Zeer dringend !

Ongelooflijk dringend gezocht (u mag gisteren al beginnen) : netwerk-/server-/PC-park-verantwoordelijke alhier. Manusje-van-alles met doorgedreven IT-technische kennis dus. Twijfel niet, mail me nu op dl(at)cobelguard(dot)be…

Roadrunner

Fuck maat, de snelheid waarmee mijn negenjarige neefje de sudoku in De Standaard (!) oplost is al bij al vrij surrealistisch. En dan te zeggen dat ik mij op die leeftijd al ongelooflijk fier voelde toen ik de rebus uit Zonneland kon oplossen…

Men heeft gelijk : (1) de tijden veranderen, (2) kinderen worden groot, (3) jongeren worden steeds slimmer en steeds sneller slim en (4) ik word nen ouwe mens. Maar ik vind rebussen pertank nog al-tijd cool !

Het is weer zondag. Zo-zo-zo-zondag.

En één onderneemt vanavond een grootschalige poging om televisioneel weer “de beste en de schoonste zondagavond” op de kijker los te laten. Pappenheimers, Parelvissers en Witses. Wat wil een mens nog meer ?

Eurosong is er alleszins niet meer en ik ontmoette vandaag minstens 17 ongelukkigen die serieuze Eurosong-ontwenningsverschijnselen vertoonden. Om het voor u en hen wat makkelijker te maken : de 14 ‘beste’ Eurosong-nummers van dit jaar op Radio Domino.

En vooral : vorige week nog in de zetel voor uw beeldbuis, nu ook hieronder : commentaar geven op de kandidaten en hun liedjes. Ha!

Afscheidsspeech

Voor een geweldige toekomst !

Dank jullie wel, waarde (ex-)collega’s !
Uit het oog is zeker niet uit het hart, daarvoor was mijn voorbije werk soms iets té gezellig. Vandaar deze éne korte belofte : we zien elkaar ab-so-luut terug, ooit, ergens. Want de wereld is klein. En West-Vlaanderen nog veel kleiner.

KT Tunstall in Rijsel

Een knappe dame met een stem die klinkt alsof whisky en tabak niet uit haar leven te denken zijn. Scoorde een vrij ferme hit met “Black Horse and the Cherry Tree”, stond op het hoofdpodium van Rock Werchter en maakte indruk op publiek en pers [ondanks het vroege uur], maakte nog veel meer indruk tijdens haar optreden bij Jools Holland.

Kortom : een dame die iets lijkt te kunnen. En dat moet-ik-zien.

Fijn een weblogger te zijn

Ik ben corrupt en ik schrijf van die meest tenenkrullende slechte teksten die ooit in gelijk welk medium zijn gepubliceerd. En daar ben ik fier op! Moet ik soms schrijf- en redigeerlessen volgen om hier wat persoonlijk geleuter te spuien? Moet ik al minstens 3 novelles uitgegeven hebben onder eigen naam, alvorens een hobbyeuze weblog te mogen starten?

Nu ja, bovenstaande kwaliteitsbemerking “over alle weblogs in ‘t algemeen” komt niet van mij, maar van naamgenoot Dominique Deckmyn, vermoedelijk de beste, meest objectieve, meest getalenteerde en schrijffoutvrije journalist bij een toch wel ongelooflijk kwaliteitsvolle krant die nooit klakkeloos de inhoud van bepaalde weblogs overneemt en als waarheid gaat produceren en zo. En die ook zelf niet aan dat verfoeilijke webloggebeuren deelneemt, dat spreekt voor zich !

Die fetten Jahre sind vorbei

Gisteren de fijne [alternatieve] Duitse film Die fetten Jahre sind vorbei [ook wel The Edukators genoemd] gezien in onze lokale cultuurkapel (ex-kapel, omgebouwd tot theater-/concertzaal). Een machtig filmpke, zeker eens te huren bij uw plaatselijke DVD-verhuurder.

Het verhaal :
Een aantal ultra-linkse jongeren stellen het kapitalisme aan de kaak op hun eigen manier: ze breken binnen in “sjieke villa’s”, verplaatsen alle meubels en elektronica, stelen niets en laten een briefje achter. Daarop staat de ene keer “Die fetten Jahre sind vorbei”, de andere keer “Sie haben zu viel Geld”. Ze stelen niets, maar creëren op die manier wel een ongelooflijke angst bij de bewoners in kwestie.
Tot hun escapades op een dag verkeerd aflopen, wanneer een dikke zakenpief tijdens één van hun inbraken terug thuiskomt. Wat volgt is puur intrige : discussies over hun idealisme vs. de rijkdom van de zakenman, liefdesperikelen [met een gezonde portie seksuele spanning, zonder expliciet te worden], het in vraag stellen van de eigen principes.

Deze film was één van de vele recente die bewees hoe goed de Duitse cinema aan het worden is: een heel frisse stijl van verfilmen en relatief onbekende acteurs die een heel sterke, geloofwaardige prestatie neerzetten, herkenbaarheid alom. De tijden van Tatort, Derrick, Die Schwarzwaldklinik en Der Alte liggen duidelijk ver achter ons. Het is ook een film die in je kleren blijft hangen, wat vaak heel wat indrukwekkender is dan een spectaculaire Shoot ‘m Up.

En een filmpje in De Schaduw is véél plezanter dan in een Kinepolis-complex. Gezelliger, intiemer en de bar staat op vijfstappenafstand. En er wordt al eens over de film nagekeuveld. Twee must-see’s dus : zowel de film als de lokale kleine zaal in kwestie !

KT Tunstall

Vanavond wordt er nog eens richting Rijsel afgezakt, en wel omwille van het concert van mejuffer KT Tunstall, voornamelijk bekend door radiohitjes als “Suddenly I See” en “Black Horse And The Cherry Tree”, maar tevens leverancier van allerhande ander fijn popvoer. Ik vermoed dat Miss Tunstall vanavond wel haar begeleidingsgroep zal meenemen naar dat concert, al is dat zeker geen must voor haar. In onderstaand clipje (dat eerder te zien was op den Fransen téévéé) demonstreert KT Tunstall namelijk, aan de hand van haar grootste hit, dat het met behulp van een aantal pedalen en effectjes best mogelijk is om in je ééntje te klinken alsof er een uitgebreide band achter je staat… Pretty amazing !

links for 2006-02-23