Niet alleen hebben The Manic Street Preachers – na een periode van muzikale windstilte – weer een redelijk geniale single (+ hopelijk bijhorende radiohit) uit hun strot geramd (met dank aan de heerlijke vocale aanwezigheid van de Cardigans-madam), maar ook het bijhorende album is weer van uiterst genietbaar en hoogstaand allooi. Zoals we van James D. Bradfield en de zijnen gewoon zijn.
Kans dat dit album voor de volgende zomermaanden uit de boxen van mijn wagen blijft schallen? Meer dan groot!
En trouwens, Chokri, ik zou de Preachers héél graag op Pukkelpop zien verschijnen dit jaar.
PS: Radiodeunen die mij de laatste tijd redelijk zware oprispingen bezorgen zijn (1) Milow – You Don’t Know [wat een gezeur, jongen... indeed, I don't know, but I don't even care], (2) Björk – Earth Intruders [ik heb het nooit echt voor de bweurk-madam gehad] en (3) Just Jack – Starz In Their Eyes [vrouwenmuziek die gedoemd is "de zomerhit van het jaar" te scoren]…
Misschien is een anti-hitparade van ‘t moment wel een goed idee om hier periodiek te gaan etaleren…
