Een ideale situatie voor deze applicatie is als er twee mensen die elkaars taal niet spreken tegenover elkaar aan tafel zitten, met de iPad tussen hen in. Zo vaak zal dit echter niet voorkomen, dus de mogelijkheden om Converse te gebruiken lijken wat beperkt.
Eerst het ongebreidelde enthousiasme… “Ja, dit is echt ideaal als…”, gevolgd door een nuchtere “maar ja, dat gebeurt eigenlijk nauwelijks“. Grin.
Tango dansen en chocolade eten. Het is een combinatie die nooit bij mij zelf zou zijn opgekomen, maar die ik wel eens zou willen proeven. Op de tweede editie van de Tango Marathon del Chocolate in Brussel bijvoorbeeld. Een gans weekend lang weerklinkt de tango-muziek, kan er gedanst en gestretcht worden, komen tango-liefhebbers uit een grote waaier aan landen (vorig jaar waren er op de eerste editie 30 nationaliteiten aanwezig) samen in Brussel om er zich uit te leven op de mooiste dans ter wereld.
Al slaat dan de twijfel toe. Okee, ik heb een drietal jaar tangoles gevolgd, maar het is inmiddels toch al een hele tijd geleden dat ik het nog gedanst heb… en vooral: ik heb keihard het gevoel zoveel pasjes en variatie vergeten te zijn! Aan die “het is lang geleden” kan in elk geval wel iets gedaan worden, in juli en augustus wordt er elke zondagavond tango gedanst in open lucht (al mag die zon dan wel eens gaan komen) op de Vismarkt in Brugge, ideaal dus om er terug helemaal in te duiken en de nodige finesses terug te vinden. Maar toch: ik vrees vooral een beetje dat vooral geoefende straffe dansers op zo een tangomarathon aanwezig zullen zijn en dat ik met mijn “gemiddelde niveau” toch nog een maatje te klein ben. Nu ja, die twijfel zie ik mezelf nog wel overwinnen.
Bij het evenement zelf heb ik veel meer vraagtekens. Het dansfestijn duurt 36 of 48 uur lang of zo en de website is voor mij alvast niet duidelijk genoeg wat dat concreet inhoudt. Springen de meeste dansers in die periode voor een paar uur langs om te dansen, waarna ze even naar huis gaan (slapen, huis- tuin en keukengedoe doen, whatever) en daarna weer richting dansvloer trekken? Is het de bedoeling dat je effectief heel de duurtijd van die marathon op de danssite aanwezig blijft? Dat is nou van die concrete informatie die keihard ontbreekt op de website van Marathon del Chocolate…
Moest ik op dat laatste enigszins meer zicht of meer duidelijkheid kunnen krijgen (zijn er, lieve bezoekers, mensen onder u die er al naartoe geweest zijn? of komt de organisatie hier langs gesurft omdat ze een binnenkomende link op hun website hebben ontwaard?), dan is de kans bijzonder groot dat ik er dit jaar heen trek. Op 15 augustus begint mijn jaarlijks verlof voor een drietal weekjes, het weekend van 10 augustus lijkt mij ideaal om al een beetje aan die vakantiesfeer te snuffelen…
Gisteren had ik ex-collega en maatje Gunther van Incounseling op bezoek. Lekker gegeten, lekker gedronken, bijzonder goed gebabbeld over de kleine en grote dingen in het leven. Grappige anekdotes en zware overpeinzingen over het dagdagelijkse, het werk, de liefde en de toekomst.
“Jij bent een Verkenner/Regelaar,” zei hij tegen me. Het was in een context dat liefde iets bijna puur chemisch/biologisch is. Mensen geloven vaak te hard in toeval en “die ene ware ontmoeten”, terwijl het vaak gewoon keihard biologisch werd meegegeven en we allemaal op de één of andere manier voorbestemd zijn.
Bron van dergelijke studies: dr. Helen Fisher, na dit tekstje gelezen te hebben moest ik Gunther gelijk geven. Ik ben een verkenner/regelaar.
Stel dat de theorie van dr. Fisher klopt, stel dat er duidelijke, eenvoudige (meetbare) factoren of indicatoren zijn die bepalend zijn hoe iemand in elkaar zit, die bepalen welke twee mensen qua persoonlijkheden voor knetterende chemie zouden zorgen, waarom wordt daar dan zo weinig mee gedaan? Waarom lopen er dan steeds meer singles rond met de illusie dat ze vrij kunnen en zullen kiezen met wie ze de rest van hun leven willen spenderen?
Als de theorie echter zou kloppen, dan kan ik alleen maar zeggen: single dames en heren, hou jullie vast bij jullie bretellen, the love doctor is een aantal plannetjes aan het smeden…
De Standaard publiceerde een artikel met de mooiste vakantiebestemmingen ter wereld. Er staan er daar nog wel een aantal tussen die ik absoluut wens te ontmoeten. Alleen één zinnetje in dit artikel wist mij te ontstemmen:
Opvallend is ook dat een van de gevaarlijkste landen ter wereld, Colombia, op de zestiende plaats prijkt.
Is Colombia dan plotseling “weer” zoveel gevaarlijker geworden dan toen ik er een jaar of twee doorheen reisde? Het spannendste dat ik er toen heb meegemaakt :
Mijn GSM (een verouderd Nokia-model, want ik neem mijn iPhone nooit mee op zo een rondtrekreis) werd gestolen.
Iemand probeerde mijn portefeuille te pikken (het is hen niet gelukt, en dan nog: meer dan 50 Euro heb ik zelden op zak in zo een land).
Zonder dat er iets gebeurd is, werden we op een zondagnamiddag voor lange tijd gevolgd door een bende verveelde hangjongeren van rond de 16 jaar.
Tot zover het totaalsaldo aan gevaarlijke gebeurtenissen tijdens een trip van 3,5 weken doorheen Colombiaanse steden.
Maar in welke toeristische stad zouden de bovenstaande gevaren zich niét voordoen?
Okee, ik ben niet door de jungle getrokken, heb geen contact gezocht met lokale drugsbazen, noch ben vrolijk fluitend door het oerwoud gaan wandelen dat bekend staat als FARC-gebied… Maar ook dat heeft mijns inziens weinig te maken met het land op zich, zoals het bezocht kan worden door toeristen met goede bedoelingen die eventjes van een échte, authentieke omgeving willen gaan proeven.
Voor mij is Colombia alvast nog steeds het mooiste land dat ik al bezocht heb.
Vandaag is de dag dat de voorverkoop voor Pukkelpop gestart werd, maar dan voorlopig enkel nog maar voor de festivalgangers die vorig jaar ook een ticket hadden gekocht en daar niet vollen bak hebben kunnen van genieten. Los daarvan: woehoew, de mijne ligt hier al te blinken. Nu moet ik alleen nog dat verlof in orde krijgen…
Voor de Spotifyers onder u: ik heb trouwens een playlist aangemaakt met de muziek die dit jaar te horen zal zijn op de festivalweide in Kiewit: Pukkelpop 2012. Van elke artiest heb ik 5 van de populairdere nummers in de playlist trachten te pleuren. Voor een maximaal variërend gevoel kan u best wel de lijst in shuffle-stand beluisteren, alle nummers staan namelijk per band of artiest gegroepeerd.
Trouwens, nu we toch bezig zijn, voor de iPadders onder u: Spotify heeft vorige week of zo ook een iPad-app uitgebracht en die is waanzinnig lekker gemaakt. Fantastisch ook om de iPad transistorradio-gewijs continu mee te sleuren. Fijn geluid, ellendig uitgebreide collectie en een licht bakje… meer hoeft dat niet te zijn.
Pukkelpop maakte vandaag trouwens ook een ladinkje nieuwe namen bekend en ik ben eerlijk gezegd heel opgewekt dat ook het IJslandse Of Monsters And Men op de affiche staat. Ik omschrijf hun muziek steevast als piratenmuziek. Gewoon, omdat er in elk nummer wel meermaals “hui hui hui” geroepen wordt. Zoals de piraten dus doen, hé. ‘k Ben er in elk geval van overtuigd dat ze met hun vrolijke popmuziek een feestje gaan creëren zoals 2 jaar geleden (of waren het er al 3?) ook gedaan werd door Mumford And Sons. Hopelijk staan ook deze monsters dan ook ergens in de vooravond in de Marquee (die, ik zeg het u nu al, veel te klein zal zijn).
Gisteren verscheen naar jaarlijkse traditie een lijst van de 50 beste restaurants ter wereld. Over de posities van de Vlaamse restaurants in deze lijst wordt en werd hier en daar al heel wat bij elkaar geschreven, ik ben vooral ontgoocheld dat El Bistró uit Buenos Aires niet in het lijstje blijkt te staan. Voor mij was dit alvast de meest sensationele eetervaring ooit, zowel culinair als qua sfeer, gezelligheid en uniciteit. De chef van dit restaurant leerde zijn stiel in het Spaanse El Bulli en dat was er op elke manier aan te merken. Wat een waanzinnig lekker avontuur was dat! En vooral: geef toe, op basis van onderstaande foto, dat de uitbaters van dit toprestaurant een uniek universum weten te creëren!
(Deze foto is trouwens maar een heel fragmentarische shot, de overdekte gallerij met rode loper richting dit restaurant was op zijn minst even sensationeel en uniek te noemen… Een absolute must visit voor wie vroeg of laat naar Buenos Aires trekt… Maar wel tijdig reserveren!)
Nu goed, Pujol en Biko (allebei wel in de lijst) lijken mij alvast twee fantastische redenen om vroeg of laat ook eens richting Mexico City te trekken voor een genotsvakantie…
Hé, ik heb vandaag mijn Polaroid-camera teruggevonden! Ik kocht het toestel een jaar of 2 geleden bij The Impossible Project (waar je nu nog steeds Polaroid fotopapier en -cassettes kan kopen). En ik schreef toen ook een blogpost over dit lovenswaardige initiatief van een aantal ex-Polaroid-medewerkers en -fans die uit liefde voor dit instant-foto-apparaat blijven onderzoek doen naar en om de zoveel tijd uitpakken met nieuwe soorten films voor Polaroid-toestellen. (Honestly: telkens ik hun site bezoek, heb ik enorm veel zin om mij weer een aantal van hun “limited edition”-fotocassettes aan te schaffen).
Maar goed, ik was mijn toestel uit het oog verloren, ik vond het terug… en het beestje lijkt het nog prima te doen! En ik heb nog een achttal cassettes liggen, zowel van oude als van nieuwe makelij!
Ik speel met ideeën. Ik heb zin om een Polaroid-muur bij mij thuis te realiseren. Misschien moet ik elke dag maar een foto gaan nemen, de ene keer in kleur de andere keer in zwart-wit (afhankelijk van de cassette die in het toestel zit). Eén foto per dag. Meer niet. (Het zijn dan ook vrij dure foto’s van 2 Euro ‘t stuk of zo, zonder Photoshop- of andere correctiemogelijkheden… De authenticiteit van het moment zelf!). Eén foto, zelfs als ik denk geen fotografische momenten te zullen beleven die dag (een standaard werkdag bijvoorbeeld), slechts één foto per dag ook al ga ik die dag met een hele meute fijne mensen allemaal zotte dinges gaan doen.
Geen idee hoe lang ik het volhoud. But let’s give it a try.
De affiche van Pukkelpop 2012 is alweer mooi aan het vollopen en vanaf volgende week kunnen de onfortuinlijke bezoekers die vorig jaar hun favoriete festival, euhm, in het water zagen vallen al tickets bestellen voor de Pukkelpop-editie van dit jaar.
Er staan weer mooie grote namen op de Pukkelpop-affiche van dit jaar. Grote headliners bijvoorbeeld, al zijn dat vaak voor mij de grote tegenvallers op Pukkelpop. Op Tool en Beastie Boys na, waren er nog niet veel headliners die me er de voorbije jaren omver konden blazen. Omdat Pukkelpop het festival is waar ontdekkingen veel meer heersen, omdat headliners optreden op een moment waarop iedereen al moe is en omdat headliners voor een veel te afgeladen grote weide staan te spelen, waardoor Pukkelpop op dat moment een beetje te hard op Rock Werchter lijkt.
Björk komt dit jaar headlinen. Aan de setlist te oordelen waarmee ze dit jaar al op een ander festival stond, laat ik die beker alvast graag aan mij voorbij gaan. The Stone Roses komen dit jaar headlinen. Ik vrees voor een reunion-for-the-money performance. The Foo Fighters komen ook headlinen, die wil ik wel heel graag zien (speelden een paar jaar geleden een voortreffelijke set), maar ik vrees dat het teveel aan publiek er voor zal zorgen dat ik hen vanop 100 meter afstand moet bekijken…
Nee, geef mij dan maar de spéciallekes die Pukkelpop jaarlijks ergens op de affiche weet te verstoppen. Grote of kleine groepen waarvan de naam je misschien niets zegt, maar die bij nader opzoekwerk wel eens spetterende verrassingen op het festival zouden kunnen zijn.
Hieronder zet ik er graag alvast 15 op een rijtje die nu al op de affiche staan en me daardoor bijzonder gelukkig maken.
