Ik las zopas, op de website van De Standaard, dat u de advocaat bent die “350 gedupeerde Pukkelpop-gangers 2011″ vertegenwoordigt en dat u daarom de organisator van dit festival, Chokri Mahassine, wenst te dagvaarden. Eigenlijk vind ik dit best wel stoer van u, het getuigt van lef, het oogt misschien wel bijzonder Amerikaans – en het rechtssysteem van de U.S.A. benijd ik geenszins – maar ik heb bijzonder veel respect dat u er op deze manier duidelijk voor uitkomt dat u rechtvaardigheid belangrijker vindt dan de publieke opinie of dan de al dan niet terecht opgeroepen sociale gevoelens die welig tieren. Ik hou van principiële mensen die hun nek durven uitsteken en probeer ook vaak zo door het leven te gaan. Al zal een mogelijke rechtszaak ongetwijfeld ook financieel heel interessant zijn voor u.
Wie ik echter heel wat minder stoer vind, zijn uw cliënten. Ik vind het eerlijk gezegd nogal makkelijk dat zij zich in alle anonimiteit verschuilen achter een advocaat om hun (hoeveel zijn het er, 150?) Euro’s terug te eisen. Ik had het van “veel meer ballen getuigen” gevonden indien één van hen zijn stem had vergeven, een opiniestuk in de meeste kranten had aangevraagd en/of zijn ongenoegen op publieke wijze was gaan spuwen in pakweg De Zevende Dag op TV. Wat niet is, kan nog komen natuurlijk.
Weet u, ik vind dat uw cliënten het recht hebben om hun centen terug te eisen. Daarvoor leven we in een rechtsstaat waarvoor ook mijn voorouders hebben gevochten. Ik heb trouwens genen van die voorouders geërfd, want ik vecht elke dag opnieuw bijzonder graag voor een staat zonder achterbaksheid.
Zoals uw cliënten het recht hebben om hun geld terug te eisen van de Pukkelpop-organisatie, zo vind ik ook dat iedereen het recht heeft om de identiteit van uw cliënten te kennen. Festivalorganisatoren mogen die weten, vind ik. Festivalorganisatoren mogen daar ook rekening mee houden indien ze tickets willen weigeren, vind ik. Ook hun vrienden mogen het voor mijn part weten, misschien zijn die het wel enorm met hen eens. Ik vind trouwens ook dat hun huidige en mogelijke toekomstige werkgevers mogen weten dat uw cliënten graag in alle anonimiteit een proces aanspannen als een overmachtssituatie zich voordoet. Ik vind zelfs dat hun vrienden en buren het moeten weten, zodat die hun kinderen in toom kunnen houden en zodat er niets sneuvelt tijdens een bezoek aan uw cliënten.
Daarom, meester Wijnant, zou ik graag hebben dat uw cliënten uit de anonimiteit zouden treden en zich bekend maken. Ik ben namelijk van plan om hun namen, indien ze doorgaan met deze zaak, op internet te laten publiceren. Niet met een beschuldigende vinger, gewoon puur informatief. Want we leven ook in een tijdperk waarin persvrijheid geldt. En vandaag voel ik mij een beetje aspirant-journalist.
Ik vermoed dat het uw plicht is als advocaat om uw cliënten hierover te informeren. Ze kunnen heel makkelijk uit de anonimiteit treden door onder dit artikel te reageren of mij een mailtje te sturen, ik bezorg u mijn mailadres. Dan maak ik hen ook heel graag bekend als “deze cliënt liet ook weten dat hij in dit proces betrokken is”. Dan kunnen ze zich écht bekendmaken.
De namen van de andere cliënten achterhalen zal achteraf mijns inziens niet zo moeilijk zijn. Ik vermoed dat die gewoon bij de griffie opgevraagd kunnen worden? En zelfs als dit niet het geval is: de collectieve intelligentie op internet is zo groot, dat het me niet zo moeilijk lijkt om aan een exhaustieve en volledige lijst te geraken.
Geachte meester Wijnant, ik ben geenszins gelieerd aan Pukkelpop en werk er geenszins aan mee. Ik ben wel al ruim 15 jaar klant van dit festival en ik vind dat ik het recht heb om mijn steentje bij te dragen om het voortbestaan van mijn favoriete festival te trachten ondersteunen. Net zoals uw cliënten het recht hebben om hun geld terug te eisen. Ik hoop dan ook dat u uw cliënten op de hoogte brengt van deze open brief.
Bedankt. En vooral: ik vind dat we allebei blij en fier mogen zijn dat we wonen in een land waar een vrijheid van meningsuiting geldt!
Met vriendelijke groeten,
Dominiek
P.S. Ik verstuur u deze brief ook via het contactformulier op uw website.
Vorige week zat er een folder in mijn brievenbus. Vorige week werd mijn brievenbus weer volgestoken met allerlei reclamekrantjes en soortgelijke folders die meestal stante pede in de papierbak landen. Al was er één folder die wel mijn aandacht wist te trekken.
NHA heet de organisatie die verantwoordelijk was voor de brochure in kwestie. NHA verkoopt “opleidingen aan huis”, waarbij ze zich differentieert van…
… klassieke opleidingscentra zoals Syntra, waar je elke week op de door hun gekozen datum in het door hun gekozen lokaal moet zijn voor een opleiding. Ik slaag er namelijk, zowel door werk als door hobbies, nog maar moeilijk in om echt structureel avonden of vrije dagen te kunnen plannen. Ik voorzie wel momenten voor me-time, maar die vallen zelden of nooit steeds op hetzelfde moment in de week.
In die optiek lijkt NHA aantrekkelijk: wanneer ik daar tijd voor en zin in heb, kan ik hun cursusmateriaal ter hand nemen.
… klassieke “Leer het zelf”-pakketten, zoals bv. de taalcursussen van Assimil. NHA is duurder, maar biedt buiten de CD’s en het lesmateriaal ook enige interactie (cursisten vinden elkaar on-line) en professionele begeleiding (huiswerken die moeten opgestuurd worden en die gecorrigeerd worden).
Moest ik kunnen, ik zou elke dag vollen bak bijstuderen. NHA biedt ook wreed tof lijkende cursussen aan: van talen tot timemanagementtechnieken, van gitaarspelen tot je eigen webshop uit de grond stampen, van kooklessen tot klinische psychologie. En ik ben zo een zot die bij elk van die cursussen enthousiast denkt van “jaaaaa, dat wil ik ook leren!”
Mijn grote vraag: is dit te mooi om waar te zijn? (Want als die cursussen écht deftig zijn, zijn ze alvast ook veel goedkoper dan soortgelijke cursussen in “bindend” klassikaal verband) Heeft iemand van jullie al ervaringen (positieve of negatieve) met NHA-lesmateriaal?
Franceska Vanthielen blijkt alvast een gezicht van deze organisatie te zijn, ik kan mij moeilijk inbeelden dat zij zich door een bende prutsers/oplichters voor de kar zou laten spannen… Al hoor ik het liever nog eerst van mensen die NHA al ooit hebben uitgeprobeerd.
(TIP voor de mensen van NHA zelf: zet eens wat authentieke klantervaringen in de vorm van filmpjes of zo op jullie website. En als iemand van hen minpuntjes aanhaalt, wees dan vooral niet te beroerd om dit alsnog op jullie website toe te laten.)
1. The Voice is ongetwijfeld de meest fabuleuze van alle talentenjachten die ooit op de Vlaamse TV is geweest. Onderstaande “battle” slaagde erin mij daadwerkelijk kippenvel te bezorgen gisterenavond. Ik wou nog meer horen van “hen als duo”. Where The Wild Roses Grow, van Nick Cave en Kylie Minogue bijvoorbeeld. Of Toverdrank van Guido Belcanto en An Pierlé. Of Jackson van Johnny Cash en June Carter. Verdorie, ik zou zelfs aan de lippen van Ziggy en Mayken hangen als ze pakweg Veel Te Mooi van Erik & Sanne zouden zingen!
2. En dan passeerde op Twitter ongeveer vijf miljoen keer dezelfde videoclip. Een cover die Gotye’s origineel naar de kroon steekt.
O ja, de eerste clip zal ongetwijfeld in een mum van tijd door VTM van YouTube verwijderd worden. Onbegrijpelijk. Dit is pure reclame voor hun TV-programma op vrijdagavond.
Trouwens, beste Chokri van Pukkelpop, indien er bespaard zou moeten worden in 2012 voor het festival: de bovenstaande twee mag je voor mijn part alvast programmeren.
Een zachte winter is voor mij blijkbaar een perfecte creatieve voedingsbodem. Een jaar of twee geleden (of waren het er al drie? afijn, het eindejaarsweer was toen ook zo mild) b(r)ouwde ik films.dominiek.be, een website met een dagelijks overzicht van de films die op TV komen, aangevuld met trailers, korte samenvatting en een iMDB-score. De reden voor die site was heel eenvoudig: ik was/ben een filmliefhebber, maar er zijn ondertussen zoveel kanalen dat het niet meer overzichtelijk is om te zien welke film er nu eigenlijk waar en wanneer speelt. Vandaar dus.
Anno 2011 ben ik nog eens in mijn web-codeer-pen gesprongen. Enkele bemerkingen vooraf, die ook meteen gaan leiden tot mijn nieuwe webgeesteskind :
Voor mij was 2011 het jaar van Spotify, meer bepaald: het jaar dat Spotify ook toegankelijk werd in België. Spotify: de speler waarmee je gratis en legaal naar muziek kunt luisteren, zonder dat je die als dusdanig hoeft te downloaden. Ofwel tolereer je de reclameboodschappen tussendoor, ofwel betaal je een kleine abonnementsprijs waarmee je bovendien albums en playlists kunt bufferen op je smartphone! Meer en overzichtelijkere uitleg vind je in een eerdere blogpost van alhier.
Wij hebben in België fantastische radiostations. En dat zeg ik zonder enige vorm van cynisme. ‘s Morgens staat nog geregeld Studio Brussel op bij mij in de wagen, in het weekend ben ik stapelgek op de programmatie van Radio 1, maar tijdens de voorbije Top 1000-week ben ik ook een paar keer tevreden overgeschakeld naar Radio 2.
Ik ben niet altijd even wild van de presentatoren, zeker bij Studio Brussel is dit het geval.
Ik ben ook niet altijd even wild van de a-rotatie van pakweg Studio Brussel, waarbij bepaalde nummers naar mijn smaak té veel op de radio gedraaid worden. En dan hebben we het over de Milows, Coldplays en Elbows van deze wereld. Maar voor de rest is de muzikale smaak én variatie op ons VRT-radionet meestal zeer goed.
De beste programma’s op de radio? Dat zijn de nachtradio-programma’s: meer variatie, geen irritant gekwetter tussendoor, vaak worden er vergeten pareltjes of totaal onbekende goede nummers opgediept. Ik vind het dan ook vaak oneerlijk dat de beste muziek op de radio lijkt te komen wanneer ik in bed lig (en dat valt me des te sterker op die paar keren dat ik ‘s nachts op baan ben).
En in die optiek verschilt de “ambachtelijke” VRT-radio van het “hi-tech” Spotify: bij die laatste is het vaak enorm zoeken (en dan nog) naar goede playlists, terwijl de VRT-samenstellers daar duidelijk wel kaas van hebben gegeten. Anderzijds: bij “old skool” radio zoals de VRT worden plezante muziekjes vaak onderbroken door een kwetterende stem en kan je een minder leuk nummer niet zomaar doorspoelen, beide in tegenstelling tot Spotify.
Bovendien pakte de VRT uit met een wedstrijd dit najaar: voor geïnteresseerde ontwikkelaars werden heel wat ramen en deuren van de VRT-data opengezet via het web, de vraag was wie er iets leuks mee kon bouwen of mashuppen. En ook de playlists werden op die manier publiek eenvoudig toegankelijk gemaakt. Ik maakte een vreugdedansje, al wist ik nog niet meteen wat ik er mee zou doen.
Het zag er naar uit dat mijn ideeën wel weer zouden wegebben, maar gisteren heb ik mij dan toch achter mijn PC gesmeten. En ik ben beginnen tokkelen. Ik heb een website bij elkaar geknutseld, waarbij de code die-hard werd ingetokkeld in TextPad. Ik zocht rond naar één of ander open-source designjasje, ik beet me vast in de VRT-API’s (ik had eerlijk gezegd nog nooit van Json gehoord), ik bestudeerde de mogelijkheden en openstaande kieren van Spotify.
Na acht uur getokkel en gezucht, na een halve pak Marlboro, na een thermoskan koffie was ik klaar. Omdat radio.dominiek.be zo voor de hand liggend klinkt, heb ik de website maar een funkiere (en al twaalf miljoen keren voorkomende) naam gegeven: Radiofy, een brug tussen de radio en Spotify. Klik gewoon en kijk eens naar die website om te zien waarover het gaat: van vrijwel elke VRT-playlist die de voorbije week op de radio was, kan je voortaan de nummers op Spotify beluisteren, hetzij afzonderlijk (en zo misschien ook meteen het volledige bijhorende album eens opzetten), hetzij als één geïntegreerde Spotify-playlist met alle nummers van de betreffende VRT-radio-playlist.
Ik vind het voorlopig wel OK en heb het dan ook maar ingestuurd als inzending voor de betreffende VRT-mashup-wedstrijd. Als ik win mag ik 2 weken naar San Francisco. Als u goesting hebt om mee te gaan, mag je ‘t nu al laten weten.
Als ik niet win, zou ik dit ook niet erg vinden. Het is een site waar nog heel wat mee kan gebeuren. De playlists van pakweg Q-Music, Joe FM en Nostalgie zouden er nog bij kunnen komen. En 3FM uit Nederland. En mijn favoriete latino-stations LatinSounds.nl en latina.fr. Misschien moet ik niet alleen een link naar Spotify, maar ook eentje naar YouTube voorzien. Zodat je niet alleen individueel de clips kunt bekijken, maar zodat je ook het ganse radioprogramma als één MTV-achtige clipshow kunt bekijken.
We zien wel. Bezie het vooral als mijn nieuwjaarscadeautje voor 2012 aan u. Ik wens de muzieksamenstellers op de radio de komende 12 maanden veel inspiratie toe. En u veel luisterplezier. En ik hoop dat nog heel wat andere kleine zaken, zoals Radiofy, elk van u het volgende jaar gewoon nu en dan efkes content kunnen maken. Meer hoeft dat niet te zijn.
De fijnste kerstcadeautjes koop je zelf. Ik was dan ook bijzonder verheugd dat mijn bestelling (van amper een week geleden) via amazon.fr deze week al in de brievenbus landde:
Radio Latina is een Parijse stadsradio waarop vrijwel enkel muziek uit Latijns-Amerika gespeeld wordt. De muziek op hun radiozender (die geregeld uit de boxen knalt in Casa Domino, evenals de muziek van LatinSounds.nl) is steevast weergaloos en toonaangevend voor de zuiderse genres (al komen de Braziliaanse bossanova-ritmes en de Argentijnse tango-deunen er dan weer te weinig aan bod, doch dit geheel terzijde).
Met de regelmaat van de klok brengt Radio Latina ook albums uit met de muziek die vaak bij hen aan bod komt. Aangezien dergelijke muziek nooit of nauwelijks op onze eigen radiostations aan bod komt en ook nog steeds uitblinkt door haar afwezigheid op media als Spotify, heb ik er mezelf dus maar mee verwend. De gele en de sigarenkistachtige box op bovenstaande foto, bevatten telkens 10 CD’s met muziek uit de warme landen, waarin heel wat genres vertegenwoordigd zijn. Ik krijg regelmatig de vraag “Zijn er goede CD’s om kennis te maken met de muziek uit Zuid-Amerika?”, welnu: deze twee boxen zijn prijs/kwaliteit/kwantiteit volgens mij onevenaarbaar op vandaag op dit vlak. De gele box dateert van 2010, de bruine ligt nog maar enkele weken in de Franse platenzaken. Voor nog geen 100 Euro haal je hiermee 20 heel fijne CD’s vol trompetten en opzwepende ritmes in huis.
Het derde (dubbel-)album (Latino Hits) is dan weer ietsje commerciëler en bevat voornamelijk heel wat zomerhits, heel fijn om met deze soundtrack over de autosnelweg te sjezen, ook in winterperiodes.
En als we het dan toch over latin hits hebben: het onderstaande Ai Se Eu Te Pego van de Braziliaan Michel Teló is wereldwijd aan een opmars bezig. In steeds meer Zuid-Amerikaanse clubs is het een samenzang-hit van jewelste, ook in Frankrijk, Spanje en Portugal forceert Teló een doorbraak. Ik ben heel benieuwd of ook onze contreien gaan volgen begin 2012…
Er hoort ook een dansje bij. Wat op zich vaak al reden genoeg is om te scoren. En ook Ronaldo lijkt dit dansje al perfect onder de knie te hebben…
Ja, ik lees nog altijd bijzonder gaarne op mijn iPad. Vooral boeken, heel veel boeken. Nu en dan een krant, nu en dan een magazine. Maar die laatste twee steeds minder. Kranten lijken steeds meer “opiniebladen” te worden, omvang is belangrijker dan inhoud: krantenuitgevers lijken het belangrijk te vinden om steeds nieuwe magazines en papier aan hun ding toe te voegen, in plaats van te focussen op harde feiten. Het moet ook niet gemakkelijk zijn om op vandaag nog kranten te vullen: steeds meer brengen kranten “oud nieuws” (ha ja, we lazen alles gisteren al op internet of zagen het in het nieuws of hoorden het op de radio).
Hoe kranten mij wel nog zouden kunnen boeien?
Door beknopt en to the point te zijn. Ik zou meteen een abonnement nemen op een iPad-krant die op duidelijke wijze in pakweg 15 pagina’s de relevante actualiteit samenvat. Minder artikelen, lagere kostprijs, maar een duidelijke focus op journalistiek.
Door nieuws te brengen dat elders nauwelijks aan bod komt. Ik wil geen zeventienduizend opiniestukken lezen over de regeringsvorming in eigen land, geef mij maar een boeiende artikelenreeks over fenomenen uit bv. andere continenten, over nieuwe uitvindingen, over pakweg geluk en sociale fenomenen overal in de wereld.
In die optiek is er een heel fijn en interessant nieuw magazine uitgekomen, zowel op papier als op de tablet: 360. Het beste uit de internationale pers. In dit magazine, dat 1x om de twee weken wordt gepubliceerd, komen enkel artikelen – in het Nederlands vertaald – die tijdens de 14 voorgaande dagen reeds elders ter wereld verschenen: in kranten, magazines of op weblogs. In die optiek gaat dit magazine voorbij aan de waan van de dag, aan het allerrecentste nieuws dat zich gisteren heeft voorgedaan en morgen alweer vergeten zal zijn. Er komen vooral maatschappelijke fenomenen aan bod: een bokstoernooi met deelnemers uit Franse gevangenissen, over het probleem dat er tegen 2020 in China 24 miljoen mannen zullen zijn die geen vrouw vinden en de bijhorende vrouwensmokkel uit Myanmar, over de nog steeds heersende xenofobie in Zuid-Afrika, over de tapir die met uitsterven bedreigd is in de wildernis van Zuid-Amerika. Ook komt er elk nummer minstens één artikel aan bod uit “een buitenland” maar dat wel gaat over België of Nederland: hoe kijken andere landen naar ons?
En nu en dan komen er ook dossiers van interessante samenhorende verhalen (uit verschillende media) aan bod: In een vorig nummer ging het bv. over het nieuwe Brezjnev-tijdperk in Rusland, aan de hand van artikelen uit de Russische media zelf, wat kranten er in andere landen over schreven, blogartikelen van Russische influentials zelf, …
Eigenlijk, de essentie van 360 Magazine staat in hun mission statement, helemaal op het einde van het magazine zelf :
Nieuws uit het buitenland is iets anders dan nieuws over het buitenland. We hebben niet de pretentie dat het wereldnieuws zich laat samenvatten in 64 pagina’s, wel de ambitie relevante, originele en mooie verhalen bereikbaar te maken voor een Nederlandstalig publiek.
Voor de geïnteresseerden met een iPad: de app kan gratis gedownload worden in de iTunes-store en de eerste 3 nummers van dit magazine kunnen er alsnog gratis mee gedownload worden (inclusief de laatste editie, die van 22 december 2011). Ik ben alvast waanzinnig fan.
O jee. Bij deze is uw dienaar vanavond, en het zal wel voor de rest van de week zijn, vervuld van heimwee, nostalgie en zin om terug te keren naar Buenos Aires. Tangopartner en reisgezel Carmen stuurde mij namelijk onderstaand filmpje door: een heel fijne muzikale montage van beelden die werden opgenomen in DNI Tango, de dansschool waar we een paar maand geleden verbleven en waar onze tangokennis en -kunde stevig werd bijgespijkerd. Vrijwel alle leerkrachten waar we les van kregen en/of practica mee dansten passeren de revue. En als u vindt dat de school toch wel vrij veel wegheeft van de dansschool uit Fame, dan kan ik u alleen maar gelijk geven…
O ja, en op aanraden van Twitteraarster @JadisNoir zal ik in de loop van december 2 tango-dans-avondjes veilen ten voordele van Music For Life. Zowel totale leken, die graag de eerste pasjes willen leren kennen, als voor gevorderden die gewoon efkes willen gaan dansen. Zelf ben ik nog geen specialist, maar na 2 lesjaren zou ik toch al voor enige diversiteit mogen kunnen zorgen op de dansvloer…
Ja, ik denk dat ik mezelf een Hispanofiel mag noemen. Ik luister heel graag naar de Spaanse taal (al begrijp ik er nog veel te weinig van en spreek ik het eigenlijk helemaal niet goed), ik ben stapelgek op de Spaanstalige wereld (waarvan mijn reizen naar Colombia en Argentinië zowel oorzaak als gevolg zijn), ik ga helemaal overstag voor de Spaanse cultuur (literatuur, films en muziek… zelfs de platte reggaéton en soortgelijke toestanden).
Maar ik moet iets bekennen… Ik ben nog nooit naar Spanje op reis geweest. Wacht, ik moet mezelf corrigeren: ik heb nog nooit een Spaanse wereldstad als Barcelona of Madrid bezocht. En daar maar ik de volgende zomer misschien toch maar eens werk van.
Een jaar of 10 geleden was ik namelijk wél al in Spanje, maar toen was dit puur voor een avonturenvakantie in het niemandsdorpje Graus in de Spaanse pyreneeën. Het weekmenu toen bestond uit rafting, canyoning, puenting, quadrijden, downhill sjezen met een mountainbike, paintballen en soortgelijken. En ‘s avonds aten we Spaans. Veel tapas. Heerlijke tapas. Het was toen mijn eerste kennismaking met authentieke Spaanse tapas, en dat smaakte zonder enige twijfel naar meer.
Van Madrid ken ik dan weer enkel de luchthaven. Bijna steevast een tussenlandingsplaats indien ik geen rechtstreeks vlucht naar Zuid-Amerika kon versieren.
Ik denk dat ik in juni of september 2012 maar eens naar Barcelona trek. Moest iemand tips hebben voor een hotel in Barcelona (of een bed & breakfast of zo), dan mag dat alvast in de comments gegooid worden. Qua Things To Do floepen er alvast heel wat zaken mijn hoofd binnen. La Rambla bijvoorbeeld. En de erfenissen van Gaudí. Het Picasso-museum. En tapas en pintxo’s. En mooi warm weer. En mooie warme mensen. En mooie warme muziek. Ja, vooral veel muziek!
Tips bijzonder welgekomen.
U kan mij uiteraard ook proberen te overtuigen waarom Madrid beter is dan Barcelona. Van de M-stad kan ik mij namelijk bijzonder weinig voorstellen…
Er zijn zo een paar nummers die zelden op de één of andere radiozender gedraaid worden, maar als ze dan eens passeren dan knal ik steeds loeihard de boxen van mijn radio open. Eden van Hooverphonic is er zo eentje. Al kwam ik vandaag tot de conclusie dat mijn favoriete pump up the volume for 5 minutes songs eigenlijk vaak one hit wonders zijn. Vandaar dat ze zelden gedraaid worden, vandaar dat ze vaak heel uniek en herkenbaar bleven… Mijn top 3 van de dag:
… trok op niet veel, maar al de rest was dik de max!
Ik heb sinds vorige week een nieuwe werkgever die ietsje verder gelegen is dan de vorige. Dus zit ik elke ochtend en avond ongeveer een kwartiertje langer in de wagen. Nu ja, een dik half uur transport vind ik nog steeds wreed meevallen.
Maar dat betekent dus ook dat ik elke dag wat meer in mijmermodus ben, want tijdens een routinematig wordende autorit kan een mens maar drie zaken doen (en liefst alle drie tegelijkertijd): naar muziek luisteren, opletten voor andere openbarewegbeesten en nadenken over wat was, wat is en wat zou kunnen zijn.
En één van die mijmerbeurten bracht mij op de businesstrip die ik met Epic Nic een paar jaar geleden ondernam en die ons naar Portugal leidde. Het hoe, waarom en what the fuck zou ons te ver leiden, maar laat ons zeggen dat we het bijzonder getroffen hadden in een residentiële villa met prima kokend personeel ergens in the middle of nowhere. Er was wel een strand in de buurt.
Maar goed, we wilden toch ook efkes de hoofdstad gezien hebben. Lissabon dus. Velen hadden mij de tip gegeven om een hotel vast te leggen via Booking.com, dus ging ik daar op zoek naar “hotel Lissabon“. Ik heb er geen flauw benul meer van welk hotel ik daar finaal geboekt had, maar het was een ons niet echt meegevallen…
Doch afijn. Lissabon dus. De stad. Ik vond het maar povertjes, ik vond het weinig bruisend, het enige dat op een wereldstad wees waren :
Het immense Jezusbeeld aan de baai
Een voortreffelijk Argentijns restaurant waar Epic Nic en ikzelve te veel Malbec uit Mendoza gedronken hebben
Honderden dealers die ons op straat kwamen lastigvallen met een resem hard drugs
Een Hard Rock Café
En dat laatste zorgde toch wel voor een hoogtepunt van onze Lissabon-trip. We leerden er de Alabama Slammer kennen in het gezelschap van Twitteraar SirWard die toen ook toevallig in Lissabon een weekje was komen uitwaaien. Wat er voor zorgde dat ik nadien ben beginnen afpingelen bij een straatverkoper en uiteindelijk ongetwijfeld toch nog steeds veel te veel betaald heb voor een fake-lederen afbeeldje. En dat we in een taxi stapten, zonder precies te weten waar ons hotel lag of hoe het heette.
De koppijn ‘s anderendaags was memorabel. Onze houten kop was zonder enige twijfel harder dan de geserveerde croissants.
Maar het moet gezegd: Lissabon heeft toentertijd bijzonder weinig indruk gemaakt op mij. Of verbleven we gewoon keihard in de verkeerde buurt? Kan u mij één of meerdere goede redenen geven om alsnog nog eens naar Lissabon te trekken?
