De zomervakantie is bijna achter de rug, de komkommertijd maakt plaats voor de groote voorbereidinghsperioode van de lokale verkiezingen. Politici zijn al allerlei samenwerkingsakkoorden aan het voorbereiden en ondertekenen, de grote borden met zelfgenoegzaam grijnzende portretten rijzen op uit de versgemaaide akkers of temidden de nog wassende maïsstengels, de Veertigdagentijd Van De Wansmaak lijkt aangebroken te zijn. Huidige burgemeesters en schepenen zijn al volop logopedie- en dictielessen aan het volgen voor debatten op de lokale vrije radiozenders, uitdagers van andere partijen zijn al volop gratis pintjes en goedkope balpennen aan het uitdelen, bejaarden en huisvrouwen worden aangeklampt op de wekelijkse marktwerkzaamheden.

Het moment is dus aangebroken om de waarheid onder ogen te zien en een blik te werpen op de verschillende kandidatenlijsten van politici en populistici, van bakkers en café-uitbaters, van mensen met een lange arm en mensen met familiale banden, van heren en dames die voor een termijn van minstens de eerstvolgende 6 jaar hun Dorp of Stad willen dienen. Of toch die indruk willen geven.
En het moet gezegd : het valt wel op. Dat er zo ongelooflijk veel vrouwen op de verschillende partijlijsten staan. Een afspraak die bekrachtigd werd door de wet Tobback-Smet van een decennium of wat geleden. Nu blijkt een “gemeentelijke kieslijst” bij ons echter uit 21 plaatsen en bijhorende kandidaten (per partij) te bestaan. Betekent dit dat elke partij een pre-op transeksueel moet in huis halen om bovenstaand evenwicht te kunnen garanderen ?

Nu ja, het “verplicht opnemen van ongeveer evenveel vrouwen op de lijst” is het soort van positieve discriminatie waar mijn tenen van gaan krullen. En dit is in de eerste plaats zo omdat ik mij, afgaand op de afgelopen 15 jaar, geen enkele politiek competente vrouw voor de geest kan halen. Niet lokaal, niet gewestelijk, niet nationaal. Op de Aalsterse Annie De Maeght na dan, maar die bestempel ik graag als die uitzondering die de regel bevestigt. Voor de rest leiden vrouwen in de politiek vaak tot overdreven emotionele labiliteit, onvoldoende doordachte beslissingen, de onwil om de verantwoordelijkheid op te nemen en/of de feekserigheid waarmee men anderen steevast in hun val tracht mee te sleuren.
Met alle respect natuurlijk, maar ik snap niet waarom men dit kunstmatige evenwicht op kieslijsten tracht te bekomen. Het lijkt mij dat mannen vaak op veel professionelere manier aan politiek doen dan vrouwen, en daarmee heb ik het niet enkel over de politici zelf : mannen zitten vaak graag hun politieke ideeën, waanbeelden en ideologieën uit de doeken te doen op café, op het werk, in de huiskamer en in alles wat daar tussen ligt, terwijl de meeste dames daar veel minder open over zijn of toch vaak heel wat minder mee bezig zijn, geïnteresseerd in zijn of van wakker liggen. Maakt dit van hen “slechtere mensen”? Helemaal niet! Maar dit maakt de “evenwichtige kieslijsten” wel heel wat minder geloofwaardig.

Ook al omdat een dergelijke regeling of deze afspraken leiden tot een vorm van positieve discriminatie die ook een degelijke portie negatieve discriminatie inhoudt : er is op de kieslijst geen plaats meer voor een 12de mannelijke kandidaat, ook al is die misschien heel wat politiek competenter en verstandiger dan pakweg de 5de vrouwelijke aanwezige op de kieslijst.
Indien een partij er in zou slagen om een groep kandidaten bij elkaar te ronselen die voor het overgrote deel bestaat uit vrouwen “die en net omdat die net heel wat meer gedreven, competent en daadkrachtig zijn dan de meeste mannelijke geïnteresseerden voor die lijst”, dan kan ik dat alleen maar toejuichen. Geen discriminatie graag (of die nu positief of negatief getint is), liever een natuurlijke en eerlijke selectie!

Nu ja, volgens heel wat vrouwenbewegingen houdt bovenstaande logica totaal geen steek, en leidde de wet Tobback-Smet tenminste tot heel wat eerlijkere, evenwichtigere kieslijsten die bovendien heel wat democratischer waren: ze waren tenminste veel meer een weerspiegeling van onze samenleving. Akkoord, met die filosofie kan ik wel leven, maar dan zou ik hem ook graag verder doorgetrokken zien…

Zo vind ik dat er op elke partijlijst minstens één mongool of mentaal gehandicapte zou moeten staan, omdat er zo ook heel veel in onze samenleving rondlopen. Dit aantal moet men wel beperken tot maximum drie of zo, want ik vind het ook niet eerlijk dat het Vlaams Belang de laatste jaren uitpakt met lijsten die alleen maar uit psychisch minderbedeelden bestaan.
Een tweetal homo’s of lesbiennes per kieslijst vind ik ook geen overbodige luxe, liefst één expliciete en één verdoken homo. Het kan alleen maar de betrokkenheid van de burger bij de politiek aanwakkeren, doordat men en masse op zoek kan gaan naar de verdokene per lijst. Idealiter zou dit op het merendeel der lijsten een man of vrouw moeten zijn die gelukkig getrouwd lijkt en reeds een resem kindjes rondhuppelen heeft.
En we moeten onze maatschappij uiteraard nog verder representeren per kieslijst : één pedofiel per lijst, iemand die voor lange tijd veroordeeld is en in de gevangenis zit, een drietal illegale bouwvakkers of seizoenarbeiders, een tweetal dementerende bejaarden, minstens één prostituée of hoerenloper [al vermoed ik dat onbewust aan deze wens wel tegemoet gekomen zal zijn in ons huidige systeem], een drietal immigranten [waarvan er twee nog steeds onze taal niet overgenomen hebben] en iemand die al ooit aan het programma “Blokken” heeft deelgenomen.

Dan is er tenminste maatschappelijk evenwicht, dan kan men tenminste genuanceerd gaan kiezen uit een brede waaier aan vertegenwoordigers uit onze samenleving. En dat kan alleen maar leiden tot een betere toekomst!