Zite & Pacemaker

Ik heb sinds deze week twee nieuwe favoriete apps op de iPad Air staan.

De eerste bestaat blijkbaar al een tijdje en heet Zite, ongetwijfeld genoemd naar het duidse Zeit(ung). Het is een krant. Een persoonlijke krant. Of eerder: een gepersonaliseerde krant op basis van ieders eigen interesses. Na het installeren van Zite, selecteer je als gebruiker een aantal interesses (bij mij ging het van Latijns Amerika tot “Happiness” en productiviteit en van technologische trends tot nieuws over muziek en films). En dan doet Zite de rest: telkens je de app opent, toont die een krant op basis van website- en blogartikelen die met je interesses overeenkomen en die al door vele andere “geliked” of gelezen werden.

Bovendien pretendeert het systeem een lerende krant te zijn: bij elk artikel kan je aangeven of je het net bijzonder interessant (of net niet) vond, zodat Zite je in de toekomst meer of minder dergelijke artikelen aanbiedt. En tijdens het lezen ga je op die manier automatisch steeds meer tags en interesses aanvinken of afzetten.

Het grote verschil met de traditionele kranten, die ik ook wel eens op de iPad lees? Zite biedt mij elke ochtend minstens 10 artikelen aan die ik van begin tot eind lees omdat ik ze interessant vind… En daar slagen de traditionele bladen nog maar zelden in.

De tweede app is veel verser van de pers en heet Pacemaker. Ik ben gek op Pacemaker omdat ik gek ben op Spotify en nog vaak met veel weemoed terugdenk aan mijn verleden achter de draaitafels… Ik heb de laatste dagen weer meer dan eens plaatjes in elkaar gemixt met Pacemaker: een DJ-applicatie die waanzinnig goed geïntegreerd is met Spotify (meteen toegang tot miljoenen tracks dus), die bijzonder eenvoudig en gebruiksvriendelijk gemaakt is (een probleem dat ik met heel wat andere DJ applicaties op PC had) én die wel uitgebouwd genoeg is met een resem leuk effecten (scratchen, beat-skipping, nummers worden automatisch qua snelheid aangepast op basis van de beats, …). Fijn! Feestje! Ik wil een feestje bouwen! Ik vraag me wel af hoe ik mijn iPad aan mijn versterker thuis zou kunnen koppelen…

Fijne apps. Ik hoop voor jullie hetzelfde.

Itineris zoekt medewerkers…

.. véél medewerkers. Nog voor het einde van het eerste kwartaal zouden we dolgraag 45 nieuwe collega’s willen verwelkomen (dat is dus nog slechts anderhalve maand…) en de toekomst ziet er zo veelbelovend uit dat het er voor het ganse jaar misschien nog wel een veelvoud daarvan gaan zijn. Daarom gaat Itineris adverteren. Op de radio. Op Studio Brussel. De onderstaande clip blijven we de volgende weken de ether in sturen tot jullie zich massaal op een carrière binnen de energy & IT-sector hebben geworpen!

Meer info op onze jobsite: www.itinerisjobs.com!

Tot bijzonder gauw, op een kennismakingsgesprek?
(Oh ja, tell them Dominiek sent you…)

Aim high. Aim Itineris.

Dertien

Een goede dertien weken geleden, stapte ik voor de eerste keer bij de diëtiste binnen. Ik wou afvallen. Enerzijds omwille van gezondheidsoverwegingen (een te hoge BMI), anderzijds omdat het mij misschien ook zou helpen bij de vorig jaar vastgestelde slaapapneu.

Dertien kilo ben ik ondertussen afgevallen. Of ik moet het anders stellen: mijn eetgewoonten zijn ondertussen drastisch bijgesteld en ik weeg ondertussen dertien kilo minder. Geen proteïnendieet of andere tijdelijke oplossing, geen maagring, geen voedselzandloper. En ik sport ook niet. Omdat ik niet graag sport. Misschien komt dat er binnenkort wel weer eens van, maar het blijft een optie.

Anders eten dus. Veel vaker eten dan tevoren. Maar ook inhoudelijk anders. Veel minder brood. Veel minder vlees. Veel minder koffie. Massa’s water, groenten en nu en dan eens een snoepachtig tussendoortje. Maar vooral: veel groenten in allerlei variëteiten. Slaatjes, soepen, als tussendoorsnack en in gigantische porties ratatouille-achtige bereidingen ‘s avonds.

Ik zie er ook wel een beetje uit als een verfrommelde zak, ondertussen.

Dave Eggers – De Cirkel

De cirkelDe cirkel door Dave Eggers

Mijn score: 5/5 sterren

Geregeld steken ze de kop op, de discussies over privacy. Was Edward Snowden een held die ons wakker heeft geschud, of eerder een dwaas die er van uitging dat we nog wakker liggen van onze privacy? Leiden Facebook- en dergelijke posts tot meer ongeluk of tot hechtere netwerken? “Privacy is dood”, zeggen hipsters wel eens. “Een dode privacy is geen goed idee,” vertelt Dave Eggers op straffe wijze in deze hedendaagse “1984″.

Er is één groot verschil tussen de boeken van George Orwell en dit boek van Dave Eggers. Orwell’s boeken 1984 en Animal Farm waren voor reactionair: ironische verhalen op basis van net afgewentelde situaties (WOII, de Russische Revolutie); Orwell vertelde op fabelachtige wijze hoe de wereld er zou uitzien indien bv. totalitaire regimes wél de wereld zouden veroveren. Fabeltjes die achteraf bekeken soms merkwaardig correct bleken. Zo had Orwell het over “Het Ministerie van Waarheid” dat niets anders deed dan valse artikelen publiceren… Weten jullie nog wie Comical Ali is?

En daarin verschilt dit verhaal van Dave Eggers. De cirkel is op momenten pijnlijk herkenbaar, omdat dit verhaal op vandaag aan het plaatsvinden is. De Cirkel kan Google zijn. Of Facebook. Of Twitter. De Cirkel stelt een multinational voor die deze alle drie heeft opgevreten. Het verhaal gaat echter ook over de huidige wereld en het huidige bedrijfsleven. Jonkies en hipsters die alles in hun leven Facebooken, Twitteren, Instagrammen en er op los taggen. Bedrijven die zichzelf zo verkopen als “wij vormen een veel leukere plaats dan hierbuiten, wij zorgen voor leuke evenementen, wij willen dan onze werknemers een vriendenclubje zijn en zorgen daarom voor enorm toffe activiteiten”. Indoctrinatie.

De hoofdrolspeelster krijgt steeds meer schermen op haar werkplaats. Eentje om te werken, eentje om contact te houden met anderen, een headset op haar hoofd om enquêtes te beantwoorden en volgende week weer iets nieuws. Het zou lachwekkend zijn, indien er niet wekelijks berichten in de media staan van medewerkers die gestresseerd zijn, burn outs, of ook dit weekend nog: leerkrachten die thuis belanden omdat ze “er steeds een beetje bij moeten nemen”. Eggers weet het wel allemaal heel aanschouwelijk te vertellen, maar eigenlijk is het een vreselijk element van deze tijd. En iedereen knikt, weet het en gaat maar door met de huidige mallemolen. Werkgevers willen het liefst dat hier zo weinig mogelijk vragen bij gesteld worden.

En wat deelt met mensen die leuke activiteiten delen in sociale netwerken, leidt algauw tot moéten. Je hoort er niet (meer) bij als je niet zelf bijzonder veel deelt via internet en al zeker niet als je er tot het populaire clubje behoort. Kritiek wordt steeds minder aanvaard: mensen die al dat “delen van publieke informatie” maar niets vinden, worden weggelachen of als hopeloos ouderwets ervaren. Mogen delen, wordt moeten delen. Jezelf publiekelijk verkopen, verandert steeds meer in “door anderen publiek in de etalage gezet worden”. Dit vertelt “De Cirkel” van Dave Eggers. Maar dit gebeurt ook dagdagelijks steeds meer.

De “greediness” waarmee bedrijven data proberen op te delven en er ook steeds meer tools voor ter beschikking stellen, de domheid van “hé wij kunnen er ook leuke projectjes op bouwen” van geëngageerde hipsters die zich letterlijk en figuurlijk laten opslokken door deze nieuwe Big Brother en vooral de blindheid en doofheid van “de gewone consument” die zich volgaarne in dit registreren-en-on-line-delen voor de kar laat spannen, leidt in “De Cirkel” tot een aantal tragedies. Tragedies die telkens opnieuw worden weggelachen.

“Digitaal is het nieuwe normaal”, wordt meer dan eens verteld. Maar dan voornamelijk door mensen of bedrijven die daar geld kunnen aan verdienen. Dave Eggers laat ons hierover nadenken. Misschien moeten we onze kinderen/kleinkinderen/… duidelijk maken dat het misschien beter zou zijn dat digitaal toch een beetje abnormaal blijft. Geen verplichting. Geen moeten. En dat mensen die zich niet constant door die digitale golven laten meeslepen, misschien wel veel meer geestesrust kunnen kennen dan zij die wel aan informatie-obesitas leiden.

Geluk kan een superindividueel gevoel zijn. En misschien moeten we dat maar zo houden, in plaats van steeds alles on-line te grabbel te gooien. Continu registreren/delen/vind-ik-leuken/retweeten/… leidt tot waanzinnige versaaiing, vervlakking, apathie en vanzelfsprekendheid. En misschien nog veel grotere ellende. En dit weet Dave Eggers met een bijzonder innemend verhaal te verkopen.

Een must-read voor al wie digitaal het nieuwe normaal vindt. En voor wie wel eens de mensen “Googlet” die hij/zij gaat ontmoeten of net ontmoet heeft. En voor wie denkt dat het opgeven van privacy meer problemen zal oplossen dan creëren. En voor werkgevers die vinden dat er altijd nog wel een duwtje bij kan en/of de werknemer toch wel de plicht heeft om positieve berichtjes over hen op internet te plaatsen. En op merken die bloggers leuke cadeautjes sturen zodat internet boordevol leuke recensies komt. En voor iedereen die aan de huidige internetpolsslag deelneemt. Niet als “ge moogt dat niet doen!”-waarschuwende vinger, wel als “maar is dat wel allemaal een goed idee?”-schop in de kont.

Deze review plaatste ik eerder op mijn GoodReads-pagina

Over vliegtuigen

De regering Di Rupo I snapt het toch niet helemaal, precies.

Ik las in De Tijd dat de regering overweegt om 20 miljoen Euro te steken in de luchtvaartsector die het lastig heeft. Voornamelijk Brussels Airlines, “want we mogen toch niet nog eens zo een faillissement als bij Sabena meemaken”.

Reden van de problemen: “RyanAir concurreert hen kapot”. Het is zo oneerlijk, meneer. De piloten van RyanAir staan op een Ierse payroll, waardoor hun brutolonen veel lager zijn dan de Belgische en ze er netto toch meer aan overhouden. Dus gaat de regering er maar wat geld in pompen.

Beste ruziënde politici, je kan nu wel massa’s meststof en water over een paar madeliefjes gieten, als de grond dor is, gaan die vroeg of laat toch dood. Zouden er niet beter een structurele maatregelen genomen worden, in plaats van weer eens belastinggeld te verkwanselen aan een sector die onder de huidige omstandigheden toch gedoemd is om weer eens over kop te gaan?

Ze willen niet. Ze kunnen niet. En vooral: het grote spook van de verkiezingen is weer te duidelijk aan de horizon aan het verschijnen.

En ondertussen lijken CD&V en Open VLD een robbertje aan het vechten te zijn. De sterkste mag volgend jaar het handje van de N-VA vasthouden.

Geef mij dan maar een ceo-partij.

Hoe één / de VRT eenzijdig de spelregels veranderde

Eén organiseert een quiz op tv. De Twaalfde Man. Je moet met een team van 11 spelers deelnemen, de winnaars mogen één weekje mee met de Rode Duivels naar Brazilië.

Mooie wedstrijd, dacht ik. Ik schrijf ons bedrijf in, dacht ik. Toen bleek dat je bij het inschrijven al de namen van de 11 kandidaten moest invoeren.

Ik zag dat wel zitten, maar dan wou ik er een eerlijk spelletje van maken binnen ons bedrijf. Alleen: het was niet duidelijk tot wanneer er kon ingeschreven worden. Moest ik mij met onze “selectieronde” haasten of niet? Ik kwetterde dus op Twitter dat de inschrijvingsdatum niet op de inschrijvingssite stond.

Blijkbaar werd die tweet gelezen. ‘s Anderendaags stond er wel een “uiterste inschrijfdatum” op de website. 31 december 2013. Prima, dacht ik, dan organiseren we onze interne voorronde op 19 december! En zo werd gepland. En zo geschiede.

Wat blijkt nu? Onze voorronde is dus volgende week, maar blijkbaar vond de VRT het een goed idee om zich éénzijdig niet aan de spelregels te houden en deze te wijzigen. “Alle deelnemers zijn al geselecteerd.” staat er nu op de inschrijvingspagina. En ook: blijkbaar lopen de voorrondes al vanaf 14 december.

Beste één, beste VRT: ik voel mij serieus bekocht.

Dieet – Dag 2

Is dit diëten? Mijn maag zit voller dan ooit tevoren. Vooral gevuld met ondertussen ruim 2 liter water. Maar ook: ik eet meer en vaker dan voorheen. Om de 2 uur moet ik iéts knabbelen, voornamelijk een stuk fruit of groente, dan wel eens een magere yoghurt of eenmalig een “Granny met extra veel vezels”. Honger heb ik alvast niét.

Wel mis ik gigantisch nu en dan een tas koffie. En vlees, dat ook. Het middagmaal was een grootse portie in de oven gebakken groenten (aubergine, courgette, champignons en tomaat met een klein beetje gruyère en wel lekker gekruid), met een stukje kip van amper 100 gram. Ik sneed het in piepkleine stukjes, kwestie van het genot te laten aanslepen :-)

Maar honger? Neen dus, integendeel, ik moet écht op de timer afgaan om nog iets binnen te spelen, niet omdat er een knorrende maag de kop opsteekt.

Enige nare bijverschijnsel van al die liters water: gigantisch vaak naar het kleine toilet moeten. Ik werd er afgelopen nacht zelfs 2 keer wakker door. Vanaf morgenavond slaap ik met een slaapmasker “om een betere nachtrust te hebben”. Dat wil ik wel eens zien, met die kleine blaas van me…