Hoe merkt ne mens dat zijn generatiegenoten (lees: de vroegere varkens waarmee hij uithing op cantussen en in fakbars) – en ongetwijfeld ook hijzelf – inmiddels zoveel ouder, verantwoordelijker, berekender, saaier, meer yuppie, professioneler, business obsessed-er en zo meer geworden zijn dan pakweg vijf jaar – het studentenleven – geleden?

Doordat diezelfde mens mailsgewijs in contact komt met die toog- en andere makkers van voordien, nadat zijn weblog blijkbaar in De Financieel Economische Tijd aan bod kwam…

Mijn god, verschijnen in die gazet waar ik mij vroeger geenszins mee kon vereenzelvigen en die ik net ongelooflijk saai vond. Tijden en mensen kunnen veranderen. En saaier worden…

Is dat eigenlijk bij wijze van rebellie dat de hedendaagse kutjeugd alles – op weliswaar consequente wijze – flagrant fout gaan neerpennen of typen?
- Verkleinwoorden eindigen niet meer op -je, maar op -jeuh of -juh (kindjeuh of kindjuh)
- De beginletters v- en z- worden respectievelijk vervangen door een f- of een s- (stop met sagen of friendjeuh)
- -ch en -g worden probleemloos met elkaar verwisseld [iets waar Westvlamingen tot dusver gesproken monopolie op hadden], evenals de -ei en -ij (keik nu tog us)

En de rest van de woorden lijkt geschreven te worden op de manier dat ze uitgesproken zouden worden door een 5-jarig mongooltje dat net in Brussel-Centraal een boksbeugel tot in zijn keelgat kreeg geramd.

Is dit de nieuwe trend? Zou dit kunnen leiden tot de afschaffing der spellingsregels? Of moeten we gewoon vriendelijk zijn en dergelijke tienerweblogs consistent (en tot ze het beu zijn) taalkundig gaan nakijken en corrigeren in de daartoe gecreëerde reactieluiken?

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben

Sonneveld bezong het ongeveer zevenhonderd jaar geleden al, ik ben nog steeds een fanatiek dorpsmens. Ik hou wel van dat kneuterige, van die zondag-namiddag-situaties waarbij er geen enkele auto door de straat rijdt, tenzij de heftig klingelende ijskar. Van die buren die langs elkaars achterdeur bij elkaar naar binnen wandelen om versgeplukte radijzen uit eigen moestuin uit te delen. En ja, waarom niet, van die totaal onschuldige roddels over de dorpsfiguren die iedereen kent.
Nooit de grote drukte, vaak van die buitenmaatse oergezelligheid, zelfs als je een avondje depressief zou willen wezen.

En dorpen zijn vaak zo een ongelooflijk sociaal gebeuren : mijn dorp kent slechts 9147 inwoners, maar wel meer dan 100 verenigingen en organisaties. Van voetbalteams tot jeugdbewegingen, van ernstige belangengroeperingen tot sfeervolle feestcomités.
En die verenigingen probeer ik nu rond tafel te krijgen sie. Om krachten, ideeën en informatie te delen en te bundelen. Om groeperingen aan te moedigen samen zaken te gaan organiseren. Om van Ardooie niet alleen de belangrijkste zakengemeente van ‘t land te maken, maar ook de meest bruisende goegemeente waar continu iets te beleven valt.

En hé, Laura Lynn is van Ardooie !

Alright, I have maybe convinced her. I told the lovely Argentinan girl named Marina about this website. She knows how passionated I am about her country. I know that she is completely in love with Belgium : she studied over here a couple of years ago. I met her for the first time, about 10 months ago, in Buenos Aires. Where she studies and works for the university (which is for a lot of Argentinian students the only way to be able to pay for their studies).

I talked to her about the “challenge” for this website to make money, to find publicity makers, to become popular and rich. I told her I needed interesting ideas or articles to make my weblog more attractive, so that more people would visit dominiek.be and so that I would become very popular and attractive (*cough*). Some kind of internet-Robbie Williams.

And I have almost convinced her, hooray! (sort of…)
She’s still thinking about it, but there is a big chance she’ll be writing for dominiek.be as well in the near future. In English, off course. About her country, about Buenos Aires and the beautiful Neuquen (where she was born and raised). About living, studying, working, going out, culture and every day’s life in Argentina. About Belgium, why she loves and loved Belgium, what she did over here, why she keeps on dreaming about our country.
She’d like to write about it, she feels unsure about her English, but I am sure that she is full of stories, dreams, life experience and passion to talk about.

But if you like the idea, you always can try to convince her. Write down some comments under this article, she’ll be reading it!

Het was al bij al wel lekker weer, de treinen reden vandaag goedkoper, dus vonden 80.000 mensen er vandaag niets beters op om eens naar ons’ hoofdstad te trekken om en masse een wandelingetje te houden ter nagedachtenis van de vermoorde Joe. Een vermoedelijk laatste evenement in een veertiendaagse die bolstond van de tegenstrijdigheden, leugens en politiek/mediatiek geharrewar.

Stille Mars werd de demonstratie vandaag genoemd : heel veel mensen die niets zeiden, niets deden en gewoon doorstapten.
“Zo zou Joe het gewild hebben,” zei zijn broer op TV.
“Zo heeft Joe het vorige week effectief meegemaakt,” dacht ik cynisch.

What the fuck is feitelijk de bedoeling van een hypocriet gedoe als die stille mars vandaag?
Solidariteit aantonen? Mja, niet echt geloofwaardig na een aanslag waarop de vele omstaanders deden alsof hun neus bloedde en snel doorliepen. En al helemaal niet geloofwaardig na een week waarin er beelden, robotfoto’s en stilstaande camera-shots het land rondgingen maar nie-mand de heren leek te herkennen. Probeer het maar eens : een foto van jou op de TV laten zien, gegarandeerd weet men dezelfde avond nog hoe je heet, waar je woont, wie je ex-liefjes waren en wanneer je voor het laatst bent vreemdgegaan.
Binnen het milieu waaruit de daders komen, bestaat die hechte solidariteit anders duidelijk wél dus.

Lees verder »

Er zijn zo van die onnozeliteiten die de zondag al heel wat aangenamer kunnen maken. Zoals jouw! radio, een Internet-radio waarop vrijwel enkel Nederlandstalige muziek gebracht wordt. Voor het grootste deel Vlaamse deunen, al sluipt er nu en dan ook eens iets ‘Ollands de playlist binnen. Het laatste uur passeerden er fijne zaken als “De Regenboog” van Patrick & Carina, “De Allereerste Keer” van Rita Deneve, “Bont & Blauw” van Bram Vermeulen, “Mia” van Gorki, “Potverdekke, It’s Great To Be A Belgian” van Mr. John, “Ik Schreeuw Het Van De Daken” van Toast en “17 Dagen Op Zee” van Will Tura.
Kortom : alles kan, als ‘t maar Vloamsch is of klinkt.

Dit is het station waar Margriet Hermans en een paar N-VA’ers om gesmeekt hebben, dit is geweldige boerenleute, dit is bijwijlen nostalgie of hilariteit of genieten. Dit moét wel ook jouw radio worden !

Kijk, en een tête-à-tête etentje met Sandrine, dat vind ik dus wél een heerlijk verjaardagscadeau.

Wim Oosterlinck gaat naar Q-Music. En dat vind ik alles behalve slecht.
Na een paar jaar Wim-in-de-ochtend hadden we het beste wel gehad en “het experiment” vorig jaar wees uit dat het vooral de chemie tussen Wim en Heidi was die het programma een paar niveaus optilde, want aan zijn hakkelige stijl en vaak kinderachtige humor op zich zal het vaak niet gelegen hebben.

Lees verder »

Volgende week moét ik naar de Carrefour. En wel omwille van dit :

(klik voor grotere versie)

Argentijns eten in huis halen en eens wat recepten van ginder uitproberen met ingrediënten die je hier niet altijd vindt.

Als ‘k iets mag aanbevelen (en ik hoop dat het in het Carrefour-gamma opgenomen zal zijn) : de Argentijnse Dulce de Leche (een soort van caramelpasta) is heerlijk op pannenkoeken, evenals (in lichtjes opgewarmde vorm) op vanille-ijs met M&M’s !!!

En toen was het stil
De straten zijn leeg
Iedereen slaapt
Iedereen leeft
Daar ga ik heen
Richting Amsterdam
Het regent
Op weg naar jou

Wat heb ik verloren
Wat neem ik mee
Zal ik ooit vrij zijn
Waar ik ook ga

Welkom in Utopia
Zong de zanger voordat ik ging
Welkom in Utopia
Het verleden blijft achter
In de mist

Voor wie ik liefhad
Voor wie ik bedrogen heb
En nooit tijd had
Niemand is volmaakt
Maar dit hart
Klopt dertig jaar
Onafgebroken
Op zoek naar jou

Welkom in Utopia
Het antwoord waait in de wind
Welkom in Utopia
Alles blijft achter
In de mist

De nachten alleen
Dacht ik aan jou
In die taal van jou
Die mijn lichaam spreekt
Voel wat ik voor je voel
Doe wat ik met jou doe

Welkom in Utopia
Waar dromen waarheid zijn
Welkom in Utopia
Zal het altijd zo zijn