Er zijn een hele resem goeie CD’s uitgekomen de laatste weken (Axelle Red, Admiral Freebee, The Fratellis, …) waar ik al dan niet in de nabije toekomst nog wel een blogpost aan zal wijden. Deze morgen echter met de voet op het gaspedaal en het volume op 10 enorm genoten van Sam’s Town, het nieuwste album van The Killers.
Eertijds had ik het gevoel dat The Killers één van de zovele brainless ambi-rockgroepjes was, toen ze een jaar of 2 terug Studio Brussel veroverden met hits als “Somebody Told Me” en “Mister Brightside”; ze leken mij een combinatie van Bon Jovi, Queen, The Darkness en andere dergelijke stadion-circus-acts.

Met Sam’s Town hebben ze aan mij alleszins een nieuwe fan gewonnen: de allernieuwste van The Killers klinkt namelijk e-norm als oud werk van mijn opperheld Bruce Springsteen, de overeenkomsten met diens superalbum “Born To Run” zijn treffend, de eerste single uit dit album (“When We Were Young”) is een onvervalste meestamper, -bruller en tekenend voor deze nieuwe Killers-sound.

You love’m or you hate’m. Maar voor mij geldt optie 1.