Oew, zopas werd ik aangevallen door een vlaag van jeugdsentiment toen ik naar Mooi! Weer De Leeuw aan ‘t kijken was. Blijkbaar heerst er momenteel opnieuw een enorme “Ciske de Rat“-rage in Nederland. Bijna 25 jaar geleden was de gelijknamige film een monsterhit in Nederland en Vlaanderen, momenteel speelt zich in Nederland “Ciske, de musical” af en Danny De Munck doet er nog steeds vrolijk aan mee (heeft deze artiest eigenlijk ook iets anders gedaan dan Ciske de Rat, de afgelopen 25 jaar???).
25 jaar geleden, ik was dus een jaar of 6/7. En het moet gezegd: ik heb mij in die tijd kapotgebleit telkens onderstaand nummer op radio of tv kwam. En geloof me vrij: dat was bijzonder vaak.
Het blijft een geweldig fantastisch nummer alleszins, eentje dat hopelijk nog steeds vast deel uitmaakt van allerlei kampvuur- en andere zangstondes!
Misschien dringend nog eens de film opsnorren! Of de trilogie gaan herlezen!!
Met het geld dat ik dit jaar aan en op festivals heb uitgegeven, had ik een goede digitale videorecorder kunnen kopen.
Ik denk dat mijn eerste goede voornemen voor 2008 geset is.
Maandblad Bizz organiseert een zogeheten Youth Safari: een soort van interactieve trip door de jongerencultuur van 15-30-jarigen. Het evenement is bedoeld voor business people om hen te laten kennismaken met de wereld van de generatie die steeds belangrijker wordt op vlak van nieuwe trends en die dus ook koopgedrag en andere interactie met bedrijven zal (helpen/blijven) beïnvloeden.
Er wordt geleuterd over jongerentaaltjes, hedendaagse hypes [als YouTube, MySpace, bloggen en podcasting], er worden hippe winkels en buurten bezocht en het zou vooral een dag vol ontdekkingen en verrassingen moeten worden.
Het gedoe spreekt mij ongelooflijk aan (enerzijds “professionele interesse”: hoe kan het wereldje waar ik denk vrij veel van af te weten van impact zijn op bedrijfseconomisch vlak; anderzijds ben ik ook enorm benieuwd hoe de wereld van “jong en hip” verpakt en verkocht zal worden aan geïnteresseerde buitenstaanders), maar eerlijk is eerlijk: 550 Euro voor een dergelijke dagtrip vind ik way too much! Dat kan mijn budget alleszins geenszins dragen!
Potentiële sponsors mogen zich nu dan ook kandideren.
Allez hop, het paard zit op de kar. En het spreekwoordelijke paard heet dit jaar Phaedra Hoste. Ze zoekt ne vent via een VTM-programma, in navolging van Übersnol Wendy. Er was al een inleidend tv-programma in het teken van deze zoektocht op onze Commerciële Vlaemsche Zender (mijn god, dat zijn al twéé Umlauts in één artikel, als u nou maar niet gaat denken dat u een Duits wetenschappelijk artikel aan het lezen bent) waaruit duidelijk bleek dat Phaedra er niet alleen uitstekend uitziet, maar dat ze zichzelf voor de rest ook enorm fantastisch vindt en dat de begrippen Eigendunk en Zelflof met een hoofdletter in haar persoonlijke woordenboek te lezen staan. Een woordenboek dat, zo deed diezelfde aflevering althans vermoeden, voor de rest niet echt uitgebreid is.
“Ik wil vooral een man vinden die mij kiest omwille van mijn binnenkant,” orakelde La Phaedra. Waarmee ze ogenschijnlijk leek te bedoelen “Ik weet dat ik er gewoonweg ongelooflijk fantastisch uitzie en dat ik met mijn looks alleen al het volledige Vlaamse mannendom aan mijn voeten heb, maar ik vind mezelf ook hypersuperieur op vlak van gedachten, emoties, intellect en gevoelens. Wie dat beaamt mag met mij trouwen.”
Er zouden inmiddels al meer dan 500 brieven de VTM-redactie bereikt hebben van mannen die geïnteresseerd (3!) zijn om zichzelf in het geciteerde programma te kakken te zetten in de hoop à la limite op soppige wijze hun tong in de toot van Phaedra te kunnen murwen. Als het zo gemakkelijk gaat, zou ik beter ook eens een dergelijke marketingactie (“Wie wordt de eega van Domi?”) op poten laten zetten. Ik zou alleszins niet moeten smeken dat men mij moet pakken omwille van mijn innerlijke schoonheid, want het uiterlijke op zich is gene vette.
Ik hoop in elk geval dat de tien finalisten (of hoeveel zijn het er?) die uiteindelijk in prime time om de hand van Phaedra gaan strijden, één voor één last hebben van één of meerdere lichamelijke gebreken als overtollige lichaamsbeharing, een extravagante bierbuik, een rottende tandstructuur, flaporen, loensende ogen, een lengte die de 1m55 niet overstijgt, een reusachtige bochel en/of een lijfgeur waaraan de modale Oostendse vismijn amper kan tippen. Varianten of andere gebreken uiteraard ook meer dan welkom.
Enkel op die manier zal men mij immers kunnen overtuigen dat de zoektocht van VTM oprecht (en niet in kaart gezet) is en dat ook Phaedra “volop kiest voor den binnenkant”.
Want binnenkanten zijn belangrijk.
Touching! Een professor die nog maar enkele maanden te leven heeft, doet zijn verhaal over levensvreugde en -dromen voor een stampvolle aula.
Geniet van het leven, start er vandaag mee!
Nu The Police weer volop furore aan het maken is en er zelfs aan onmenselijke tarieven in slaagt alle concertzalen ter wereld uit te verkopen voor hun reüntie-toernee, hebben de mannen van “Fiction Plane” duidelijk hun kans geroken. Want het is onloochenbaar: deze nieuwe band heeft alles in huis om de nieuwe Police te worden… Ze zijn (eveneens) met drie groepsleden, klinken als de Police met hun gebalde reggae/rock, de zanger klinkt als Sting en lijkt op Sting. En omdat het allemaal geen toeval is: de zanger is gewoon de zoon van Sting. Dus mag Fiction Plane tijdens dit najaar niet alleen internationaal doorbreken, maar ook het voorprogramma van pappie’s superband verzorgen.
Al moet het wel gezegd: tijdens de ochtendlijke ritten naar het werk, vliegt de volumeknop op mijn autoradio telkens wat omhoog als het onderstaande nummer de revue passeert… “Two Sisters” is een heerlijke song die mij alleszins naar meer Fiction Plane doet verlangen! En naar zomer! Naar échte zomer! Niet zoals die van 2007!!
