In het zog van de Strokes (zowel geografisch als qua muziekstijl), ontstonden ook de Yeah Yeah Yeahs een zestal jaar geleden. Dit trio, met de innemende Karen O. als frontvrouw, brengt sindsdien voortreffelijke independent punkrock in de stijl van die Strokes, The Hives, Republica en – tsja, waarom niet? – The White Stripes. De invloed van jaren ’80 bands als Blondie en B-52′s klinken enorm door; ze hebben dus dezelfde inspiratiebronnen en een zeer gelijkaardige sound aan “You Say Party? We Say Die!”, dat dit jaar ook op Pukkelpop aantreedt en een even aanstekelijk mix van rock, punk en dance serveert.
Al gaat het bij de YYY’s verder : Bettie Serveert klinkt e-norm door (al betwijfel ik of het een inspiratiebron voor deze Amerikanen geweest zal zijn), evenals andere female bands uit de jaren ’90 (Belly en zo…).

De Yeah Yeah Yeahs bestaan ook al een heel stukje langer en hebben dan ook al een vrij indrukwekkend palmares bij elkaar gespeeld, zoals tours met The Strokes, White Stripes, Jon Spencer Blues Explosion en Girls Against Boys.
Energiek, straight-in-the-face, eerlijk en zalig rockend als een stoomtrein zijn de kernwoorden die de Yeah Yeah Yeahs zouden moeten karakteriseren, naar verluidt live evenzeer als op plaat.
Lees verder →

The Arcade Fire, Broken Social Scene, Wilco, … : Canada is de laatste jaren serieus haar muzikale zonen en dochters aan het uitsturen. En daar zouden we best tevreden om mogen zijn, want de muziek van deze Canadese flow wordt vaak getekend door een grillig, verrassend en überenergiek karakter. Zo ook het nieuwe Canadese You Say Party! We Say Die!. Ze brengen een combinatie van indie, punk en dance, het ene moment zoals het hen al vaak werd voorgedaan door andere groepen, het andere moment op een kierewiete eigenzinnige manier. Het ene moment klinken ze als Vive La Fête, het andere als Blondie (maar dan wel de übergeile Blondie uit het begin van de jaren ’80) of Kate Pierson, en ik hoor nog wel meer van die 80′s “populaire” new-wave-zangeressen doorklinken; geen Anne Clark-toestanden, eerdere Lene Lovich en consoorten… Gezellig grillig en redelijk tijdloos dus.
Lees verder →

Zero 7 wordt vaak het Britse antwoord op de Franse electronica-band Air genoemd. Ook bij hen wordt “het volledige gezelschap” namelijk uitgemaakt door twee heren, ze maken elektronische muziek boordevol samples die “van echte instrumenten lijken te komen” en waarin goedkope beats achterwege blijven, ze laten hun electronica flirten met trip hop en jazz. En net als de muziek van Air, heeft ook het oeuvre van Zero 7 een instant relaxerend effect. Which is nice.
De Zero 7 heren laten wel meer dan geregeld gastzangers en -zangeressen in hun studio binnen, om bovenop hun etherische soundscapes te gaan zingen; één van de mensen die het goede weer op hun laatste album maakte is trouwens de Argentijns/Zweedse José González, die dit jaar trouwens ook op Pukkelpop staat… De kans om hem bij dit optreden eveneens live te kunnen aanschouwen, lijkt me dus bijzonder groot.

Muzikaal doen ze – zoals reeds gezegd – denken aan Air, ik moest – toen ik hen beluisterde – bij momenten aan Portishead denken, en ook Röyksopp, Massive Attack en Groove Armada loeren soms serieus om de hoek… En ik denk dat deze referenties niet echt als verwijten gepercipieerd kunnen worden.
Een heerlijk innovatief soepje brouwen deze heren, ik denk dat ze wel eens zeer groot zouden kunnen worden. (Volgend jaar al op Rock Werchter ?)
Lees verder →

Pokkeherrie, emo, hard en core zijn ongetwijfeld de vier termen waarmee Planes Mistaken For Stars het best omschreven kunnen worden. Al moet het wel gezegd : hun groepsnaam getuigt van een gezonde portie relativerend gevoel voor humor binnen hun gelederen.
Naar verluidt heeft deze screamo-band de emo, waarmee ze indertijd begon, inmiddels afgezworen en plaats laten maken voor stoner rock. Los daarvan : de herrie die ze produceren is nog steeds even pokke en tering als tevoren. Albums die ze uitbrachten luisterden naar de geweldige titels “Fucking Fight” en “Fuck With Fire”, waarbij ik me spontaan ging afvragen of dit parodiërend bedoeld was, of als deze band gewoonweg tot een persiflage op het genre verworden zou zijn, zonder het zelf te beseffen…

Nu ja, ze staan dus ook op Pukkelpop 2006. Zeg nou niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.
Lees verder →

Stef Kamil Carlens begon zijn carrière op een soort van tweede viool, toen hij Tom Barman’s sidekick in dEUS was. Hij stapte uit dEUS, startte zijn eigen groep op onder het label Moondog Jr. en wijzigde deze qua naam (noodgedwongen) naar Zita Swoon. En inmiddels kan deze band – naar mijn smaak – en al bijna even indrukwekkend palmares voorleggen als de aanvankelijke moederkloek. Ze maakten geweldige kippenvelnummers (Our Daily Reminders, Jintro & The Great Luna, Thinking About You All The Time, TV Song, …), maar ze produceerden ook evenzeer rock-, dans- en feestnummers van formaat (Disco!, The Bananaqueen, …). Ik zag ze aan het werk met festivalsets waarbij ze iedereen aan het dansen kregen (o.a. met hun legendarische medley van 70′s disco-nummers), ik zag ze ooit op een bloedhete zomernacht een relatief klein festival op broeierige jazz-getinte wijze afsluiten, waarbij iedereen zwetend, vol kippenvel en met lichtjes opengesperde mond stond toe te kijken.
Sommige groepen hébben het gewoon, Zita Swoon hoort daar wel degelijk bij, ook al hebben ze nooit dezelfde legendarische proporties als dEUS aangenomen, toch vind ik hen muzikaal vaak superieur en minder voor de hand liggend.

En toch is dit een band die ik nooit “massaal ben gaan consumeren” : zelden zag ik hen meermaals per jaar aan het werk (al is dat vaak mogelijk in België), hun CD’s draaide ik zelden grijs in de auto, … Anderzijds grijp ik méér dan graag eens terug naar die CD’s of doe ik mijn best om hen toch om de paar jaar eens aan het werk te zien.
En misschien maakt net dat hun kracht uit : dat ze een heerlijk oeuvre bij elkaar gespeeld hebben, zonder in de sleur van de dagdagelijkse kost te vervallen (wat algauw tot verveling en beu-heid bij het publiek zou kunnen resulteren)…
Lees verder →