Plotsklaps, uit het niets, kunnen ze soms op redelijk irritante en zenuwslopende wijze opduiken. De twijfels. Waar wil ik in godsnaam heen met mijn leven? Moet ik mijn hart volgen of mijn verstand? Zou ik het aandurven om alle zekerheden vaarwel te zeggen en een gans nieuw leven te beginnen? Verdien ik bij mijn huidige werkgever eigenlijk “een eerlijk loon” of word ik gewoon uitgebuit zonder het zelf door te hebben?
Wat wil ik professioneel gaan doen, waar liggen mijn ambities? Wil ik over pakweg vijf jaar een directiefunctie hebben? Liever expat-verantwoordelijke in één of andere buitenlandse vestiging van een Belgische productiefirma? Of zou ik toch zelfstandig ICT Change/Crisis Manager voor binnen- en buitenlandse opdrachten willen zijn?
Zal ik nog wel ooit verliefd worden? En meer nog: zal er nog wel ooits iets wederzijds bloeien? Berg ik beter mijn vaderschapswensen op, omdat het nu toch te laat is om nog een jonge pappie te worden? Zit ik – zoals velen denken – met mijn voeten vast in de Westvlaamse klei en zal ik er nooit meer uitgeraken? Of is mijn hart – zoals er al even velen denken – té zeer achtergebleven in Buenos Aires, zodat ik binnen de kortste keren (of op ietsje langere termijn) alsnog mijn land finaal vaarwel zeg?
Hecht ik het meest belang aan mijn vrijheid, mijn zelfstandigheid, rust, stilte, gerust gelaten te worden? Of heb ik net enorme nood aan babbels, een maatje, een schouder om op te rusten, een geborgenheid waarin ik kan uithuilen of dolgelukkig grijnzen? Wat wil ik nou eigenlijk met deze weblog, wil ik nog wel schrijven, welke richting wil ik uitgaan? Waarom heb ik zo zelden the guts om een wildvreemde deerne aan te spreken wanneer ik in de ban ben van haar schoonheid of uitstraling? Wil ik nog wel muzikale plannen koesteren? Zal ik ooit alsnog mijn muzikale ambities van vroeger ten uitvoer brengen? Zou ik het aandurven om een zekere job in te ruilen voor de onzekerheid van vrijwilligerswerk?
Zou het al bij al wel iets uithalen als ik op eigen houtje voor één of ander goed doel in de bres zou springen? Waarom zijn getrouwde vrouwen soms zo verdomd aantrekkelijk? Waarom zijn de kindjes van niet (meer) getrouwde dames soms zoveel leuker en interessanter dan de bijhorende mama? Hoe komt het dat het plotseling zo weinig moeite vergt om te stoppen met roken? Waarom heb ik daarenboven eigenlijk vrijwel geen zin meer in een pint of iets alcoholisch? En hoeveel verdomde kilo’s zal ik alsnog aankomen door die verdomde rookstop? Heb ik eigenlijk nog wel tijd/zin om te sporten? En wordt het niet eens dringend tijd dat ik er tijd voor maak? Zou ik het erg vinden om op jonge leeftijd te sterven? Waarom ben ik zo ongelooflijk bang van wat de toekomst brengen zal? Zal ik ooit in financiële afbetalingsproblemen komen? Is de droom van een wereldreis een ongelooflijke illusie? Zou ik er alsnog ooit in slagen om dat boek te schrijven? En een gefilmde reisreportage van formaat, zou dat er nog ooit inzitten?
Soms. Weet. Ik. Het. Allemaal. Niet. Meer.
hmm mutatis mutandis stel ik mij constant ongeveer dezelfde vragen in essentie…
‘tleven is altijd zoeken, en steeds meer openingen vinden…
kansen vergeten, eroverkijken andere kansen benutten, wegen inslaan, points of no return bereiken, zwalpen, aanmodderen, verder strompelen en zien waar ge uitkomt om vandaar weer te vertrekken…
kun je overweg met een kompas
Levens-vragen…Nu deze vragen heeft iedere gezond mens zeker. Ga ervoor, maar ja soms is een beetje zekerheid genoeg om het voor ons weg te schuiven. En dan zijn ze er weer…die vragen
Verdikkeme, jij ook al ?
Het is hier niet veel beter…
damn , das er recht op & vreselijk herkenbaar .. die eerste 4 paragrafen zouden zo uit mijn dagboek kunnen komen
*staat hier recht, komt zwijgzaam uurtje naast u zitten en gaat dan weer weg. Zonder woorden. Mét begrip.*
Mooi stuk, recht uit de ziel geschreven, daarom raakt het ook meer mensen dan je zou denken. Alhoewel ik mijn keuzes al gemaakt heb, mijn hard al verloren en mijn biologische plicht van procreatie al gedaan heb, herken ik toch een stuk mezelf hierin. Soms ben ik jaloers op rotsvaste mensen, die weten wat ze willen en er voor gaan, soms ook niet. Zoals Baz Lurhman het ooit omschreef: some of the most interesting 40-year olds I know, still dont know what to do with their life.
1 Rule:
Don’t ever lose your sense of humor
Dit komt, by the way, uit “Swanson’s (un)written rules of management.
Zoals hierboven al gezegd: wear sunscreen! (http://www.generationterrorists.com/quotes/sunscreen.html)
…en ‘t is nog geen nieuwjaar.
mag ik een antwoord geven?
Weet je wat ik niet snap? Er zijn zovele mensen die dit herkennen, nog veel meer mensen dan die hier antwoorden, nog veel meer mensen dan diegenen die dit gelezen hebben en niet antwoorden, en nog veel meer mensen die ook dit gevoel hebben maar er de woorden niet aan kunnen geven.
Waarom vinden die mensen elkaar niet? Waarom zitten we elk apart elkaars gevoel te herkennen? Waarom duurt het zo lang om dit te durven uitspreken? Waarom is het uitspreken alleen niet voldoende om dit ook werkelijk bij elkaar te kunnen vinden?
Wat Dryade hier zegt, klopt echt als een bus.
Je moet zelf uit je kot komen.
Wat begon met een kat, werd aangevuurd met een hond, 3 jaar later voor de pastoor en ondertussen een 2e kleine op komst en straks bouwen we onze nest.
Maar je moet het zelf doen. Punt.
Ok dan.
Dryade, wil je kinderen met mij maken ?
Ja, Dryade, zo’n koppel ferme etterbrokken. Dat lijkt me wel wat.
Steeds pijnlijk als er woorden in je mond gelegd worden… maar ok
Ik begrijp niet dat de combinatie van mensen die in verbinding wíllen gaan, niet noodzakelijkerwijze verbondenheid irl bewerkstelligt. Zovele mensen wíllen hetzelfde (als je het hen in woorden vraagt uit te drukken toch), maar we slagen er met z’n allen niet in. Gek hé? Met hetzelfde doel toch niet op die finaliteit bereiken.
En ja, ik moet toegeven, dàt heb ik nog niet, etterbrokken, misschien een uitdaging? Lijkt me leuk. Hoe ziet het maken van etterbrokken eruit?
die “op” moet er tussenuit!!!
Een losse flodder
),lijkt me een job met méér vrije tijd tegen het beste loon (bij voorkeur in het buitenland),de beste keuze.Vrije tijd, zodat je tijd hebt voor muziek,reisrapporten en het boek.
—————–
Zijn een job en een huis echte zekerheden?
‘k Zou (nu je nog geen lief hebt)kiezen voor de best betaalde functie, maar…niet voor lang.Eenmaal je je maatje hebt gevonden (lief zijn en humor doen het altijd
Vrijwilligerswerk kan steeds aanvullend.
Pappie worden?indien je zelf in de vijftig bent wanneer je kind er +/- 12
is(de bewuste jaren voor relatievorming), dan wordt het moeilijker voor beiden.De relatie vindt minder diepgang omwille van het leeftijdsverschil.Indien je niet veel langer zou leven, is het afscheid op die leeftijd des te pijnlijker voor je kind.
En ja, start vandaag nog met sporten vb fitness,je wordt hierdoor een ander mens.
Pingback: Pffff… » The Gryphin Experience
Alles wat hier vemeld wordt maakt een mens mee. Het is feitelijk niets meer dan een vorm van twijfel en onzekerheid over jezelf. Onthou dat het gras nooit groener is bij de buren.
Er zijn 2 mogelijkheden om eruit te komen. Ten eerst stop met denken, en richt je naar binnen toe, naar je emoties die zijn waarlijk. Als dat niet lukt geef je dan volledig over aan je gevoelens. Vind eerst de innerlijke rust bij jezelf… Als je die gevonden hebt, dan straal je de ware zelfzekerheid uit en trek je vanzelf situaties en personen aan. En tob niet wat je nog allemaal doen moet… Eerst die rust en dan de rest… Zeker doen..
Heb net boek uit over leven in het NU…
En dat heeft me zekers geholpen. De reden is dat ik 4.5 maanden gebroken heb met mijn relatie. Doch we hebben nog de liefde bedreven… Echter het oorspronkelijke probleem is niet opgelost, de communicatie, of het wederzijds begrip… Vandaar punt erachter en verder…. En blij zijn met wie je bent…
veel succes, komt wel allemaal goed…
Ha… de twijfels, het kiezen tussen de droge zekerheid en de onzekere passie. Leestip:
J.M. Coetzee, Portret van een jongeman.
Ik werd er alleszins een pak (weg)wijzer van.