet beter en portretteerde ik de man zelfs als verdoken nicht in de enige echte Ekonomika-revue.

We hebben heel wat afgelachen met der Coghe, al was hij (en is hij vermoedelijk nog steeds) in de eerste plaats een ongelooflijk innemend docent, eentje van het soort die graag luistert naar studenten en meedrijft op hun golven van idealisme, die graag met zijn studenten in discussie ging om hen Platoniaans tot inzicht en enthousiasme te begeleiden.
Jan Coghe heeft nu blijkbaar ook een weblog, en zijn recentste post over “Dead Poet’s Society” tekent hem dan ook helemaal zoals ik me hem herinner, de Robin Williams van de KUL…

Eentje om aan de feedreader toe te voegen!
Eentje die ze voor mijn part volgend jaar trouwens best wel eens mogen uitnodigen voor De Slimste Mens!

Nachtwerk

Oew, de IT-ers bij De Standaard zijn blijkbaar volop poen aan het scheppen: weekend- én nachtwerk, allemaal op één hoopje. Maar, euhm, heb ik iets gemist? Gaan De Standaard en Het Nieuwsblad voortaan met één en dezelfde nieuwswebsite uitpakken? Kwestie van de grootste, de snelste, de actueelste, de volledigste, de drukst bezochte en de schoonste te worden of zo?

Het weze hen alvast gegund; wij – de lezers – kunnen maar wel varen bij deze vereende krachten. Hoop ik.

Standaard / Nieuwsblad

:: update :: Nee hoor, ook na de update van afgelopen nacht is de website van Het Nieuwsblad nog steeds even overladen, veel te druk, onoverzichtelijk, slordig en gebruiksonvriendelijk als ooit tevoren…

Multimediale sprookjes

“Oew funky, een grote witte enveloppe in mijn brievenbus!”
Deze gedachte schoot mij vorige week donderdag door het hoofd. Er lag namelijk een grote witte enveloppe in mijn brievenbus, een heerlijk fenomeen in het huidige e-mail- en internettijdperk. Ik ben eerlijk gezegd nog steeds enorm verkikkerd op snail mail: de geur en het aanschijn van écht papier dat van wie-weet-waar verstuurd werd, de krullende lijnen van handgeschreven letters (want échte neergepende brieven zijn nog zoveel fijner dan welke vorm van drukwerk ook), de mysteriositeit van de enveloppe… Iets wat in schril contrast staat met de meeste mailtjes die snelle kattebelletjes zijn (het is véél te makkelijk om iemand een e-mail te versturen), terwijl men voor een echte brief vaak écht moeite moet doen.

Wilde ZwanenNu goed, we dwalen af, want de grote witte enveloppe in mijn brievenbus bevatte slechts een heel korte handgeschreven noot, de rest van de lading werd uitgemaakt door een wondermooi sprookje, De Wilde Zwanen, in het hiernaast afgebeelde formaat van een rijkelijk geïllustreerd boek + een bijhorende CD waarop het sprookje uit de doeken gedaan werd op een kind- én volwassenvriendelijke manier + een verwijzing naar een website waar er nog verdergespeeld kon worden met de gegevens uit het sprookje.
Het betrof een promo-pakket van de mensen van Heerlijk Hoorspel/Het Geluidshuis, een klankencompagnie die volop lijkt te gaan voor de herwaardering van sprookjes en van luisterspelen. Een uitgangspunt dat misschien verschrikkelijk oubollig klink, maar dat het in dit geval alles behalve is: het geheel is doorspekt met voldoende mafheid waar ook volwassenen van kunnen genieten en zelfs met grappen die éérder door de ouders/nonkels/tantes/grote broers/grote zussen gesmaakt zullen worden en aan de kleintjes voorbij zullen gaan. Al zullen deze laatste ongetwijfeld enorm genieten van de verhalen, de plaatjes en de bijhorende on-line spelletjes op zich…
Lees verder