“waarom webloggen en de meeste weblogs enorm overroepen fenomenen zijn”
Domi doet dinges (Domi leert de Argentijnse tango, Domi leert wijn drinken, Domi gaat de vrouw van z’n leven veroveren, …)
filmgeleuter (meer op basis van m’n kakelverse PrimeTV dan op basis van cinema-bezoeken)
weer eens wat meer met de digitale fotomachine op pad
Domi trekt eindelijk in in z’n eigenste nieuwe woonst, verdwaalt er binnen de kortste keren en ploetert gezapig voort in huis, tuin en bij de buren
en vooral : Domi wil zélf iets muzikaals gaan brengen in 2007
U moest er nu al spijt van hebben dat het nieuwe jaar begonnen is.
Maar voor alle lezers: moge alle hoop in jullie hart waarheid worden in 2007 en mogen jullie allen de kracht vinden om de wensen in datzelfde hart te realiseren! En daar heeft u mij niet voor nodig, neem dat van mij aan!
En nu wordt het verwarrend voor een simpele ziel als ik… Moeten we die moslims aanvaarden en nemen zoals zijn, met al hun gewoonten en respect voor hun volledige cultuur? Of moeten we nou tegen de doodstraf zijn?
Die geitenwollensokkendragende regelnicht op café gisteravond snapte in elk geval het woord consistentie niet.
Of nee, wacht, aangezien de doodstraf in Amerika ook nog bestaat, moeten we er tegen zijn, want Amerika staat zonder enige vorm van nuance synoniem voor het absolute kwaad. Heb ik het nou juist begrepen, juf?
Gisteren ben ‘k nogmaals richting Brugse Kinepolis getrokken om (vanop een fantastische plaats, ondanks mijn laattijdige komst en een stampvolle zaal… de mogelijkheden om op voorhand een heel specifieke zetel te reserveren = geniaal!) naar The Departed te gaan zien. Een waarlijk heerlijke maffia-film met Jack Nicholson voor het eerst sinds heel lang weer in een fantastische rol, die ‘m op het lijf geschreven is… die van “lokale Godfather”. Denk aan “John Abruzzi” uit Prison Break, doe er nog een schep venijn en verhevenheid bovenop en je komt in de buurt van Nicholson’s rol.
Anyway: The Departed is zeker haar goede commentaren waard! Een redelijk tijdloze maffia-/politiefilm van Scorsese, een film over het undercover-gebeuren in beide werelden. Geen over het paard getilde actiefilm of zenuwslopende thriller, eerder een misdaadfilm pur sang, zoals ze die vele jaren niet meer gemaakt hebben. Okee, er komt geweld, bloed en martel-dinges aan bod, maar dan wel op een stijlvolle maffieuze manier (mensen die uit gebouwen geduwd worden en ledematen die gebroken worden en zo) en zonder dat daar de klemtoon wordt opgelegd. Het “infiltreer, spioneer en wordt niet ontmaskerd”-principe speelt echter de hoofdrol in deze film; De Mol op een hoogstaand en gevaarlijk niveau dus.
Ik ben geen DiCaprio-fan, maar die levert in deze film toch wel een heerlijke prestatie af; Matt Damon vond ik echter eerder ontgoochelend, al heb ik dat wel vaker met deze luchtzak. Al moet het gezegd en herhaald: géén van deze jonge snaakjes kan aan de stijl van Jack Nicholson tippen…
Kans op oscarnominaties? Ongetwijfeld wel, hoe kan het ook anders met klassebakken als Scorsese, Nicholson en DiCaprio?
De beste film van 2006? Ik denk het niet, ik zag er betere, al zou deze ook probleemloos in mijn Top-10 mogen belanden. Of nee, wacht, ik heb geen Film-top-10 voor het afgelopen jaar… Ik zie elk jaar héél véél films, maar achteraf laat mijn geheugen mij steevast schromelijk in de steek. Misschien dat ik daarom meer geziene films moet gaan reviewen op dees weblog… Kwestie van mij achteraf beter te herinneren wat ‘k nou weer allemaal precies gezien heb!
De film duurde twee en een half uur, maar dat merk je langs geen kanten; een héél meeslepend verhaal! Het enige jammere, ontnuchterende vond ik de vele vraagtekens die op het einde bleven openstaan en die mij het gevoel gaven dat de film toch niet helemaal klopte of af was. Twee belangrijke vragen die me op het einde te binnen schoten (ik probeer ze zo on-spoiler-achtig mogelijk weer te geven) : “Waar komt die kerel op het einde nu eigenlijk vandaan? Hoe wist die eigenlijk zo plotseling hoe de vork in de steel zat?” en nog : “Wat zat er in dat pakje dat DiCaprio afgegeven had?”
Al was dat misschien ook de bedoeling en ben ik gewoon veel te stoem om dat door te hebben. De kans is groot.
Maar los van het bovenstaande : in het voorprogramma van The Departed zaten twee trailers van films waar ik alleszins naar hunker voor de eerste maanden van 2007 : Rocky Balboa is terug !! Machtig! Bakken vol jeugdsentiment, zeg maar…
En aangezien magie, goochelaars en dergelijke trucs mij altijd gefascineerd hebben en toch ook wel het ideale gegeven kunnen vormen voor een degelijk lijkende thriller : The Prestige komt er reeds in januari aan!
“Als iemand je ooit zou zeggen dat geld niet gelukkig maakt, neem dan maar aan dat hij/zij er genoeg of zelfs te veel heeft. Wie in geldsnood zit zal zich nooit aan zo een uitspraak wagen!”
Wannabes was qua concert-fotografie-collectief toch wel dé revelatie van 2006; 2006 was een geweldig jaar voor Wannabes. Hoezo “er bestaan ook nog andere concertfotografie-collectieven”?
Beter te laat dan nooit, maar welgemeender dan ooit te voren: proficiat en dank jullie wel! Voor de vorige week, voor julie “Music For Life“-event…
Toen ik een aantal weken geleden hoorde dat drie van de StuBru-presentatoren zich “zonder eten en al” voor 6 dagen in een Big Brother-achtig huis zouden laten opsluiten voor de goede zaak, maakte ik mij zorgen. Het kwam aanvankelijk op mij over als een flauwe stunt, aan het feit dat drie presentatoren dringend eens nood leken te hebben aan aandacht en dat ze gewoon eventjes een week enorm wilden opvallen onder het mom van één of ander goed doel.
Ik had het helemaal fout en ben dan ook de eerste om mij alhier voor dit onjuiste vooroordeel te excuseren. Wat jullie 6 dagen lang gedaan hebben was ronduit indrukwekkend en geniaal.
Eerst en vooral was er de inzamelactie die ontegensprekelijk een groot succes genoemd kan worden! Vlaanderen zamelde bijna evenveel in als Nederland, nochtans: wij zijn met veel minder en onze Noorderburen deden het nochtans al voor de tweede keer op rij!
Wat heel bijzonder was aan jullie actie, in tegenstelling tot heel wat andere dergelijke media-events, was de klemtoon op het feit dat iedereen’s bod even belangrijk was: zowel kinderen die hun spaarpot kwamen leeggieten als vrienden die een actie op poten hadden gezet, kwamen aan bod. Dit in een vaak schril contrast met “grote TV-events” waar enkel zwaar sponsorende bedrijven eventjes met hun cheque mogen komen flapperen… Music For Life was een verademing doordat ze een actie was door jan en alleman in Vlaanderen voor jan en alleman in gebieden met landmijnen.
En op die manier realiseerde Studio Brussel een kerstsfeer in Vlaanderen die al vele jaren niet meer gezien was… Er werd geld ingezameld, maar er werd ook enorm veel warmte in eigen land gecreëerd: op heel wat bedrijven ging de StuBru-geldpot rond, jeugdbewegingen stonden te duwen op hun steentje bij te dragen, vriendenclubs sloegen de handen in elkaar, kinderen troggelden de ganse familie centen af op allerlei familiefeestjes. Nog nooit eerder leek het verenigingen-, vrienden- en familiale leven zo massaal op de been gebracht te zijn in de aanloop voor kerstmis als in 2006! En dat een hele resem BV’s – zonder al te groot circus – ook deze actie kwamen ondersteunen, maakte het nóg gezelliger. Het leek er steeds meer op dat Studio Brussel het grootste en gezelligste familiefeest van ‘t land aan het organiseren was.
Jullie actie duurde slechts 6 dagen, en dat was perfect: kort, gebald, krachtig. Op dinsdag wist niemand precies wat men van jullie actie moest verwachten, op zondag stond het ganse land in vreugdevolle rep en roer; ook in burgemeestertoespraken en mispreken kwamen jullie aan bod, jullie hadden het echt tot hoogtepunt van de actualiteit geschopt. Ook in die optiek scoorden jullie historische radio.
Bovendien werkte jullie bewustmakingscampagne m.b.t. landmijnen zéér efficiënt, de reportages en getuigenissen waren van mensen, eerlijk en sereen. Die reportages waren trouwens perfect gedoseerd, nu en dan een scherpe scheldenprik, geen ellenlang durend oeverloos gezaag die de mensen uiteindelijk de strot uitkwam. Neen, het bleef in de eerste plaats een wreed geestige actie: er werd oeverloos geluld, gelachen en plezant verslavende radio gemaakt. En op die manier demonstreerden jullie perfect dat solidariteit geen saaie aangelegenheid hoefde te zijn waarin “moeten” centraal staat: het werd iets enorm facultatiefs, niemand was verplicht, iedereen was welkom, iedereen kon aan jullie microfoon aan bod komen.
En het moet gezegd: bijzonder weinig radiostations beschikken over drie kiekens die zoals Lambi Bambi, Vandeveire en De Soete een dergelijk feest zes dagen lang boeiend en amusant kunnen houden en die er in blijven slagen om al gekscherend de laatste cent uit ieders zak te zeveren. Dit was één langgerekte, verdomd grappige uitzending van “Hallo Hautekiet” zaliger!
En dan was er natuurlijk de muziek… Dankzij jullie actie stemde vrijwel iedereen in mijn onmiddellijke en verre omgeving over op Studio Brussel en de mensen genoten niet alleen van jullie gezwans, maar ook van de machtige muziek. Het was een verzoekplatenprogramma en het resultaat vond ik alleszins nog heel wat aangenamer dan de Tijdloze of heel wat andere lijsten… Alleen: is het jullie ook opgevallen dat er bijzonder weinig R&B-muziek aangevraagd werd? Dat er ook op vrijdag- en zaterdagnacht niemand om opgefuckte dancedeunen kwam vragen? Dat ook de andere niche-muziek nauwelijks aan bod kwam? Het overgrote deel van de aanvragen betrof rechttoe rechtane pop en rock van vroeger en nu: Ry Cooder, Bruce Springsteen, U2, Muse, Spearhead, … Muzikaal beleefde Studio Brussel de afgelopen 6 dagen de mooiste week van het voorbije jaar!
Misschien is het geen slecht idee om dus deze benefiet ook enigszins aan StuBru toe te wijden: jullie staan weer helemaal op de Belgische radiokaart, veel mensen hebben jullie nu (her-)ontdekt, veel mensen zijn jullie naar gaan (her-)waarderen.
Vastgeroeste én nieuwe luisteraars hebben niet alleen hun geëngageerde, maar ook hun muzikale stem laten horen. Ik hoop dat er een lijstje aangelegd is van de aangevraagde muziek en genres, ik hoop dat Studio Brussel ook een hoop positieve conclusies uit trekt.
Gelukkig nieuwjaar, Studio Brussel, en ik hoop dat jullie er in 2007 nog méér in slagen om het kerstgevoel van 2006 over te brengen. Op vlak van engagement, op vlak van spontane en geïmproviseerde/rebelse geestige radio, maar ook (en vooral) op vlak van muziek!
*tromgeroffel* De laatste aflevering! Mijn excuses dat hij een dagje langer op zich liet wachten, maar het was heerlijk toeven in de warmte van de huidige kerstdagen… Al wou ik jullie geduld niet langer op de proef stellen. Vandaar: ziehier de laatste vier!
Grandaddy – Elevate Myself
2006 was het jaar van vele mooie en vele minder mooie liedjes. Een minder aangenaam gebeuren was het feit dat Grandaddy besliste er in 2006 mee op te houden. Grandaddy was nooit een ultracommerciële rockgroep, maar kon met haar oerdegelijke singles toch heel wat verdiende aandacht bekomen in Vlaanderland: ze werden heel vaak gedraaid op Studio Brussel, passeerden menigmaal in onze concertzalen en op Pukkelpop en hadden aldaar steevast de nodige portie succes.
Het is heel jammer dat Grandaddy niet meer bestaat, maar zoals het échte helden betaamt, namen ze afscheid in schoonheid met waarschijnlijk hun beste (in elk geval toch wel meest aanstekelijke) single ooit : Elevate Myself! Zelfs zonder het stoppen van deze groep, had bovenstaande single probleemloos deze lijst-van-100 gehaald…
