“De wereld is om zeep, alle logische verhoudingen zijn zoek,” zo schoot mij afgelopen vrijdag door het hoofd, nadat ik een avond muziek gevreten had in de vermaarde Brugse Cactusclub. Het voorprogramma had het hoofdprogramma zonder mededogen ingepakt op muzikaal en entertainend vlak. En aan het uitblijven van finale uitzinnigheid, leek de rest van het aanwezige publiek er eveneens als dusdanig over te denken.

Openers van dienst waren Mo&Grazz: de Brugse DJ Grazzhoppa (die eertijds roem verwierf met zijn eigen Bigband en – vooral – als DJ bij wereldorkest Zap Mama) en zijn zwangere zwarte vrouw Mo (vroeger zangeres bij het Amerikaanse R&B-collectief Les Nubians).
Hij draaide, mixte, scratchte en deed vrij ondefinieerbare zaken met slechts 2 platenspelers en een sampler. Zij zong, en hoe!? Een combinatie van jazz, soul, r&b, hip-hop, rock en pop. Covers van Gladys Knight en Aretha Franklin deden allerhande nekharen ten berge rijzen, hun radio-succes “Move On” maakte het publiek razend enthousiast. Dit was één van de beste club-acts die ik al ooit aan het werk zag!
Mo&Grazz staan volgende zomer ongetwijfeld op heel wat festivals, al hoop ik ze vooral heel gauw nog eens in een club of in een café aan het werk te zien…

Vervolgens was het de beurt aan Sandrine, de jonge zwarte parel met de gouden stem. Althans : dat verwachtte ik, evenals het enorm diverse publiek (van 7 tot 77 jaar). Sandrine kwam, zong en… verzoop redelijk.
Primo : Sandrine heeft een verschrikkelijk slecht liedjesrepertoire. Op een concert van anderhalf uur, hoorde ik maximaal 5 goede nummers. “I Will Be Free” was een machtige ballad van eigen makelij, voor de rest moest ze het voornamelijk van haar covers hebben (waaronder wél een geweldig “Shy Guy” van Diana King). Voor de rest on-ge-loof-lij-ke bagger. Emotieloze (en zelfs muzikaal ronduit slechte) pop.
Secundo was niet alleen de muziek ongelooflijk plastiekerig, maar was ook Sandrine zélf ongelooflijk fake. Ze concentreerde zich te veel op zing- en liptechnieken, had duidelijk de cursus “hoe ga ik met mijn publiek om in 5 lessen” gevolgd en demonstreerde een aantal ultralichte doorslagjes van reeds duizend maal vertoond R&B-trucjes. Een beetje zoals Destiny’s achterklein-Child of zoiets. Ronduit bah.
Tertio had Sandrine een redelijk lullige begeleidingsband meegenomen (op de geweldige toetsenist na). Een ‘Ollander op gitaar die zichzelf klaarblijkelijk ongelooflijk interessant vond en die heel ingewikkelde smoelen trok bij redelijk eenvoudige gitaar-riffs, een band die stond te glunderen en bijna in z’n broek scheet van het lachen toen de drummer eens een extra tikje aan zijn partij toevoegde. Een vergelijking met pubers die voor de eerste keer (op het schoolbal) mochten optreden, drong zich op.
Gelukkig was er nog de frisse en ronduit amusante wind die uitging van de achtergrondzangeressen. Ze amuseerden zich klaarblijkelijk te pletter en vocaal overstegen ze Sandrine op momenten moeiteloos. En ze dansten welgemutst met hun welgevormde konten, terwijl Sandrine continu de zelfde anorexieuze R&B-schuddingen (of hoe je het ook moge noemen) bleef herhalen.

Sandrine is misschien wel een goeie zangeres, maar ook een verdomd slechte actrice en entertainster, ze heeft een hopeloos zwak repertoire en moet dringend eens naar een deftige band op zoek gaan. En dan kan het misschien ooit goed komen.
Al durf ik zelfs dáár geen geld op verwedden.

Share on Facebook