The Magic Numbers is zeker geen onbekende meer voor de muziekliefhebber. Deze groep brengt melodieuze pop in de goede traditie van Polyphonic Spree en Kaiser Chiefs. The Magic Numbers kunnen we ook bestempelen als de Mamas&Papas van deze eeuw en ze brengen een eigen, zeer persoonlijke versie van de Summer of Love.
www.themagicnumbers.net
www.myspace.com/themagicnumbers
Wanneer gaat dat eigenlijk ne keer goed sneeuwen of vriezen? Of moeten we dat dit voorjaar niet meer verwachten?
Gisteren werd uw dienaar, net als een grote meute andere webloggers, als *kuch* VIP uitgenodigd op Wow, het Microsoft-evenement rond de lancering van Vista en Office 2007. Ik zakte af, had er redelijk veel zin in, want om deze release kan men niet echt heen: alle media rapporteren er over, het wordt aangekondigd als een even grote stap als die van Windows 3.1 naar 95 indertijd, het wordt bejubeld als één van de meest geteste releases allertijden en vooral: er was mij ook een gratis exemplaar van Vista én van Office 2007 beloofd. En ik test/speel graag, dus dat was voor mij al zeker een lokker!
Op ‘t gemak van West-Vlaanderen naar Brussel gesjeesd… Tegen de file in dus, met de chauffage en radio allebei vollen bak, bij aankomst was ik alvast fysiek én mentaal helemaal opgewarmd. Snel dook ik het atomium binnen, efkes wachten in de rij op een badge en we konden er tegenaan. En algauw bleek dat het maar goéd was dat ik tijdig genoeg was aangekomen…
Dit evenement leek namelijk opgebouwd als pakweg een nieuw Microsoft-product: ik moest voor de presentatie naar een zaal boven, maar de meest logische weg (de lift) werkte niet, waarop een aap in een kostuum (ze hadden hem beter in nutteloze paperclip vermomd) mij kwam zeggen dat ik maar de trap moest nemen “en dat de weg zichzelf zou uitwijzen”. Alvorens heb ik zélf nog 20 minuten doelloos moeten zoeken en rondzwerven, alvorens de bestemming bereikt te hebben. Zoals ik al zei: alle gelijkenissen met Microsoft-producten waren er, toepasselijker kon haast niet.
Nu goed, potje koffie drinken, koekske eten, de al-dan-niet bekende gezichten van webloggers ontwaren en tijd voor een presentatie m.b.t. de nieuwe Windows-producten. Eerst kwam een Microsoftb(l)aas een soort van GoedNieuwsShow-, WijZijnBeterDanLinux- en WijZijnGoedVoorDitLand-boodschap verkondigen. Dat elke job die bij Microsoft ontstaat voor een twintigtal jobs bij “de partners” zorgt is misschien wel een interessant gegeven, maar voor een speech vol dergelijke bullshit was ik niet echt naar Brussel afgezakt. Nu ja, ik zag het als de obligate promo- en peptalk en vond het geweldig om te zien hoe de aanwezige partners en Microsoftvrienden bijna tot een spontane groepsejaculatie overgingen. Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tijd voor het tweede deel van de presentatie: twee externe – en *kuch* uiteraard uiterst objectieve – consultants hadden op voorhand Vista en Office 2007 mogen testen en zouden komen getuigen over hun ervaringen terzake. Wat volgde was een humoristisch bedoelde sketch die het midden hield tussen The Muppets en van die slechte ShopTV-programma’s (“gewèldig, en je kunt er ook mee strijken!”). Het werd een redelijk zielige sketch eigenlijk, waarin allerlei “voordelen en mogelijkheden van de nieuwe systemen” geïllustreerd werden; de meeste van die snufjes waren wel leuk, maar tevens leken ze mij helemaal niet zo geweldig om als troef te gaan dienen of levensnoodzakelijk. Je kunt nu rechtstreeks vanuit MS Word gaan bloggen bijvoorbeeld. As if I give a damn, bloggen doe ik vanuit mijn browser of vanuit Live Writer, Word gebruik ik voor andere zaken en ik voel mij op vandaag op dat vlak hoegenaamd niet ongelukkig… Het begon er steeds meer op te lijken dat de gegeven presentaties een label “Huilen Met De Pet Op” zouden verdienen.
Alleen: door de demo’s tijdens deze laatste presentatie, had ik wél enorm veel zin om met Vista en met Office 2007 te gaan spelen. De nieuwe elementen waren misschien niet allemaal even nuttig, maar er zaten een aantal zaken tussen waarvan ik wel graag eens wat meer wilde proeven, zoals de redelijk indrukwekkend (en grafisch heel mooi vormgegeven) zoekfunctie, het backup-gebeuren (heel boeiend!), het zeer geslaagde en vrij grappige 3D-gebeuren, het multimedia-gedoe, projectmatige samenwerking m.b.v. Groove 2007, … Allez ja, allerlei producten die mij niet (ICT-)levensnoodzakelijk lijken, maar waarvan ik de mogelijkheden wel graag eens wil uittesten.
Maar voor de rest : tot dusver een (f)lauwe bedoening.
Gelukkig werd dit nog enigszins gecompenseerd door de slotspeech van Minister Vanvelthoven. Over informatisering in België, pijnpunten op dat vlak, impact op de economie, wat Microsoft voor ons land kan betekenen, het enorme tekort aan ICT-opleidingen binnen ons bedrijfsleven, het internet-analfabetisme in ons land – vergeleken met onze buurlanden en zelfs met Amerika – en zo meer. Al had ik hem nog wel een aantal onderwerpen kunnen aanreiken die de minister tijdens zijn laatste maanden best eens aanpakt: het feit dat breedband-internet bij ons veel duurder is dan in een groot aantal van onze buurlanden, dat België ook op breedband-vlak heel wat technische mankementen vertoont (vnl. Belgacom Skynet dan bijvoorbeeld) en dat de bandbreedte-limieten (die in bv. Amerika niét bestaan) al evenzeer onze competitiviteit op vlak van kennis een serieuze rem oplegt. Videomeetings en -conferenties tegen deftige kwaliteit vanuit de huiskamer zijn in België vrijwel ondenkbaar… In een mum van tijd zou je bandbreedte er door gejaagd zijn !!
Nu ja, voor de rest leek die Vanvelthoven mij wel nen interessante vent. Alleen jammer dat hij nu pas echt begint in de kijker te lopen, nu zijn loopbaan er bijna op zit.
En dan was het socializing time: iets eten en drinken met webloggers, een aangename eerste kennismaking met de meesten onder hen, een heel lekkere hap in de Microsoft-kantine. Al bleek andermaal dat de organisatie niet helemaal vlekkeloos verliep en dat er met een aantal belangrijke zaken geen rekening was gehouden, zoals (1) het restaurant in het atomium is enkel toegankelijk per lift, (2) in die lift kunnen er telkenmale slechts een 20-tal personen en (3) er waren ettelijke honderden mensen uitgenodigd naar het VIP-restaurant. Gevolg: chaos. Oorzaak: slechte organisatie. Excusez-moi le mot. Vandaar: heel lang blijven plakken in die VIP-ruimte, omdat de verhuis naar een ander verdiep of een andere bol redelijk ondoenbaar leek, omdat het gezelschap op zijn minst “aangenaam” te noemen was.
Uiteindelijk toch nog eens naar beneden geduikeld waar de rest van het Atomium ondertussen omgetoverd was tot een overvolle braderie of jaarmarkt: heel veel volk voor een handvol demo’s… En aangezien ik liep te zweten als een mongool, geen zin had in te veel drukte en de bomvolle bol (waar Praga Khan zou komen optreden) helemaal niet zag zitten, ben ik maar snel terug naar huis gesjeesd. Eerst nog eventjes langs ‘t onthaal gepasseerd waar ik verwacht had mijn beloofde Vista en Office 2007 te kunnen oppikken, maar dit helemaal onterecht: niemand bleek er iets van af te weten. En ook de goodie bags bleken helemaal uitgeput te zijn.
Jammer, jammer, driewerf jammer. Na de grote poeha in alle media, kwam deze Windows-avond voor mij een beetje teleurstellend over. De slagroom was er wel, de kers ontbrak. Zowel op vlak van Vista/Office 2007 als op vlak van het evenement zelf.
Spijtig.
Atomium Brussel, Microsoft-event
Gisterenavond de eerste aflevering van The Nine op Prime gezien. Nog niet helemaal, maar toch bijna. Dat ik verkocht ben.
Het concept is in elk geval vrij goed gevonden, al maakte net dat uitgangspunt de eerste pilootaflevering vrij verwarrend en onduidelijk: 10 mensen gaan naar de bank, die bank wordt overvallen en de gijzeling duurt 56 uur; geen enkele “buitenstaander” weet wat er zich in de bank heeft afgespeeld, enkel de Negen zelf wel; de kijker komt het te weten door “wat er zoal achteraf gezegd, gedaan en gebeurd wordt”.
Aflevering één : 15 minuten “schetsen van de personages” die deze serie gaan dragen, 5 minuten begin van de gijzeling, a black hole, 20 minuten “de gijzeling is voorbij”. En die laatste 20 minuten waren nét de boeiendste, de onduidelijkste, én geweldige teasers: de loser van de groep werd door iedereen gefeliciteerd en bedankt “omwille van zijn geniale vondst”, de dochter van de bankdirecteur heeft blijkbaar één of andere band met de gijzelaar ontwikkeld, een dolverliefd koppeltje blijkt in de voorbije 56 uur totaal uit elkaar gegroeid te zijn, één slachtoffer blijkt de gijzeling niet overleefd te hebben, haar zusje loopt in no time een alcoholverslaving op…
De directe en ietsje latere gevolgen van de gijzeling werden ons al enigszins onthuld, de reden en/of “hoe alles zover gekomen is” is nog één en al onduidelijkheid en gissen. En dat wordt ongetwijfeld het voer van de volgende weken.
Heel sterke cast ook voor dit feuilleton, met o.m. acteurs en actrices uit 24, Dawson’s Creek, CSI Miami, The Sopranos en consoorten.
‘t Was weer goed, meer nog: ‘t was weer fantastische zondagavond-feelgood-TV. Garland Jeffreys! Dat meisje dat waarschijnlijk eventjes op een andere planeet leefde, toen ze met “Spring” een liedje mocht zingen! Diejen pianist! Enorm gelachen met en om Jean-Marie Dedecker… Het verbaasde mij dat een man waar ik mij vaak zo aan erger, plotseling een heel sympathiek TV-individu bleek… De gevaarlijke macht van entertainment op TV!
Anyways, verbazingwekkend toch wel: Debby en Nancy hadden niet echt succes op VTM, komen nu op de VRT opdagen met een show die op momenten toch wel neigt naar “De Liegende Doos”, het programma van Bart Peeters dat niet echt succes had op VTM. Resultaat: een heerlijk programma met hoge kijkcijfers, hoge waarderingscijfers, iedereen lijkt het gezien te hebben en praat er over, ik ben stapelgek op hen en de format. En op hun VTM-programma (of was het Kanaal II ?) was ik na 4 aflevering ook uitgekeken wegens té repetitief en zo.
Zou er dan toch een betere “coaching” en ondersteuning zijn bij één, zou het dan toch dat creatieve genieën op den commerciëlen bak te veel aan hun lot worden overgelaten?
Geef die mannen hun 20% terug! Meer entertainment-voor-iedereen op de overheids-TV!
Ja hoor, voor dit soort programma’s betaal ik graag belastingen!
(En het feit dat “Debby en Nancy” of hun redactie op allerlei weblogs is gaan commentariëren is misschien wel cheap, maar al even sympathiek… Nog sympathieker zou uiteraard zijn om een meute webloggers in hun studio te inviteren. Met hapjes, drankjes en een optreden van het pas herenigde The Police of zo 
)
Een week lang heb ik bloggewijs op non-actief gestaan. Een week lang ben ik niet naar m’n werk geweest, verlof en recup van vorig jaar en zo. Een week lang heb ik in m’n huis gewroet, verhuisd, gekuist, opgekalefaterd, klaargezet. Een week lang heb ik waarschijnlijk driemaal zo intens gewerkt als tijdens een “gewone werkweek”, een week lang begon ik eraan na mijn ontbijt en hield ik er mee op toen het bedtijd was.
Er werden 8 dagen geleden meubels geleverd, de schildersploeg zette er een artistieke punt achter, de electriciteitsgod verbod zijn laatste twee draadjes, de Telenet-meneer kwam mijn bureauwand vol esthetische onverantwoorde bakken en kabels timmeren, de voormalige eigenaar van de kamer die voortaan dienstdoet als logeerkamer kwam mij helpen bij de installatie, de mammie was nog opgejaagder dan ikzelf en we zwaaiden regelmatig naar elkaar toen we elkaar kruisten: zij met kleren van op zolder, ik om kleren op zolder.
Het heeft nog 7 dagen bloed, zweet en tranen gekost, maar sinds gisterenavond ben ik finaal ingetrokken. De slaap- en badkamer zijn helemaal nieuw en helemaal klaar, dus in feite volstaat dat om in te trekken. De adreswijziging werd donderdag doorgegeven op ‘t stadhuis (samen met de aankoop van vuilniszakken en de officiële overhandiging van mijn huisnummer) en ik wacht nu nog op nonkel buurtagent die moet komen verifiëren dat ik hier écht woon en niet een zoveelste illegaal op rij ben die komt doen alsof. Ze vonden vermoedelijk dat de naam “Dominiek” nogal Moldaafs klonk.
De living is bijna klaar: er zijn 2 nieuwe tafels en 2 nieuwe kasten; er staan 3 voorlopige zeteltjes die vermoedelijk dateren uit het interbellum of zo. Maar ze zitten goed en volstaan voorlopig om ’s avonds wat te rielèksen en/of wat naar ons digitaal televisiedinges te kijken.
De stoelen voor rond de lange riddertafel (10 stuks in totaal) en de definitieve zetels voor in de zithoek (voor 7,5 man in totaal) worden pas rond mijn verjaardag, rond den 21ste april, geleverd. Zo lang hou ik het nog wel uit. Al zie ik daar wel meteen een goede reden voor een avondje maatjes inviteren, dan wel voor een rasechte gangbang. Ik houd het nog in beraad.
Ook de keuken is grotendeels gemeubileerd (heel veel kasten, oven, frigo, kookplaten), er is al heel wat elektronica aanwezig, een microgolf ontbreekt voorals nog. Er is plaats voor 5 eters, maar dan heb ik ook nog 6 x 4 m² vrij in de keuken. Dat gaapt als een lelijke etterende wonde. Gelukkig heeft m’n broer ook net een nieuwe salon besteld en ben ik er in geslaagd zijn huidige te confisceren… Geloof me vrij: zijn witte zetels gaan perfect bij mijn bloedrode muur passen!
Nu nog een salontafeltje er bij in die hoek en we hebben er een knus hoekje bij.
Voor de rest : ook bureau is klaar en ingericht. Mijn bedoeling is weliswaar om er over een paar jaar een grote kamerbrede kast in te laten maken met een geïntegreerd bureaumeubel, maar tot dan trek ik het wel met de huidige meubelatuur.
Het zal ongetwijfeld nog een maandje “zoeken en aanpassen” worden. En onnozele aankopen doen, zoals “afdruiprekjes voor de borden” en zo. Maar we zijn bij deze helemaal gesettled.
En het moet gezegd: ik ben momenteel verschrikkelijk moe. Maar ook verschrikkelijk gelukkig. Het is een beetje als “op kamp gaan” en “thuiskomen” tegelijkertijd.
De volgende stappen :
En voor de rest: kom vooral eens kijken!
2007 wordt weer een reüniejaar, iets wat de laatste jaren wel vaker voorkwam. Groepen die dit jaar al-dan-niet eenmalig terug samenkomen zijn Rage Against The Machine, The Police en Crowded House. De eerstgenoemde band houdt het weliswaar bij één keertje, zijnde het Amerikaanse Coachella-festival; van de twee laatstgenoemde hoop ik echter wél heel stilletjes dat ze allebei op TW Classic staan (of iets dergelijks), zodat ik eindelijk een reden vind om dit festival te bezoeken én toch al voor twee groepen on-ge-loof-lijk uit mijn dak te kunnen gaan…
Het geestige aan “verbouwingswerken die op hun einde lopen” is drieledig :
Ik heb gisteren smakelijk gelachen om en enorm genoten van Debby & Nancy’s Happy Hour op een. Meer nog: de miskleun van de Willy’s & Marjetten was wat mij betreft volledig vergeten en vergeven; een camion zand er over en zo. Is het een show? Is het satire? Is het een vervolg op de Droomfabriek of eerder een Vlaamse Paul De Leeuw? Geen idee, I don’t care, ‘t was geestig. De struisvogel-imitatie van Debby was geniaal, toen Nancy eventjes uit haar rol leek te vallen en gewoon “Stany Crets werd, omdat er een prijs gewonnen kon worden” ontlokte een al even brede grijns aan me.
Geweldig ook, hoe mijn favorieten van Balthazar de kans kregen om in prime time eens hun muzikale ding te kunnen doen… Snappen jullie nu waarom hun EP de laatste weken niet uit mijn auto is weg te slaan?
Alleen die Sam Van Samang wekte wrevel bij mij op. Niet omdat het een schoon ventje is dat best wel goed kan zingen, wel omdat hij ostentatief mocht staan kussen met Karlijn Sileghem, de toch wel heel aantrekkelijke Hormonia-madam, “Sedes & Belli”-sidekick en enige echte Sylvia Muyshondt.
En wat zei Nancy bij afloop? Is Karlijn nog steeds vrijgezel?
Hand to me my cellphone!
En het zjuuste nummer, moest dat efkes mogelijk zijn.
Ik was op voorhand bang, omdat Debby en Nancy op VTM mij niet langer dan een viertal afleveringen hadden weten te boeien en ook “Als ‘t maar beweegt” niet echt geweldig fijne TV opleverde. Met hun Late Night-show lijken ze wél een format gevonden die geknipt is om op zondagavond voor de nodige portie entertainment in de huiskamer te zorgen. Ik denk dat de menschen van de VTM alleen maar tandenknarsend kunnen toezien.
Dit was een heel fijne show. Dit was SAM zonder even bescheten, belerend en over the top te zijn als het aanvankelijke SAM-initiatief. Dit was entertainment, emotie, bulderlachen en “gewoon, we zijn hier geiren”-gevoel in een krachtige 50 minuten gebald.
En zo heb ik het graag, sie!
En door dit geweldige staaltje televisie, zou ik haast vergeten te zeggen dat ook de immerfijne Pappenheimers terug zijn. En dat Tom Lenaers toch wel beter in die format past dan Eric Van Looy. Tenminste wat het fun-niveau en de lachspieren betreft!
