Welgeteld tien jaar geleden sloeg een frêle jonge deerne heel wat muziekliefhebbers met verbazing: enkel gewapend met haar piano, haar fraaie verschijning en een stemtimbre dat schipperde tussen lieflijkheid en agressie, haalde dat meisje op haar kousenvoeten de finale van Humo’s Rock Rally. En daarbij bracht die op heerlijk eigenzinnige wijze een cover van Gary Numan’s Are Friends Electric?…
Winnen deed ze niet, dat deed Novastar, maar An Pierlé liet wel op duidelijke wijze haar visitekaartje achter. Eindelijk nog eens een artieste met een eigen muziekgenre, een eigen speelstijl, een eigen gezicht.
Wat volgde waren heel afwisselende jaren, met heel mooie succesvolle albums in eigen land en ook Frankrijk dat voor de bijl ging. Wie tijdens die jaren An Pierlé ging bekijken, zag steevast een giechelend tienermeisje zitten, die er steevast in slaagde om muzikaal ook de ongetemde feeks in zich naar boven te laten komen.

Inmiddels is An Pierlé volwassen geworden. Haar begeleidingsband staat niet langer in haar schaduw en treedt met haar nieuwe album en de nieuwe toernee in de schijnwerpers onder de naam The White Velvet. En het album dat ze samen afgeleverd hebben, is lichtjes indrukwekkend. Pierlé bewijst nog meer dan tevoren onze eigenste Vlaamse Tori Amos te zijn, al komen ook andere gezichten aan bod : bepaalde nummers deden mij respectievelijk aan PJ Harvey en aan June Carter denken. De muziek klinkt volwassener en voller (door de volwaardige begeleidingsband), maar wekt nog evenveel kippenvel op als pakweg “Mud Stories” ettelijke jaren geleden deed. An Pierlé is duidelijk een klasse apart !

Ga ik naar An Pierlé & White Velvet kijken ?
Op een festival als Pukkelpop ga ik meestal niet naar de Belgische bands kijken. Omdat ik dan steevast het gevoel heb “dat ik die nog zo vaak in eigen land aan het werk zal kunnen zien” en “dat ik ondertussen misschien iets mis dat niet meer zo snel naar België zal komen”.
In het geval van An Pierlé zal ik deze stelregel eens niet laten opgaan. Het is enorm lang geleden dat Pierlé nog in Vlaanderen optrad (ze leefde muzikaal achtereenvolgens in Frankrijk en in de studio) en ik heb altijd een enorme boon voor het meisje gehad.
Vermoedelijk zie ik haar dit najaar nog wel ergens in één of ander Cultureel Centrum aan het werk, maar op Pukkelpop ga ik haar héél waarschijnlijk ook bewonderen. 80% kans dat ik heel dicht voor haar podium zal staan !

Audio

Video

How Does It Feel ? :

Il est 5 heures, Paris s’éveille :

Share on Facebook