De VRT wordt eindelijk terug boeiend

Er is al wat gezegd, geschreven en gedeeld, de voorbije weken. Over de VRT, de nieuwe beleidsovereenkomst, de kerntaken en dies meer. De zender, die de voorbije decennia veel aan socialistische partijen te danken had en dat ook weer niet keihard verstopte, had uiteraard kunnen verwachten dat een eliminatie van rood in de Vlaamse en federale regering gevolgen zou hebben… En vandaag werd dan ook de dag waarop de tristesse alomtegenwoordig was, omdat minister Gatz zijn principes voor een nieuwe VRT voorstelde. Er werd geschreeuwd, gevloekt en met Silicon Valley-getinte nonsens rondgestrooid in klassiek en nieuwe media (“op die manier wordt alle innovatie tegengewerkt!” en zo).

Ik ben het niet met de doemdenkers eens. De plannen voor de VRT van Sven Gatz doen mij voor het eerst in jaren weer reikhalzend uitkijken naar de toekomst van onze publieke zender. Het worden heel boeiende (ongetwijfeld ook moeilijke en zoekende) tijden waarvan ik overtuigd ben dat de “consumenten” er wel bij gaan varen. Meer nog: voor het eerst in lange tijd staat de VRT voor zo een moeilijke, maar interessante opdracht, dat ik het keihard zou zien zitten om net nu voor de publieke omroep te werken, om de verandering te helpen bedenken, uitdragen, er een stempel op te drukken en er een fantastisch verhaal van te maken, ondanks de beperkingen die door de Vlaamse Regering werden vooropgesteld.

Want eigenlijk had ik het de laatste jaren wel wat gehad met onze VRT. Er waren nog slechts weinig tv-programma’s die ik er goed vond (al zijn er natuurlijk de uitzonderingen, zoals Belpop en Eigen Kweek, maar een gigantische uitzondering); ik luister vrijwel nooit meer naar hun radiostations (maar in de wagen wel vaak naar de VRT-playlists via Spotify en mijn tooltje) en de zaken die ze op internet uitspookten deden meer dan regelmatig mijn tenen krullen.

Want eigenlijk heeft Gatz keihard gelijk: de VRT doet (met publieke middelen) vrijwel hetzelfde als de commerciële zenders, waardoor dit oneerlijke concurrentie is. Thuis is hetzelfde als Familie. We’re Going to Ibiza is qua kinderlijkheid gelijkaardig aan Is Er Wifi Op Tahiti. Studio Brussel en MNM lijken steeds meer op elkaar en op Q-Music.

Kortom: de VRT is bezig met zaken die elders ook al worden geboden. Terwijl er zoveel andere dingen zijn die zelden of nooit op radio, tv of on-line komen (“omdat deze minder commercieel of publiekstrekkend zijn”). Vandaar dat ik er volkomen mee akkoord ga dat net dergelijke zaken (“diensten die anderen niet aanbieden”) aangeboden moeten worden door een publieke zender.

Zo ben ik bijvoorbeeld keihard fan van Alderweireld, het Zuiders getinte wereldmuziekprogramma van Radio 1. Muziek die je nergens elders hoort, terwijl er in Zuid-Amerika, Zuid-Afrika en op andere continenten muzikaal best wel wat aan het bewegen is. Toen ik in Argentinië verbleef, ben ik stapelgek geworden op artiesten als Bersuit Vergarabat, Kevin Johansen en Los Autenticos Decadentes. Groepen waar ik achteraf, terug in Belgenland, weinig tot niets over terugvond. Nu kan het gelukkig terug, dankzij Spotify, al mis ik nu soms “de helpende, gidsende hand” om mij wegwijs te maken in het heerlijke Zuid-Amerikaanse muzikale landschap. Zou dit geen taak kunnen zijn van een publieke omroep? Want deze muziek moeten we nou niet meteen op Top Radio en Q-Music gaan verwachten. Hetzelfde trouwens m.b.t. al die andere muzikale niche genres: metal, punk, gothic, folk, jazz, blues, indie, …

Ettelijke jaren geleden was Studio Brussel een zender die het verschil maakte met groepen als Primus, Presidents Of The USA, Pixies en consoorten. De laatste jaren draaien ze dezelfde uitwisselbare Passenger-pop en Netsky-dance die heel wat andere zenders ook draaien. Tijd dat de luisteraar weer een geweten geschopt wordt, nieuwe materie (en geen telkenmale herhaalde playlists) in de maag gesplitst wordt en een programma als Update vroeger er voor zorgt dat muziekminnende ontdekkingsreizigers geprikkeld worden.

Want de VRT heeft bijzonder goede muziekkenners en -samenstellers in huis, laat hen dat talent inzetten om Vlaanderen terug van muziek te leren ontdekken en genieten. Dit kan op de traditionele stations, maar waarom geen 100 digitale radiozenders – met eventueel automatische playlists – opzetten die net al die niche-genres gaan belichten? Ik zou alvast genieten van de Zuiderse wereldmuziek, waarvoor ik momenteel vrijwel enkel bij het Nederlandse FunX Latin terechtkan.

Hetzelfde geldt voor televisie. De VRT moet meer nieuws en documentaires brengen, maar denkt dat het publiek dit beu is. Dit klopt langs één kant: ik ben het beu hoe continu hetzelfde nieuws door onze strot geramd wordt, door kranten, tv en radio. Maar hoe komt het dat ik zo weinig te weten komt over wat zich op andere plaatsen van de wereld afspeelt? Het is heus niet nodig om reporters de ganse wereld rond te sturen, maar ik ben er zeker van dat andere tv-zenders ter wereld ook goede documentaires of nieuwsuitzendingen maken over – opnieuw – niche-gebieden die ons nooit bereiken.

Als ik het dan toch over Latijns-Amerika heb: een langere reportage over die ontsnapte drugsbaron in Mexico lijkt me wel de moeite, zeker aangezien die – althans een artikel in De Morgen – een bijzonder fascinerend leven achter de rug heeft. Over de complottheorie van ettelijke maanden geleden, waarin de Argentijnse presidente vermoed werd verantwoordelijk te zijn voor de mooird op een journalist. Over Ricardo Palmera, de Colombiaan die vanuit een Amerikaanse gevangenis er voor zorgt dat het FARC faalt in vredesonderhandelingen.

En er zijn ook hier zoveel “niche gebieden” waar er dagdagelijks superveel in gebeurt maar die altijd slecht minimaal onze pers halen: technologische (r)evoluties (voor zoverre die niet met Apple te maken hebben), inspirerende mensen overal ter wereld, startups en kickstarter-initiatieven, trends op vlak van cultuur, huis&tuin, psychologische verhalen, boeiende mensen die onderbelicht zijn gebleven.

Vooral: met dat laatste kan het grote verschil gemaakt worden t.o.v. de waan van de dag die telkens weer wordt gevoed door quizjes en shows met steeds dezelfde BV’s die opgevoerd worden.

En okee, de VRT mag misschien geen “lange teksten” meer schrijven omdat ze daarmee in het vaarwater zitten met kranten, maar waarom zou dit nodig zijn? De VRT is een machtig mediahuis: steengoede interviewers op radio, steengoede beeldschieters op tv. Waarom zou de VRT dan “dezelfde actualiteit” op “dezelfde manier” moeten verslaan als een bedrijf dat enkel – weliswaar ook steengoede – schrijvende pers heeft?

Een thematiek als de Griekse crisis, de spoorwegstaking, … kan op verschillende manieren belicht worden: een normaal item op het nieuws, een diepgravende reportage of een interview in een duidingsprogramma op Canvas, een ludieke actie op Studio Brussel en een interview met een “gewone Griek” op Radio 1. Aangekochten nieuwsitems over hoe men in de USA een dergelijke Europese crisis bekijkt. En zo ontstaan dossiers. Zo wil ik op de VRT-nieuwswebsite graag al deze verschillende “reportages” over 1 item op 1 webpagina zien staan. Meer nog (ja hoor, innovatie kan!), ik zou die ‘s morgens graag via een app op mijn iPad willen kunnen downloaden, zodat ik op de trein kan “kijken” naar het nieuws dat mij interesseert. Of op mijn iPhone, zodat ik in de auto kan zappen tussen de nieuwsitems die mij interesseren.

Want kijk, dat doet dus op vandaag nog niemand. En dat is innovatie die keihard de kerntaken ondersteunt. De oogkleppen uittrekken: niet enkel kijken naar “de actualiteit” waar iedereen zich aan vergaapt, maar ook andere zaken; niet enkel “de traditionele nieuwsmakerijk doen”, maar ook andere reportages; idem op vlak van muziek en ander aanbod.

Films bijvoorbeeld. Ook hier zou ik graag eens een Zuid-Amerikaanse prent willen zien (ze maken daar de laatste jaren bijzonder straffe films, trouwens!), want daarmee gaat de VTM niet meteen uitpakken. Er zijn honderden filmfestivals, overal ter wereld, die prijzen uitdelen. Sundance, La Plata, De Berlijnse Beer, … Vaak komen dergelijke films nooit bij ons in de zalen of op tv. Jammer toch?

En voor de rest: als de VRT zelf niet meer de ruimte, tijd of mensen en middelen krijgt om te experimenteren met innovatieve concepten, hoop ik dat de VRT niet gefrustreerd wordt en net “al wie er maar geïnteresseerd in is” gaat stimuleren om met hun materiaal aan de slag te gaan. Je kan het publiek willen bepamperen, of je kan je publiek uitdagen. Het wordt dringend tijd voor dit laatste. Zet jullie data open, ik ben nog steeds heel blij met de open interfaces van de VRT waar ik radio.playlistr.be op heb kunnen enten, maar de VRT heeft nog zoveel zaken waar geeks te lande mee aan de slag kunnen! Verkeersinformatie bijvoorbeeld, informatie m.b.t. openbaar vervoer, massa’s geluids- en beeldfragmenten die finaal nooit de montage gehaald hebben, een gigantisch archief vol cultuur en weetjes, …

De mogelijkheden zijn gigantisch. De VRT kan zichzelf heruitvinden en de kern worden van een actieve, geïnteresseerde en geëngageerde samenleving in plaats van een betuttelende schoonmoeder die gerechtjes het liefst voorkauwt. De toekomst van de VRT zit boordevol opportuniteiten, ik hoop dat dit ook het uitgangspunt wordt voor de komende maanden.

Vraagje voor MailMerge-experts

Lieve vrienden en toevallige passanten,

Ik zit met een MailMerge-vraagje (u weet wel, die mogelijkheid binnen Microsoft Word) waar ik de laatste weken maar geen antwoord op vond, al zou het voor mij wel voor een aangename productiviteitstoename kunnen zorgen. Vandaar: mijn blog is mijn laatste reddingsboei, hopelijk kan iemand van jullie mij een goede tip geven op onderstaande 2 vragen.

Brondocumenten

Ik heb eerst en vooral 2 bestanden. Een Excel-bestand met tekst in een aantal kolommen, zoals het onderstaande voorbeeld:

Naam Status Domein Model
Het eerste document Ready ABC Test
Een ander document In progress DEF Test

Ten tweede heb ik een Word-document waarin een aantal properties werden ingesteld zoals in onderstaand screenshot:

propertiesWat zou ik willen bekomen?

Ik zou bv. met een MailMerge binnen Word er toe willen komen dat ik x documenten genereer, waarbij:

  • x = het aantal lijnen in mijn Excel-bestand
  • De naam van het gegenereerde bestand = de waarde uit de kolom Naam(.docx)
  • De properties van het document krijgen een waarde uit een kolom van deze excel (bv. de propery “Title” krijgt de waarde uit de Excel-kolom “Naam”)

Waarom lukt het niet met MailMerge?

  1. Met MailMerge is het mogelijk om tekstveldjes in een Word-document een waarde te geven, maar – voor zover ik weet – is het niet mogelijk om de properties van het document zo een waarde mee te geven. Of toch?
  2. Met MailMerge wordt één gigantisch lang document aangemaakt. Stel dat ik een template heb van 5 pagina’s en die wil ik 5 x “MailMergen” voor verschillende ontvangers, dan krijg ik gewoon 1 document van 25 pagina’s (die ik dan maar zelf in korte documenten moet knippen) i.p.v. 5 documenten van 5 pagina’s. Of valt ook hier een mouw aan te passen?

Kortom: iedereen die een idee heeft om bovenstaand probleem op te lossen (ook alternatieven buiten MailMerge zijn welkom natuurlijk): ik lees jullie graag in het onderstaande commentaarluik!

Zijn we niet gewoon met te veel?

Er rijden te veel auto’s, waardoor de files ellendig worden en de levenskwaliteit afneemt. Er liggen eigenlijk ook te veel autowegen. De steden geraken te vol, ze moeten uitbreiden. De armoede rukt op, evenals hongersnood. Meer nog: we zouden allemaal moeten stoppen met vlees te eten, want zoals we nu bezig zijn zou dit de aarde helemaal uitputten. Er zitten te veel leerlingen in een klas. We moeten, potverdikke, allemaal langer werken. De poolkappen smelten door ons vervuilend consumptiegedrag. Banken gaan overkop omdat ze gekke beleggingen moeten doen omdat hun klanten verwachten “een behoorlijke rente te krijgen”. De belastingen zijn te hoog, maar eigenlijk omdat de actieve bevolking voor steun moet zorgen voor de jongeren en ouderen van onze maatschappij. We leven in een steeds anoniemere samenleving, waar je uren kunt rondlopen zonder iemand te herkennen. Er gaan landen failliet. Gigantische hoeveelheden mensen ontvluchten hun land, er vallen vaak even gigantisch veel doden daarbij. Met als keerzijde van alle bovenliggende zaken: criminaliteit, seksisme, racisme, …

En voor al die problemen gaan de politici oplossingen verzinnen. Of dat verwachten wij toch van hen.

Ik vraag me de laatste tijd af of we eigenlijk niet aan symptoombestrijding doen. Veel van de bovenstaande problemen waren er pakweg 40 jaar niet. En als consultant heb ik één ding geleerd: symptomen bestrijden is zoals een plakkertje op een zwaar etterende wonde leggen, terwijl je die eigenlijk beter operatief kunt verwijderen.

Zijn we niet langzaam maar zeker met te veel mensen op deze aardkloot? En zou dat niet eens het basisprobleem kunnen zijn, waardoor de levenskwaliteit op elk mogelijk vlak afneemt? In ruim 40 jaar is de wereldbevolking verdubbeld. Dit is toch een waanzinnig cijfer? En het zou volgens bepaalde studies wel eens kunnen dat er in 2100 3x zoveel mensen op dezelfde aardbol leven als in 1970…

Is het onethisch te stellen dat de toppolitici van onze planeet beter eens daarover zouden nadenken? Zou de wereld niet veel leefbaarder worden (op élk vlak, ook economisch en sociaal) als alles weer een beetje kleiner en beperkter zou worden? Het aantal nieuwgeborenen onder controle houden kan daarbij een ambitie zijn. En/of eens nadenken over de vraag of al die levensverlengende trucjes waar wij als “mens” in geslaagd zijn wel de moeite zijn. We leven veel langer dan jaren geleden, maar leven we niet te lang ondertussen? Zijn die extra jaren wel allemaal de moeite?

We kunnen aan symptoombestrijding blijven doen. En tolereren dat de wereldbevolking gezellig blijft groeien en het steeds moeilijker wordt om dat voor elk van die nieuwe mensjes plezant te houden.

We kunnen over het ethische dilemma van het leven nadenken, discussies die niet populair zouden zijn, maar die wel heel wat andere problemen mee zouden kunnen reduceren.

Of we kunnen gewoon afwachten. Tot het ergens te dolletjes wordt. In Azië bijvoorbeeld. Tot het daar zodanig dol wordt dat een gekke tiran met een klein snorretje (of andere lichaamsbeharing) zichzelf in een kamikaze-operatie stort en als een dollejan oorlogje gaat spelen of speciale virusjes bestrijden. Hij zal er zelf misschien niet mee winnen, maar als hij het lang genoeg volhoudt, het basisprobleem drastisch genoeg opgelost hebben. Zodat hij als probleemoplosser met een brede glimlach op het gezicht kan sterven. Al is dat misschien wel de pijnlijkste methode. Voor de mensheid.

De Gouden Boekenuil – Uitgelezen

Mijn taak als publieksjurylid voor De Gouden Boekenuil zit er op. Ik heb de vijf opgedragen werken uitgelezen, gewikt, gewogen en op mijn Gouden Boekenuil-pagina van commentaar en oordeel voorzien.

Volgende week moet ik normaal, net als 99 andere leesgrage Vlamingen, mijn stem uitbrengen op het boek uit onderstaand lijstje dat volgens mij de Publieksprijs van de Boekenuil verdient… Ik vermoed dat onderstaand screenshot al duidelijk aangeeft welke auteur op mijn stem kan rekenen… Slechts ééntje haalde 5 sterren bij mij, maar het is dan ook een boek dat ongelooflijk blijft hangen.

Mijn Gouden Boekenuil

Ça C’est Culte

Het is in ‘t Frans, maar laat dat vooral de pret niet bederven: Ça C’est Culte is een relatief nieuw portaal/blog dat focust op de muzikale actualiteit ter hoogte van de Frans/Belgische grens: concerten, festivals, lokale artiesten, etc. Het is dankzij dat portaal dat ik deze week vrij toevallig ontdekte dat zowel Supertramp, Mika als The Prodigy de komende maanden op amper een half uurtje van mij thuis komen optreden.

Een absolute aanrader dus voor muziekliefhebbers van West-Vlaanderen (en verder). Want Rijsel heeft nog steeds de beste concertzalen van de streek. Én is bereikbaarder, toegankelijker en met betere parkeervoorzieningen dan Gent of Brussel…

Waarom ik Doccle terug verlaten heb

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Telenet. Met een uitnodiging. Om voortaan mijn facturen van hen via Doccle te ontvangen, een soort van platform om je afrekeningen te ontvangen en te beheren. Eerlijk: de enige reden dat ik er op inschreef, is omdat Telenet beloofde een jaar Play More te verloten onder de nieuwe inschrijvingen. Want Telenet is partner van dit platform en heeft er dus alle baat bij dat klanten die op Zoomit zitten (zoals ik) naar hun alternatief te laten overschakelen die ongeveer hetzelfde doet.

Ik heb dat Play More abonnement niet gewonnen. En ik heb vandaag beslist om terug te keren van Doccle naar Zoomit. En dit om twee bijzonder eenvoudige redenen:

  • Gebruiksgemak
  • Kans op vergetelheden

… twee redenen die trouwens naadloos met elkaar verweven zijn.

Heel concreet: ik ben klant bij de bank AXA. En daar ben ik bijzonder tevreden mee. Ik was vroeger KBC-klant, maar door hun klant-afstotende bedrijfsfilosofie ben ik daar in 2004 vertrokken. Nu bij AXA dus, een bank met filialen van onafhankelijken: ik heb mijn vast contactpersoon en die is niet te beroerd om ook buiten de werkuren te openen indien er zaken besproken dienen te worden.

En AXA heeft een bijzonder goede app, zowel op de iPad als op de iPhone. Om vlot betalingen af te handelen, rekeningoverzichten te bekijken en zo meer. En met prima ZoomIt-integratie. Als ik een factuur binnenkrijg via ZoomIt, staat er netjes een indicator binnen mijn app te blinken, ik klik die aan en kan die direct betalen via de app, zodat de ZoomIt balk op dat moment ook terug verdwijnt.
Heb ik niet meteen zin of tijd om te betalen? No issue, de notificatie blijft aan staan zolang de betaling niet binnen is. En aangezien ik mijn bank-app wel vaker gebruik per week, komt het er vroeg of laat wel van, dat ik die betaling afhandel.

Doccle daarentegen: heel schone website, schone iPad-app ook, maar integratie naar alle bankplatforms toe zijn ze blijkbaar vergeten. Allez ja, ze zijn wel geïntegreerd met KBC, maar dus niet met AXA.

Als ik een Doccle-factuur binnenkrijg, krijg ik wel een mailtje, maar een mailtje blijft vaak hangen of wordt uit het oog verloren. En als ik dan toch eens naar de Doccle-website ga om die ontvangen factuur te betalen, blijk ik als AXA-klant heel veel te moeten klikken, mijn bankkaart-bakske er bij te moeten pakken, nog wat doorklikken, nog wat gegevens invullen, nog eens authenticeren tot mijn betaling behandeld is.

Kortom: Doccle zorgt voor minder betaalgemak en lijkt enigszins een incestueus speeltje van de bedrijven die “hun schouders onder dit nieuwe platform gezet hebben” (Telenet, CM, KBC, …).
Kom gerust terug als jullie wél open geworden zijn en ook met mijn bank samenwerken, tot dan heb ik niet veel zin om mij nog met Doccle bezig te houden…

(Telenet was trouwens in hun uitnodingsmail “vergeten te vermelden” dat de documenten niet meer via ZoomIt verstuurd werden, eens je op Doccle inschreef…)

Wij plooien niet

Ik zou het kunnen hebben over de zaken die ik zoal naar het hoofd geslingerd kreeg, toen ik nog 20 kilo meer woog. Zowel tijdens mijn studies aan het middelbaar als amper een paar jaar geleden, op festivalweides, straatfeesten en andere openbare plaatsen waar onbekenden hun mening al eens te luid ventileren.

Ik zou het kunnen hebben over mijn neefje (ondertussen: neef!) die een hartoperatie had ondergaan. Met een groot litteken over zijn borst tot gevolg. Over hoe hij gepest werd in de douches na de turnlessen en zelfs daarbuiten. Over hoe hij van studierichting veranderde om die etters niet meer te moeten aanhoren.

Ik zou het kunnen hebben over die vriend die op onverklaarbare wijze plukken haar begon te verliezen. Niet enkel over hoe hij aangestaard werd, maar ook over de zaken die gezegd werden. Nu en dan hardop tegen hem, veel vaker fluisterend en gossippend door dames achter hem aan de kassa. Van medelijdend ramptoerisme tot vernederende grapjes.

Ik zou het kunnen hebben over die eenzame, wat oudere, man uit de buurt die wel steeds een glimlach op het gezicht had, maar waanzinnig eenzaam was. Die man die gesprekken probeerde aan te knopen. Die man die zo graag graag gezien wilde worden. Hoe hij beschimpt en uitgescholden werd door mensen waar hij het zelf zo goed mee voorhad. Hoe jongeren er met afval heen gooiden, hoe dames hem als viezerik begonnen uit te schelden, hoe de café-eigenaar hem – al dan niet onder druk – van het terras verwijderde.

Maar ongetwijfeld zijn bovenstaande verhalen minder relevant. Want het gaat niet over vrouwen die met seksisme te kampen hebben of over buitenlanders die dagelijks racisme ondervinden. En de hashtags zijn op.

Het Hout (Jeroen Brouwers) – #GoudenBoekenuil #Boek1

Hoera! Ik heb het geluk dit jaar deel uit te maken van de lezersjury van De Gouden Boekenuil. Vijf boeken mag ik lezen, beoordelen, wikken en wegen. Om finaal mijn antwoord te geven op de vraag: “Welk van deze boeken mag uitgeroepen worden tot beste Nederlandstalige boek van 2014?”

Mijn eerste boek was Het Hout van Jeroen Brouwers. Hieronder de recensie die ik ook op Goodreads plaatste.

Het houtMijn score: 3 op 5

“Jeroen Brouwers, zou dat wel wat voor mij zijn?” Dat moet toch één van de eerste vragen geweest zijn die mij te binnen schoot toen ik de shortlist voor De Gouden Boekenuil een goede week geleden vernam.

‘s Avonds, op de bijeenkomst van de lezersjury, gaf Thomas Vanderveken – de coach van die jury – een aantal tips mee, waaronder: het kan motiverend zijn om de “5 opgelegde boeken” te lezen in crescendo, door te starten met het boek waar je het meest over twijfelt en het boek waar je meest naar uitkijkt uit te stellen tot het einde. En zo geschiedde. Ik startte met Jeroen Brouwers. “Het hout” is zelfs het eerste boek dat ik ooit van de grootmeester las.

Jeroen Brouwers is een bijzonder begenadigd verteller; in Het Hout vertelt hij – aan de hand van drie naadloos verweven verhaallijnen – het verhaal van Broeder Bonaventura. Enerzijds een naïeveling die zich in de luren liet leggen en liet opslorpen door het kloosterleven, anderzijds een hypocriet die zwijgt over het kindermisbruik dat in het kloosterinternaat plaatsvindt, maar ten derde ook een man die nog niet helemaal verloren lijkt, niet aan de schunnigheden van zijn medebroeders deelneemt en op één of andere manier gewoon een duwtje nodig heeft om zijn pij af te werpen.

Maar ondanks het aantrekkelijke verhaal, heb ik de voorbije week een paar keer verveeld dit boek aan de kant gelegd. Die schrijfstijl van Jeroen Brouwers, je houdt ervan of niet, maar ik toch niet. Jeroen Brouwers doet mij denken aan die schrijvers die je soms verplicht werd te lezen in het middelbaar: ongetwijfeld is hij een meester in de Nederlandse taal, een aantal zinnen en passages in Het Hout waren om vingers en duimen bij af te likken, maar het stopte niet.

Ik lees graag boeken van pakweg Paolo Coelho: een soortement van sprookjes die dan plotseling een fantastisch geschreven zin boordevol wijsheid bevat, waardoor ik letterlijk dieper ga in- en uitademen en diezelfde zin opnieuw ga herhalen. De verrassingen in het verhaal.
Bij Jeroen Brouwers heb ik echter een gevoel van overdaad, te veel belerendheid en een soort van archaïsche betweterigheid op dit vlak. “Kijk eens welke mooie zinnen ik geschreven heb!”, i.p.v. een mooi, consistent en aangrijpend verhaal te willen vertellen. Meer nog: op momenten leek deze vertelling echt neergeschreven te zijn door iemand die bij koortstemperaturen een verhaal bij elkaar heeft geijld, waar soms kop noch staart aan te krijgen was. Koortsachtige zinnen waarin elke vorm van werkwoord leek te ontbreken, ellenlange zinnen – met een hele resem substructuren – waarin dure woorden het gebrek aan inhoud of gevoel probeerden te maskeren.

Voor verhaal krijgt Jeroen Brouwers 4 sterren van mij, voor aangrijpendheid en stijl slechts 2. En een gemiddelde van 3/5 zal voor mij waarschijnlijk onvoldoende zijn om mijn Stem voor de Gouden Boekenuil aan Brouwers te geven.

Aanbevelingen

Op basis van de muziek die ik via Spotify beluister, beveelt last.fm mij andere artiesten aan die ik vermoedelijk ook goed ga vinden. Op basis van de boeken die ik lees, geeft GoodReads mij aanbevelingen voor ander lectuur. Op basis van de boeken die ik aankoop bij Amazon of bol, doen die respectievelijke portalen mij aanbevelingen. Heel verschillende tips, geven die mij, aangezien ik andere boeken op Amazon koop (voornamelijk Engelstalig en business-gerelateerd) dan op bol (eerder luchtig Nederlandstalig vertier). Op basis van de tv-series die ik bekeek – en de vrienden die ik heb – op Netflix, doet ook dat portaal mij aanbevelingen. Ook imdb doet mij aanbevelingen op basis van films die ik bekeek en/of al dan niet goed vond. Op basis van mijn aankopen bij Albert Heijn, krijg ik gepersonaliseerde waardebonnen in mijn mailbox.

Heel intrigerend allemaal, alleen dit al was voor mij één van de redenen waarom ik een paar maand geleden begonnen ben met de opleidingstrack “Data Science” bij Coursera.

Maar anderzijds vind ik al die geïsoleerde klantprogramma’s toch weinig bevredigend. De integratie ontbreekt volkomen. Mijn aankopen in de supermarkt leiden niet tot tips op vlak van tv-programma’s, Netflix gaat mij nooit aanraden een serie te beginnen opnemen op een Belgisch tv-station op basis van mijn voorkeuren, Spotify gaat mij nooit laten weten dat er eigenlijk ergens een keigoed internetradiostation is dat voor 93% met mijn muzikale smaak overeenkomt. IMDB gaat mij niet aanbevelen dat ik, aangezien zaterdagavond mijn vaste filmavond is, een aantal snacks bij de één of andere onafhankelijke Vlaamse webshops zou moeten kopen. Champagnethee bij Café Couture bijvoorbeeld. Of avontuurlijke popcorn bij ik-weet-niet-wat-precies. Alle aanbevelingsportalen blijven gedreven door de beperkte inhoud die ze zelf bevatten en – uiteraard – door commerciële belangen.

Een gigantisch gat in de markt, vandaag de dag, volgens mij, is dan ook een “onafhankelijk gecentraliseerd orgaan” die mijn gedrag gaat meten [ja, ik geef er mits voldoende garanties graag een serieuze lap privacy voor vrij] en echte persoonsafhankelijke aanbevelingen gaat doen. Zodat ik nog slechts 1 klantenkaart nodig heb, maar die wel overal kan gebruiken. Zodat ik op 1 portaal kan “inchecken” telkens ik met een boek, film, CD etc. start (dat manueel inchecken zou zelfs niet moeten: Spotify-, Netflix- en andere integraties zouden naadloos moeten zijn).

Als iemand op een bepaald moment met een gebroken hart zit, gaat die misschien veel romantische muziek en soortgelijke films bekijken. Wordt het dan niet eens tijd voor comfort food? Een leuk avondje uit aanbevelen waar die persoon nieuwe mensen kan leren kennen? Op basis van een aantal artistieke films die ik recentelijk bekeek, zou ik toch aanbevelingen moeten kunnen krijgen over pakweg een tentoonstelling over Salvator Dali in Rijsel, om dan ‘s avonds ook nog een concertje mee te pikken van een groep die bijzonder veel geleerd heeft van The Velvet Underground? Aangezien ik als vrijgezel meestal “kleine porties maaltijden” koop in allerhande winkels, zou zo een systeem mij misschien kunnen aanraden dat ik eigenlijk het meest mijn gading ga vinden in een totaal andere winkel? Als ik plotseling een viool zou kopen en een online-vioolcursus zou volgen waarbij ik gestaag vorderingen maak, zou het toch wel geniaal zijn moest Het Systeem mij laten weten dat er op 15 km. van bij mij thuis een folkgroepje zit die momenteel op zoek is naar een violist?

Al zal een onafhankelijk medium op dit vlak ongetwijfeld nog wel een utopie zijn. De meeste klantenprogramma’s zijn er, vandaag de dag, namelijk uiteraard nog steeds uit commerciële overwegingen en uit zelfbelang van de organisatie die met zo een programma uitpakt. Al blijf ik wel hopen.

Want ja, ik blijf er van overtuigd dat goed gebruik van data en technologie ook voor een verhoogde levenskwaliteit kan zorgen. Wat bepaalde psychologen ook mogen beweren.

Over e-boeken, e-magazines en e-kranten

Volgende week woensdag, 25 februari. Dat is de dag, waarop de shortlist van de Gouden Boekenuil wordt bekendgemaakt. Dat is ook de dag waarop ik ‘s avonds in de KVS te Brussel verwacht wordt. Alwaar deze shortlist bekend gemaakt zal worden, alwaar ik de betreffende vijf boeken vrolijk in de hand gedrukt ga krijgen en alwaar ik vooral ga vernemen wat er zoal verwacht wordt van “de Lezersjury van de Gouden Boekenuil”. Ik ben waanzinnig benieuwd.

De reden waarom ik mij aanvankelijk heb ingeschreven voor de Lezersjury van de Gouden Boekenuil, was dat ik dringend eens buiten mijn comfortzone moest geduwd worden…

Lees verder