De Gouden Boekenuil – Uitgelezen

Mijn taak als publieksjurylid voor De Gouden Boekenuil zit er op. Ik heb de vijf opgedragen werken uitgelezen, gewikt, gewogen en op mijn Gouden Boekenuil-pagina van commentaar en oordeel voorzien.

Volgende week moet ik normaal, net als 99 andere leesgrage Vlamingen, mijn stem uitbrengen op het boek uit onderstaand lijstje dat volgens mij de Publieksprijs van de Boekenuil verdient… Ik vermoed dat onderstaand screenshot al duidelijk aangeeft welke auteur op mijn stem kan rekenen… Slechts ééntje haalde 5 sterren bij mij, maar het is dan ook een boek dat ongelooflijk blijft hangen.

Mijn Gouden Boekenuil

Ça C’est Culte

Het is in ‘t Frans, maar laat dat vooral de pret niet bederven: Ça C’est Culte is een relatief nieuw portaal/blog dat focust op de muzikale actualiteit ter hoogte van de Frans/Belgische grens: concerten, festivals, lokale artiesten, etc. Het is dankzij dat portaal dat ik deze week vrij toevallig ontdekte dat zowel Supertramp, Mika als The Prodigy de komende maanden op amper een half uurtje van mij thuis komen optreden.

Een absolute aanrader dus voor muziekliefhebbers van West-Vlaanderen (en verder). Want Rijsel heeft nog steeds de beste concertzalen van de streek. Én is bereikbaarder, toegankelijker en met betere parkeervoorzieningen dan Gent of Brussel…

Waarom ik Doccle terug verlaten heb

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Telenet. Met een uitnodiging. Om voortaan mijn facturen van hen via Doccle te ontvangen, een soort van platform om je afrekeningen te ontvangen en te beheren. Eerlijk: de enige reden dat ik er op inschreef, is omdat Telenet beloofde een jaar Play More te verloten onder de nieuwe inschrijvingen. Want Telenet is partner van dit platform en heeft er dus alle baat bij dat klanten die op Zoomit zitten (zoals ik) naar hun alternatief te laten overschakelen die ongeveer hetzelfde doet.

Ik heb dat Play More abonnement niet gewonnen. En ik heb vandaag beslist om terug te keren van Doccle naar Zoomit. En dit om twee bijzonder eenvoudige redenen:

  • Gebruiksgemak
  • Kans op vergetelheden

… twee redenen die trouwens naadloos met elkaar verweven zijn.

Heel concreet: ik ben klant bij de bank AXA. En daar ben ik bijzonder tevreden mee. Ik was vroeger KBC-klant, maar door hun klant-afstotende bedrijfsfilosofie ben ik daar in 2004 vertrokken. Nu bij AXA dus, een bank met filialen van onafhankelijken: ik heb mijn vast contactpersoon en die is niet te beroerd om ook buiten de werkuren te openen indien er zaken besproken dienen te worden.

En AXA heeft een bijzonder goede app, zowel op de iPad als op de iPhone. Om vlot betalingen af te handelen, rekeningoverzichten te bekijken en zo meer. En met prima ZoomIt-integratie. Als ik een factuur binnenkrijg via ZoomIt, staat er netjes een indicator binnen mijn app te blinken, ik klik die aan en kan die direct betalen via de app, zodat de ZoomIt balk op dat moment ook terug verdwijnt.
Heb ik niet meteen zin of tijd om te betalen? No issue, de notificatie blijft aan staan zolang de betaling niet binnen is. En aangezien ik mijn bank-app wel vaker gebruik per week, komt het er vroeg of laat wel van, dat ik die betaling afhandel.

Doccle daarentegen: heel schone website, schone iPad-app ook, maar integratie naar alle bankplatforms toe zijn ze blijkbaar vergeten. Allez ja, ze zijn wel geïntegreerd met KBC, maar dus niet met AXA.

Als ik een Doccle-factuur binnenkrijg, krijg ik wel een mailtje, maar een mailtje blijft vaak hangen of wordt uit het oog verloren. En als ik dan toch eens naar de Doccle-website ga om die ontvangen factuur te betalen, blijk ik als AXA-klant heel veel te moeten klikken, mijn bankkaart-bakske er bij te moeten pakken, nog wat doorklikken, nog wat gegevens invullen, nog eens authenticeren tot mijn betaling behandeld is.

Kortom: Doccle zorgt voor minder betaalgemak en lijkt enigszins een incestueus speeltje van de bedrijven die “hun schouders onder dit nieuwe platform gezet hebben” (Telenet, CM, KBC, …).
Kom gerust terug als jullie wél open geworden zijn en ook met mijn bank samenwerken, tot dan heb ik niet veel zin om mij nog met Doccle bezig te houden…

(Telenet was trouwens in hun uitnodingsmail “vergeten te vermelden” dat de documenten niet meer via ZoomIt verstuurd werden, eens je op Doccle inschreef…)

Wij plooien niet

Ik zou het kunnen hebben over de zaken die ik zoal naar het hoofd geslingerd kreeg, toen ik nog 20 kilo meer woog. Zowel tijdens mijn studies aan het middelbaar als amper een paar jaar geleden, op festivalweides, straatfeesten en andere openbare plaatsen waar onbekenden hun mening al eens te luid ventileren.

Ik zou het kunnen hebben over mijn neefje (ondertussen: neef!) die een hartoperatie had ondergaan. Met een groot litteken over zijn borst tot gevolg. Over hoe hij gepest werd in de douches na de turnlessen en zelfs daarbuiten. Over hoe hij van studierichting veranderde om die etters niet meer te moeten aanhoren.

Ik zou het kunnen hebben over die vriend die op onverklaarbare wijze plukken haar begon te verliezen. Niet enkel over hoe hij aangestaard werd, maar ook over de zaken die gezegd werden. Nu en dan hardop tegen hem, veel vaker fluisterend en gossippend door dames achter hem aan de kassa. Van medelijdend ramptoerisme tot vernederende grapjes.

Ik zou het kunnen hebben over die eenzame, wat oudere, man uit de buurt die wel steeds een glimlach op het gezicht had, maar waanzinnig eenzaam was. Die man die gesprekken probeerde aan te knopen. Die man die zo graag graag gezien wilde worden. Hoe hij beschimpt en uitgescholden werd door mensen waar hij het zelf zo goed mee voorhad. Hoe jongeren er met afval heen gooiden, hoe dames hem als viezerik begonnen uit te schelden, hoe de café-eigenaar hem – al dan niet onder druk – van het terras verwijderde.

Maar ongetwijfeld zijn bovenstaande verhalen minder relevant. Want het gaat niet over vrouwen die met seksisme te kampen hebben of over buitenlanders die dagelijks racisme ondervinden. En de hashtags zijn op.

Het Hout (Jeroen Brouwers) – #GoudenBoekenuil #Boek1

Hoera! Ik heb het geluk dit jaar deel uit te maken van de lezersjury van De Gouden Boekenuil. Vijf boeken mag ik lezen, beoordelen, wikken en wegen. Om finaal mijn antwoord te geven op de vraag: “Welk van deze boeken mag uitgeroepen worden tot beste Nederlandstalige boek van 2014?”

Mijn eerste boek was Het Hout van Jeroen Brouwers. Hieronder de recensie die ik ook op Goodreads plaatste.

Het houtMijn score: 3 op 5

“Jeroen Brouwers, zou dat wel wat voor mij zijn?” Dat moet toch één van de eerste vragen geweest zijn die mij te binnen schoot toen ik de shortlist voor De Gouden Boekenuil een goede week geleden vernam.

‘s Avonds, op de bijeenkomst van de lezersjury, gaf Thomas Vanderveken – de coach van die jury – een aantal tips mee, waaronder: het kan motiverend zijn om de “5 opgelegde boeken” te lezen in crescendo, door te starten met het boek waar je het meest over twijfelt en het boek waar je meest naar uitkijkt uit te stellen tot het einde. En zo geschiedde. Ik startte met Jeroen Brouwers. “Het hout” is zelfs het eerste boek dat ik ooit van de grootmeester las.

Jeroen Brouwers is een bijzonder begenadigd verteller; in Het Hout vertelt hij – aan de hand van drie naadloos verweven verhaallijnen – het verhaal van Broeder Bonaventura. Enerzijds een naïeveling die zich in de luren liet leggen en liet opslorpen door het kloosterleven, anderzijds een hypocriet die zwijgt over het kindermisbruik dat in het kloosterinternaat plaatsvindt, maar ten derde ook een man die nog niet helemaal verloren lijkt, niet aan de schunnigheden van zijn medebroeders deelneemt en op één of andere manier gewoon een duwtje nodig heeft om zijn pij af te werpen.

Maar ondanks het aantrekkelijke verhaal, heb ik de voorbije week een paar keer verveeld dit boek aan de kant gelegd. Die schrijfstijl van Jeroen Brouwers, je houdt ervan of niet, maar ik toch niet. Jeroen Brouwers doet mij denken aan die schrijvers die je soms verplicht werd te lezen in het middelbaar: ongetwijfeld is hij een meester in de Nederlandse taal, een aantal zinnen en passages in Het Hout waren om vingers en duimen bij af te likken, maar het stopte niet.

Ik lees graag boeken van pakweg Paolo Coelho: een soortement van sprookjes die dan plotseling een fantastisch geschreven zin boordevol wijsheid bevat, waardoor ik letterlijk dieper ga in- en uitademen en diezelfde zin opnieuw ga herhalen. De verrassingen in het verhaal.
Bij Jeroen Brouwers heb ik echter een gevoel van overdaad, te veel belerendheid en een soort van archaïsche betweterigheid op dit vlak. “Kijk eens welke mooie zinnen ik geschreven heb!”, i.p.v. een mooi, consistent en aangrijpend verhaal te willen vertellen. Meer nog: op momenten leek deze vertelling echt neergeschreven te zijn door iemand die bij koortstemperaturen een verhaal bij elkaar heeft geijld, waar soms kop noch staart aan te krijgen was. Koortsachtige zinnen waarin elke vorm van werkwoord leek te ontbreken, ellenlange zinnen – met een hele resem substructuren – waarin dure woorden het gebrek aan inhoud of gevoel probeerden te maskeren.

Voor verhaal krijgt Jeroen Brouwers 4 sterren van mij, voor aangrijpendheid en stijl slechts 2. En een gemiddelde van 3/5 zal voor mij waarschijnlijk onvoldoende zijn om mijn Stem voor de Gouden Boekenuil aan Brouwers te geven.

Aanbevelingen

Op basis van de muziek die ik via Spotify beluister, beveelt last.fm mij andere artiesten aan die ik vermoedelijk ook goed ga vinden. Op basis van de boeken die ik lees, geeft GoodReads mij aanbevelingen voor ander lectuur. Op basis van de boeken die ik aankoop bij Amazon of bol, doen die respectievelijke portalen mij aanbevelingen. Heel verschillende tips, geven die mij, aangezien ik andere boeken op Amazon koop (voornamelijk Engelstalig en business-gerelateerd) dan op bol (eerder luchtig Nederlandstalig vertier). Op basis van de tv-series die ik bekeek – en de vrienden die ik heb – op Netflix, doet ook dat portaal mij aanbevelingen. Ook imdb doet mij aanbevelingen op basis van films die ik bekeek en/of al dan niet goed vond. Op basis van mijn aankopen bij Albert Heijn, krijg ik gepersonaliseerde waardebonnen in mijn mailbox.

Heel intrigerend allemaal, alleen dit al was voor mij één van de redenen waarom ik een paar maand geleden begonnen ben met de opleidingstrack “Data Science” bij Coursera.

Maar anderzijds vind ik al die geïsoleerde klantprogramma’s toch weinig bevredigend. De integratie ontbreekt volkomen. Mijn aankopen in de supermarkt leiden niet tot tips op vlak van tv-programma’s, Netflix gaat mij nooit aanraden een serie te beginnen opnemen op een Belgisch tv-station op basis van mijn voorkeuren, Spotify gaat mij nooit laten weten dat er eigenlijk ergens een keigoed internetradiostation is dat voor 93% met mijn muzikale smaak overeenkomt. IMDB gaat mij niet aanbevelen dat ik, aangezien zaterdagavond mijn vaste filmavond is, een aantal snacks bij de één of andere onafhankelijke Vlaamse webshops zou moeten kopen. Champagnethee bij Café Couture bijvoorbeeld. Of avontuurlijke popcorn bij ik-weet-niet-wat-precies. Alle aanbevelingsportalen blijven gedreven door de beperkte inhoud die ze zelf bevatten en – uiteraard – door commerciële belangen.

Een gigantisch gat in de markt, vandaag de dag, volgens mij, is dan ook een “onafhankelijk gecentraliseerd orgaan” die mijn gedrag gaat meten [ja, ik geef er mits voldoende garanties graag een serieuze lap privacy voor vrij] en echte persoonsafhankelijke aanbevelingen gaat doen. Zodat ik nog slechts 1 klantenkaart nodig heb, maar die wel overal kan gebruiken. Zodat ik op 1 portaal kan “inchecken” telkens ik met een boek, film, CD etc. start (dat manueel inchecken zou zelfs niet moeten: Spotify-, Netflix- en andere integraties zouden naadloos moeten zijn).

Als iemand op een bepaald moment met een gebroken hart zit, gaat die misschien veel romantische muziek en soortgelijke films bekijken. Wordt het dan niet eens tijd voor comfort food? Een leuk avondje uit aanbevelen waar die persoon nieuwe mensen kan leren kennen? Op basis van een aantal artistieke films die ik recentelijk bekeek, zou ik toch aanbevelingen moeten kunnen krijgen over pakweg een tentoonstelling over Salvator Dali in Rijsel, om dan ‘s avonds ook nog een concertje mee te pikken van een groep die bijzonder veel geleerd heeft van The Velvet Underground? Aangezien ik als vrijgezel meestal “kleine porties maaltijden” koop in allerhande winkels, zou zo een systeem mij misschien kunnen aanraden dat ik eigenlijk het meest mijn gading ga vinden in een totaal andere winkel? Als ik plotseling een viool zou kopen en een online-vioolcursus zou volgen waarbij ik gestaag vorderingen maak, zou het toch wel geniaal zijn moest Het Systeem mij laten weten dat er op 15 km. van bij mij thuis een folkgroepje zit die momenteel op zoek is naar een violist?

Al zal een onafhankelijk medium op dit vlak ongetwijfeld nog wel een utopie zijn. De meeste klantenprogramma’s zijn er, vandaag de dag, namelijk uiteraard nog steeds uit commerciële overwegingen en uit zelfbelang van de organisatie die met zo een programma uitpakt. Al blijf ik wel hopen.

Want ja, ik blijf er van overtuigd dat goed gebruik van data en technologie ook voor een verhoogde levenskwaliteit kan zorgen. Wat bepaalde psychologen ook mogen beweren.

Over e-boeken, e-magazines en e-kranten

Volgende week woensdag, 25 februari. Dat is de dag, waarop de shortlist van de Gouden Boekenuil wordt bekendgemaakt. Dat is ook de dag waarop ik ‘s avonds in de KVS te Brussel verwacht wordt. Alwaar deze shortlist bekend gemaakt zal worden, alwaar ik de betreffende vijf boeken vrolijk in de hand gedrukt ga krijgen en alwaar ik vooral ga vernemen wat er zoal verwacht wordt van “de Lezersjury van de Gouden Boekenuil”. Ik ben waanzinnig benieuwd.

De reden waarom ik mij aanvankelijk heb ingeschreven voor de Lezersjury van de Gouden Boekenuil, was dat ik dringend eens buiten mijn comfortzone moest geduwd worden…

Lees verder

Stop toch eens allemaal met neuten

Als ge uwen job niet graag doet, dien dan uw ontslag in en verander van job. Het ligt niet aan u, het ligt niet aan uw werkgever, het is gewoon “de mayonaise die niet pakt”. Dat kan gebeuren in het leven. Dat is helemaal niet slecht. Doe dat in plaats van te gaan staken of om de haverklap met syndicale acties in uw bedrijf uit te pakken. Want daarmee zorg je alleen maar dat iedereen ongelukkig wordt: de werkgever is er niet blij mee, het zorgt voor een gefrustreerd en opgeklopt sfeert bij de stakers/betogers en velen die er eigenlijk niéts mee te maken hebben, ondervinden er last van. Dus stap het gewoon af.

Als sommige werkgevers écht zo unfair zijn als bepaalde syndicalisten beweren, en als iedereen een beetje consequent zou zijn, dan zou er massale leegloop in die bedrijven moeten zijn. En dan zouden de bazen het beter begrijpen dan een occasionele werkneerlegging.

Als havenarbeiders neuten dat zij nooit 45 jaar in hun zware stiel gaan kunnen werken, raad ik hen aan om een lichtere job te zoeken. Maar dan gaan ze meestal neuten dat ge daar niet zoveel mee verdient.

Awel. GE KUNT NIET ALLES HEBBEN.
Dus stop met neuten.

Gisteren hoorde ik een groepje vrolijke jongedames vrolijk doch stevig afgeven op hun venten/vrienden/whatevers-waar-ze-mee-samenhokken. Ik had goesting om mij om te draaien. Om te zeggen dat ook zij moesten stoppen met neuten. Ofwel zien ze hem graag en genieten ze daarvan (en blazen ze het van de kerktoren). Ofwel zien ze hem niet graag en moeten ze hem maar dumpen. Maar niet er bij blijven om te neuten. Dat lost niets op. Dat maakt beide partijen alleen maar ongelukkiger.

Als het leven véél te lastig is als ge zowel een carrièrevent of -vrouw zijn, maar ge wilt ook uw kinderen goed kunnen opvoeden, maak dan een keuze. Ga vollenbak voor een leven gevuld met gezin, liefde, opvoeding en het bijbrengen van waarden. Dat is goed! Of ga vollenbak voor die carrière waarin je jezelf kunt ontplooien en andere facetten van de wereld gaat verbeteren, hoe klein of groot ook. Ook dat is goed!
Maar stop toch eens met neuten dat het leven veel te taai is als je én carrière wil maken, én je te pletter wil amuseren in je job, én je kinderen elke seconde wenst groot te brengen, én liefst ook nog quality time voor uw eigen wilt hebben, én … Maak verdorie keuzes. Opnieuw: GE KUNT NIET ALLES HEBBEN. Als je vollen bak gaat voor je carrière, kies dan efkes niet voor kinderen, en geniet van elke seconde waarin door jouw impact de rest van de wereld beetje bij beetje verandert. Als je het o-zo-belangrijk vind om je voort te planten, neem dan je verantwoordelijkheid op en ga voor die kinderen en het bijhorende leven.

Maar stop met neuten. Kies. Ga ervoor. Schreeuw uw geluk en positiviteit voor de gemaakte keuze uit.

Als de regering zo ongelooflijk des duivels is als uw geneut regelmatig doet vermoeden, verhuis dan. Er zijn 195 internationaal erkende landen op deze wereldbol. Die hebben allemaal een andere regering. En die verandert om de zoveel jaar in elk van die landen. Kies er eentje waar je wel denkt gelukkig te worden en trek daarheen. Maar stop met hier te blijven plakken om er elke dag te blijven over neuten.

Zendt de VRT alleen nog maar slechte programma’s uit? Kijk er niet meer naar.

Zijn die Zwarte Pieten een aanslag op de goede smaak en regelrecht racisme? Ga dan niet naar Sinterklaasfeestjes en zap weg als er zoiets op tv of radio voorbijkomt.

Zijt ge het beu dat je ganse huis davert omdat er jaarlijks een dance-festival in de buurt is? Goed nieuws: er staan bijzonder veel schone huizen te koop momenteel!

Ik zoek alvast zelf nog naar een manier om minder met het gezaag van al die neuters geconfronteerd te worden. Want die brengen mij keihard tot neuterij.

Verrassingspakket voor foodies

Ik mag dan al 20 kilo afgevallen zijn bij een jaar geleden, ik eet nog steeds bijzonder graag. De eetgewoontes zijn veranderd, als ik al eens gezondigd heb (gisterenavond 6 smoutebollen bijvoorbeeld), compenseer ik dat ‘s anderendaags. Ik heb waanzinnig leren genieten van groenten, fruit, lichtere maaltijden, maar een ongezond tussendoortje behoort weer volop tot de mogelijkheden. Als het maar met mate is. Of zo.

Bijzonder genoten trouwens, vorig weekend, van een uitgebreide menu bij Taste and Colours in Kortrijk: gezond en wat een waanzinnig smaakbommen! Je leert het des te meer appreciëren als je leven niet meer elke week uit restaurantbezoek bestaat.
Koken doe ik nog steeds vrijwel elke dag. Ik kook graag, ben geen specialist in verzinnen of het prepareren van ongelooflijk chique uitziende borden, maar ik geniet er grandioos van om – met het kookboek naast mij – producten in warme potten met elkaar te combineren en mij elke keer opnieuw te verbazen en verheugen over de heerlijke dampen die er uit opstijgen.

Eten, komaan, we doen het allemaal toch graag? En ik hou van verrassingen op dat vlak. Zoals in verrassende restaurants. Maar nog veel meer: ik hou ervan om – bij verjaar- of andere feestdagen – een korf te krijgen met voedingswaren. Liefst merken of producten die ik nog niet ken: authentieke Colombiaanse koffie, verrassende koekjes, onbekende wijn of biertjes, een minder voor de hand liggend kookboek, af te bakken patisserie, …

En daarom was ik dan ook bijzonder enthousiast toen ik een goede week geleden las over FoodNomads.be. FoodNomads verkoopt verrassingspakketten met eten en/of drank. Je kan het eenmalig bestellen, je kan er ook een maandabonnement op aangaan, waardoor je dus maandelijks een pakket in de bus krijgt met producten waarover zij plechtig beloven dat het (h)eerlijk is. Maar ook – en dat is een heel fraaie bonus – dat het hier gaat over authentieke merken, lokale merken ook. Ik vertrouw op de goede smaak van deze voedselnomaden en heb vandaag meteen ingeschreven op hun maandelijks abonnement (ik zag er weinig risico in, aangezien dit klaarblijkelijk ook elke maand opnieuw opgezegd kan worden).

Ik ben benieuwd. Maar vooral: ik ben bijzonder enthousiast. Elke maand een cadeautje krijgen met producten die ik überhaupt al leuk vind om te krijgen, daar heb ik graag een kleine 25 Euro voor over.

Ik laat jullie weten hoe de inhoud van de eerste box er uitziet van zodra dit hier is aangekomen. Maar het “thema” van november (de makers werken elke maand rond een specifiek verhaal) is er alleszins al eentje dat veelbelovend is: Rise & Shine, maak van je ontbijt je lekkerste maaltijd. En laat nou net het ontbijt mijn favoriete maaltijd zijn…

Geïnteresseerden kunnen zich alvast nog tot 23 oktober op dit pakket inschrijven!

Food Nomads - Rise & Shine