Foto’s trekken voor Pay&Go en ondertussen concertjes meepikken van :

• The Hold Steady
• Razorlight
• Amy Winehouse
• Snow Patrol
• Killers
• Arno
• Peter Gabriel
• The Good, The Bad And The Queen

Straffe optredens:

• Jason Mraz was echt héél straf. Een goedgeluimde Californiaan bracht in z’n ukkie, zichzelf begeleidend op gitaar, singer-songwriterdinges à la Jack Johnson, hip-hop, stand-up-comedy, heerlijke sneren naar collega-artiesten en zo meer. Een jongen om de komende jaren in de gaten te houden!
• Admiral Freebee: in opperbeste doen met een greatest hits-set.
• Arctic Monkeys: aanstekelijk en dansbaar, al vond ik het – door gebrek aan interactie met het publiek – nogal “automatische piloot”-achtig.
• Pearl Jam. Meestal vind ik de headliners op festivals verschrikkelijk tegenvallen of niet aan de verwachtingen voldoen. Pearl Jam was één van de eerste dergelijke groepen die mijn verwachtingen echter oversteeg… Wat een heerlijk grunge-geluid, wat een kippenvelopwekkende brulboei van een stem heeft die Vedder! Toen ik de muzikanten op de beeldschermen zag opfloepen (“intense, magistrale veertigers”) moest ik op momenten aan U2 denken, terwijl het gezicht van Eddie Vedder zelf mij dan weer continu naar The Big Lebowski deed mijmeren.
• Verrassing van de dag: wat waren die Kaiser Chiefs geweldig goed! Okee, good old-fashioned stadion-boerenleute, maar voor dergelijke feestjes trekt een mens toch wel naar een festival?? De stampvol gelopen weide ontplofte tijdens deze namiddag-act, er werd gelachen, gedanst en vooral heel luid (en bij sommigen: héél vals) meegezongen. En het verbaasde mij hoeveel hits/herkenbare nummers deze jonge groep al niet bij elkaar geharkt heeft.
  Misschien redelijk lichtgewicht om Pukkelpop eind deze zomer op dag 1 af te sluiten, maar het zal wel een ongecompliceerd feestje geven!

Minder straffe tot zelfs flauwe optredens :

• The Van Jets: een schim van zichzelf op het Werchter-hoofdpodium dat duidelijk een paar maten te groot was voor hen.
• Enter Shikari: lachwekkend, zielig en irritant tegelijk. Muzikaal redelijk bescheten.
• Kings Of Leon: verzopen al evenzeer op het hoofdpodium.
• Bloc Party: idem, al vond ik hun nummers wel rechtop blijven staan, maar toch: evenzeer een groep die mij niet echt hoofdpodium-klaar leek…

Op naar mijn tweede festivaldag.

Foto’s trekken voor Pay&Go en ondertussen concertjes meepikken van :

• The Van Jets
• Jason Mraz
• Enter Shikari
• Oi Va Voi
• Kings Of Leon
• Kaiser Chiefs
• Lily Allen
• Queens Of The Stone Age
• Arctic Monkeys
• Pearl Jam

Vandaag wordt de Pay&Go-festival-moblog gevuld met foto’s van webloggers Asfaltkonijn en Analoog; de volgende drie dagen (vrijdag/zaterdag/zondag) zal het voornamelijk geteisterd worden door kiekjes van ikzelve en de reeds vermelde Asfaltkonijn-bende.
Volg dus gerust mee op de Pay&Go-festivalsite (ik doe mijn best om m’n foto’s commentaargewijs te “ondertekenen”), de laatste 5 afbeeldingen worden hieronder weergegeven.

(En een warme dank-je-wel aan de anonieme Gentblogger die mijn naam/weblog doorspeelde aan de fijne mensen van Proximus Pay&Go voor deze fotoblog-actie!)

:: update :: En foto’s uit de wonderbaarlijke wereld van de backstage en de Humo-stand worden er vlotjes opgesmeten door bnox en NoDesktopHero.
Ere wie ere toekomt!

Zopas heb ik bij de vrienden van Pay&Go mijn Werchter-verwenpakket opgepikt (3 dagtickets, een Nokia-foto-bel-masjien, twaalf kilo eet- en drankbonnetjes en een parkeerticket) en het aftellen kan dus nu pas écht beginnen. Ik heb er nu al spijt van dat ik op Werchter-donderdag het festival zal moeten missen, maar dat maak ik de drie dagen nadien meer dan goed.

‘k Ben dus ook aan mijn research begonnen: heel wat goede grote groepen op Rock Werchter dit jaar, maar toch ook wat onbekend grut, wat mij daarom vaak alles behalve minderwaardig lijkt te zijn. Vandaar, ziehier een kort overzicht van een aantal zeer deftig lijkende (vooralsnog) onbekende groepen die dit jaar de affiche van Werchter kleuren:

Jason Mraz doet mij ongelooflijk denken aan de lichtjes geniale Jack Johnson…

Oi Va Voi is de groep waaruit één van mijn favoriete vrouwelijke artiesten (Feist KT Tunstall) ontsproot, haar band van oorsprong zou ‘k alleszins ook heel graag eens aan ‘t werk zien…

Een must-see voor mij op de affiche van Rock Werchter dit jaar is The Hold Steady, een groep die ergens het midden houdt tussen Bruce Springsteen, Hüsker Dü en The Replacements (yeah yeah, call me old). Een groep waar ik eerlijkgezegd nog nooit van gehoord had, maar wiens YouTube-filmpje mij doet hopen dat ze mij uit m’n sokken zullen blazen. Een must see!

The Good, The Bad & The Queen is misschien nog wel een “pril” groepje, maar bestaat wel uit ongelooflijk straffe elementen, oudgedienden uit de muziekbranche: Damon Albarn (Blur & Gorillaz), Simon Tong (The Verve), Paul Simonon (The Clash).

De laatste keer dat iemand mij een zwijn noemde, dateert vermoedelijk uit mijn studententijd en was al even vermoedelijk volkomen terecht. Inmiddels ben ik misschien nog steeds niet tot de feitelijke jaren van verstand gekomen, maar mijn zotskap smeet ik toch al ettelijke jaren geleden over de haag en – op een sporadische bui na – heb ik ook de beestigheden van ververvlogen tijden afgezworen. Althans dat dacht ik toch. Tot ik een paar weken geleden de Trends doorbladerde en eventjes meende te lezen dat er niets veranderd was sinds ettelijke jaren geleden: “ICT-ers en de IT-sector zitten in de varkenscyclus,” blokletterde het tijdschrift.

Bij nader inzien bleek de term varkenscyclus bijster weinig te maken te hebben met vuile manieren of over-het-paard-getild gedrag, maar wel op een economisch fenomeen dat zijn oorsprong kent in de wondere wereld der varkenskwekerijen. Meer bepaald gaat het hier over een economische wetmatigheid waarbij vraag en aanbod maar niet in evenwicht lijken te geraken: overschotten en tekorten van een bepaald product wijzigen elkaar af, doordat aanbieders massaal reageren op de hoogte van de prijzen, maar tegen de tijd dat deze reactie doorwerkt op het aanbod, is de prijs alweer omgeslagen (bron: Wikipedia).
Het is namelijk blijkbaar al sinds jaar en dag zo dat varkenskwekers massaal gaan uitbreiden (lees: er gaan nieuwe kwekerijen ontstaan en bestaande gaan hun infrastructuur drastisch uitbreiden) op het moment dat de vraag en de prijzen van varkens(producten) hoog liggen. Gevolg daarvan: tegen dat de uitbreiding klaar is, zijn er véél te véél varkens (veel meer dan de markt nodig heeft), er ontstaat een overschot en de prijzen gaan kelderen (men gaat liever goedkoper verkopen dan de dure beesten te moeten vernieten of niet kwijt te geraken, gevolg: neerwaartse spiraal). En dit leidt dan weer tot kwekerijen die failliet gaan, waardoor men algauw weer in fase 1 terechtkomt…
Voornaamste reden van dit fenomeen: het investeren in uitbreiding kost geld en tijd, zodat er nooit een gestage afstemming van vraag en aanbod ontstaat.
Andere markten waar dit fenomeen zich voordoet: koffiebonen, vastgoed en opslagcapaciteit van PC’s.

Lees verder »

Radio 1 (of toch de luisteraars ervan) verkozen het grappigste VRT-radiofragment ooit en de keuze viel daarbij (misschien vrij voorspelbaar, maar al evenzeer terecht) op een fragment uit het Leugenpaleis, waarbij De Taalstrijd (toch wel het beste komische radioprogramma ooit, me dunkt) nipt uit de boot viel. Heel geestig in deze komedie-hitlijst waren in elk geval de vergeten glorieën van weleer, zoals Capriolen Van Capiau, Vercruusse met diens Radio Deprimo en de fake-reportage uit het programma Piazza. En dan vond ik het nog ongelooflijk jammer dat er geen enkel fragment uit Het Boerenparlement (eeuwen geleden, Radio 2) te horen was!

Het moet gezegd: onze Vlaemsche Staatszenders hebben toch al voor heel wat komische radionoten gezorgd, ze zouden er m.i. enorm goed aandoen om een on-line archief aan te leggen met humoristische radio van vroeger en nu, conférences, uit de hand gelopen situaties, hilarische radioprogramma’s en zo meer… Ik mag toch wel vermoeden dat de auteursrechten van al dergelijke fragmenten contractueel bij de VRT berusten en dus probleem- en kosteloos on-line kunnen aangeboden worden?

Ze zouden er alvast ééntje ferm mee plezieren.

‘t Is niet dat ik de laatste tijd geen zin/tijd meer heb om hier geregeld iets neer te plempen, ‘t is vooral dat ik mijn ideeën met de nodige aandacht wil neerpennen… Er staan momenteel 6 berichtjes “in de steigers”, klaar om op dominiek.be neergeplempt te worden, maar de inspiratie is niet vloeiend genoeg om er een tekst uit te floepen.

Zie het dus bij wijze van preview, ziehier de 6 titels van artikels die ik al een tijdje op dominiek.be wil publiceren, maar waarvan de inhoud alsnog niet goed genoeg uit m’n pen gevloeid is:

• Zetels
• Sugar CRM
• SpiceWorks
• Visie
• Creatividatie
• Varkenscyclus

Zoek alvast deze woorden op in één of andere dictionaire, ik kom er later nog op terug…

Soms krijg ik de indruk dat mensen rondom mij het begrip quality time gebruiken als een soort van tegenstelling met “werkuren” of iets dergelijks. En daar ben ik het heleganst niet mee eens.
Okee, gezellige tijd spenderen met vrouw/kindjes/vrienden kan van onschatbare waarde zijn, maar het moet gezegd: de tijd die ik op m’n werk spendeer zijn misschien wel geregeld hectisch, stresserend en enerverend, maar in ‘t meeste van de gevallen vind ik ze een on-ge-loof-lijk kwaliteitslabel verdienen. Zelfs na een dag als vandaag kom ik met een heel tevreden en voldaan gevoel thuis. Tevreden om wat behaald werd, grijnzend omdat het volledige plaatje-van-de-dag weer lijkt te kloppen en toch telkens wreed content als ik weer eens iets boeiends of pragmatisch heb bijgeleerd of m’n eigen grenzen verlegd.

En het moet gezegd: de laatste dagen/weken/maanden bij mijn eerste werkgever waren vaak slepend, oninteressant en onvoldoende gevuld. Waarschijnlijk dat ik – in schril contrast daarmee – de verantwoordelijkheid, het interessante en het hoge werkritme (in de zin van “snel vanalles realiseren!”) zo enorm weet te waarderen.

Riep daar iemand workaholic! ?