Grwaaaaaargh. Burst uit Zweden brengt, euhm, pokkeherrie. Ook wel metal genaamd. Inclusief symfonische melodieën die geperst worden uit elektrische snaarinstrumenten, drumstellen die bediend lijken te worden door ADHD-lijders en een zanger die klinkt alsof hij net verkracht werd door een kudde bizons. Of nee, een zanger die klinkt alsof hij op dat eigenste moment nog steeds verkracht wordt door diezelfde kudde bizons. Maar voor de rest : al even grappig als pakweg Lordi.

Hun laatste album, Origo, werd nogal kritisch onthaald door fans en pers, aangezien het zoveel meer agressie, gebrek aan samenhang en zinloos geweld (hihi) demonstreerde dan hun voorgaande meesterwerk Prey On Life, een opus waarvoor ze ongetwijfeld hun inspiratie hadden opgedaan in psychiatrische klinieken.
Bredero had gelijk.

Ga ik naar Burst kijken ?
Ik ben nog nooit van die symfonische metal (waarin duivels geschreeuw en etherische samenzangen elkaar afwisselen) in levende lijve gaan aanschouwen en het lijkt mij wel eens een avontuur. Als men mij echter bij dit optreden in de buurt van het betreffende podium zou ontwaren, zal dit vermoedelijk voornamelijk te wijten zijn aan het feit dat de loempia’s in die buurt beter klaargemaakt zijn dan die elders op de wei.

Audio

Video

Wherever The Wave Broke :

Share on Facebook