Gisteren werd uw dienaar, net als een grote meute andere webloggers, als *kuch* VIP uitgenodigd op Wow, het Microsoft-evenement rond de lancering van Vista en Office 2007. Ik zakte af, had er redelijk veel zin in, want om deze release kan men niet echt heen: alle media rapporteren er over, het wordt aangekondigd als een even grote stap als die van Windows 3.1 naar 95 indertijd, het wordt bejubeld als één van de meest geteste releases allertijden en vooral: er was mij ook een gratis exemplaar van Vista én van Office 2007 beloofd. En ik test/speel graag, dus dat was voor mij al zeker een lokker!

Op ‘t gemak van West-Vlaanderen naar Brussel gesjeesd… Tegen de file in dus, met de chauffage en radio allebei vollen bak, bij aankomst was ik alvast fysiek én mentaal helemaal opgewarmd. Snel dook ik het atomium binnen, efkes wachten in de rij op een badge en we konden er tegenaan. En algauw bleek dat het maar goéd was dat ik tijdig genoeg was aangekomen…
Dit evenement leek namelijk opgebouwd als pakweg een nieuw Microsoft-product: ik moest voor de presentatie naar een zaal boven, maar de meest logische weg (de lift) werkte niet, waarop een aap in een kostuum (ze hadden hem beter in nutteloze paperclip vermomd) mij kwam zeggen dat ik maar de trap moest nemen “en dat de weg zichzelf zou uitwijzen”. Alvorens heb ik zélf nog 20 minuten doelloos moeten zoeken en rondzwerven, alvorens de bestemming bereikt te hebben. Zoals ik al zei: alle gelijkenissen met Microsoft-producten waren er, toepasselijker kon haast niet.

Nu goed, potje koffie drinken, koekske eten, de al-dan-niet bekende gezichten van webloggers ontwaren en tijd voor een presentatie m.b.t. de nieuwe Windows-producten. Eerst kwam een Microsoftb(l)aas een soort van GoedNieuwsShow-, WijZijnBeterDanLinux- en WijZijnGoedVoorDitLand-boodschap verkondigen. Dat elke job die bij Microsoft ontstaat voor een twintigtal jobs bij “de partners” zorgt is misschien wel een interessant gegeven, maar voor een speech vol dergelijke bullshit was ik niet echt naar Brussel afgezakt. Nu ja, ik zag het als de obligate promo- en peptalk en vond het geweldig om te zien hoe de aanwezige partners en Microsoftvrienden bijna tot een spontane groepsejaculatie overgingen. Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tijd voor het tweede deel van de presentatie: twee externe – en *kuch* uiteraard uiterst objectieve – consultants hadden op voorhand Vista en Office 2007 mogen testen en zouden komen getuigen over hun ervaringen terzake. Wat volgde was een humoristisch bedoelde sketch die het midden hield tussen The Muppets en van die slechte ShopTV-programma’s (“gewèldig, en je kunt er ook mee strijken!”). Het werd een redelijk zielige sketch eigenlijk, waarin allerlei “voordelen en mogelijkheden van de nieuwe systemen” geïllustreerd werden; de meeste van die snufjes waren wel leuk, maar tevens leken ze mij helemaal niet zo geweldig om als troef te gaan dienen of levensnoodzakelijk. Je kunt nu rechtstreeks vanuit MS Word gaan bloggen bijvoorbeeld. As if I give a damn, bloggen doe ik vanuit mijn browser of vanuit Live Writer, Word gebruik ik voor andere zaken en ik voel mij op vandaag op dat vlak hoegenaamd niet ongelukkig… Het begon er steeds meer op te lijken dat de gegeven presentaties een label “Huilen Met De Pet Op” zouden verdienen.
Alleen: door de demo’s tijdens deze laatste presentatie, had ik wél enorm veel zin om met Vista en met Office 2007 te gaan spelen. De nieuwe elementen waren misschien niet allemaal even nuttig, maar er zaten een aantal zaken tussen waarvan ik wel graag eens wat meer wilde proeven, zoals de redelijk indrukwekkend (en grafisch heel mooi vormgegeven) zoekfunctie, het backup-gebeuren (heel boeiend!), het zeer geslaagde en vrij grappige 3D-gebeuren, het multimedia-gedoe, projectmatige samenwerking m.b.v. Groove 2007, … Allez ja, allerlei producten die mij niet (ICT-)levensnoodzakelijk lijken, maar waarvan ik de mogelijkheden wel graag eens wil uittesten.
Maar voor de rest : tot dusver een (f)lauwe bedoening.

Gelukkig werd dit nog enigszins gecompenseerd door de slotspeech van Minister Vanvelthoven. Over informatisering in België, pijnpunten op dat vlak, impact op de economie, wat Microsoft voor ons land kan betekenen, het enorme tekort aan ICT-opleidingen binnen ons bedrijfsleven, het internet-analfabetisme in ons land – vergeleken met onze buurlanden en zelfs met Amerika – en zo meer. Al had ik hem nog wel een aantal onderwerpen kunnen aanreiken die de minister tijdens zijn laatste maanden best eens aanpakt: het feit dat breedband-internet bij ons veel duurder is dan in een groot aantal van onze buurlanden, dat België ook op breedband-vlak heel wat technische mankementen vertoont (vnl. Belgacom Skynet dan bijvoorbeeld) en dat de bandbreedte-limieten (die in bv. Amerika niét bestaan) al evenzeer onze competitiviteit op vlak van kennis een serieuze rem oplegt. Videomeetings en -conferenties tegen deftige kwaliteit vanuit de huiskamer zijn in België vrijwel ondenkbaar… In een mum van tijd zou je bandbreedte er door gejaagd zijn !!
Nu ja, voor de rest leek die Vanvelthoven mij wel nen interessante vent. Alleen jammer dat hij nu pas echt begint in de kijker te lopen, nu zijn loopbaan er bijna op zit.

En dan was het socializing time: iets eten en drinken met webloggers, een aangename eerste kennismaking met de meesten onder hen, een heel lekkere hap in de Microsoft-kantine. Al bleek andermaal dat de organisatie niet helemaal vlekkeloos verliep en dat er met een aantal belangrijke zaken geen rekening was gehouden, zoals (1) het restaurant in het atomium is enkel toegankelijk per lift, (2) in die lift kunnen er telkenmale slechts een 20-tal personen en (3) er waren ettelijke honderden mensen uitgenodigd naar het VIP-restaurant. Gevolg: chaos. Oorzaak: slechte organisatie. Excusez-moi le mot. Vandaar: heel lang blijven plakken in die VIP-ruimte, omdat de verhuis naar een ander verdiep of een andere bol redelijk ondoenbaar leek, omdat het gezelschap op zijn minst “aangenaam” te noemen was.

Uiteindelijk toch nog eens naar beneden geduikeld waar de rest van het Atomium ondertussen omgetoverd was tot een overvolle braderie of jaarmarkt: heel veel volk voor een handvol demo’s… En aangezien ik liep te zweten als een mongool, geen zin had in te veel drukte en de bomvolle bol (waar Praga Khan zou komen optreden) helemaal niet zag zitten, ben ik maar snel terug naar huis gesjeesd. Eerst nog eventjes langs ‘t onthaal gepasseerd waar ik verwacht had mijn beloofde Vista en Office 2007 te kunnen oppikken, maar dit helemaal onterecht: niemand bleek er iets van af te weten. En ook de goodie bags bleken helemaal uitgeput te zijn.

Jammer, jammer, driewerf jammer. Na de grote poeha in alle media, kwam deze Windows-avond voor mij een beetje teleurstellend over. De slagroom was er wel, de kers ontbrak. Zowel op vlak van Vista/Office 2007 als op vlak van het evenement zelf.
Spijtig.