Afgelopen vrijdag, net voor de officiële release, vond ik Valleys of Neptune – het nieuwe postume studio-album van Jimi Hendrix, met een aantal eerder onuitgegeven tracks – in mijn brievenbus. De mannen van de blogreclame hadden het mij opgestuurd met de wijze bewoordingen “Dit zal wel iets voor jou zijn!“.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: ik ben alles behalve een grote Jimi Hendrix-kenner. Ik heb een Best Of-album van de man in huis en dat zet ik zo nu en dan wel eens op. Meer nog: ik wist niet zo goed wat ik van dit album moest verwachten… Postume albums bevatten nogal vaak illuster materiaal of “eerder onuitgebrachte nummers” die met reden nooit eerder werden op plaat gezet. Maar hey, je moet alles een eerlijke kans geven!
Zelfs op een baaldagje als vandaag: als ik hoor dat het onderstaande gezelschap aan de affiche van Rock Werchter werd toegevoegd, dan vind ik mijn opperbeste stemming helemaal terug. Arcade Fire deelt het hoofdpodium met Pearl Jam op één en dezelfde dag. Uw dienaar verwacht nu al dat hij heel geëmotioneerd zal staan toekijken.
Het is natuurlijk heel jammer dat er een groot aantal Carrefour-winkels moeten sluiten, maar elke dergelijke “economische ramp” heeft natuurlijk ook zijn opportuniteiten. In dit geval: een aantal grote winkelruimtes mét grote parking gaat beschikbaar worden voor iets anders. Nieuwe of andere warenhuizen hoeven er voor mijn part niet te komen, want er zijn er naar mijn gevoel sowieso al te veel (of toch zeker voldoende).
Als ik de nodige centen en wereldconnecties had, ik zou de beschikbaar geworden Carrefour-winkels opkopen om er een soort van Inno van maken, maar dan met eet- in plaats van kleerkraampjes. Een grote overkoepelende ruimte als het ware, waar ruimte komt voor zaken die in België nog niet of slechts nauwelijks voorkomen: Burger King, Dunkin Donuts, Starbucks en soortgenoten. En waarom ook niet een “loket” waar je verse soepen, sappen en fruitproducten kunt kopen, of een paar Fair Trade-wereldvoedselstandjes, met authentieke Columbiaanse koffie en Argentijnse dulci di leche-koekje. En een Italiaans kraam waar je allerlei pizzapunten kunt proeven of je in de dessertcultuur van aldaar kunt onderdompelen.
Rondom rond eetstandjes dus en in het midden heel veel zitplaatsen, zowel open ruimtes als discrete compartimenten. Met gratis WiFi-internet voor alle aanwezigen. Een plaats waar gezinnetjes op vrijdagavond (met de kinderen) naartoe kunnen afzakken, maar ook waar jonge zakenwolven elkaar kunnen ontmoeten of waar mensen onderweg eventjes kunnen stoppen voor een hap, een drink en/of wat op de computer te tokkelen. Een plaats waar de slow teruggebracht wordt in het fastfood-gebeuren, waar er niet alleen snel iets gegeten kan worden, maar ook uitgebreid geproefd en vergeleken kan worden. Een grote ontmoetingsruimte waar men zich geen zorgen moet maken over catering of drank: naar elke smaak is er wel iets te krijgen.
En tsja, waarom niet, aan dat gebouw mag voor mijn part ook een apart gebouwtje komen met zitplaatsen en even goed internet. Er wordt geen eten of drank geserveerd (dat kan men in het hoofdgebouw oppikken), maar kan daar wel geconsumeerd worden. Al moet men er dan wel bijnemen dat er in die ruimte gerust ook gerookt kan worden. Niets fijner dan, als je onderweg bent, snel eventjes bij een kop koffie en een sigaret mails te checken of tijd te vullen met wat computeradministratie of het bijschaven van een presentatie, zonder dat niet-rokers er last van hebben.
Ik zou er alvast regelmatig komen, al is het maar om een “snelle en gemakkelijke hap op vrijdagavond te scoren” of zelfs om er een ganse zaterdagnamiddag met maatjes uit te hangen en recht te staan als je zin hebt in iets lekkers. Dergelijk gemak op vlak van eten en drinken draagt alleszins bij tot de populaire festivalervaring in onze lage landen. Waarom zou het dan niet wat alledaagser mogen zijn?
Mecenassen en business angels mogen zich alvast aanmelden om dit wat dieper uit te werken.
Het Tweetboard, dat tot gisteren in de linkermarge hier op m’n site stond, werd verwijderd. Reden: het was niet echt waterdicht. Je kon replies zien van Twitteraars met “protected accounts”, mensen die ervoor kozen hun uitspraken niet voor iedereen publiek te maken, konden hier plotseling wel open en bloot gelezen worden door jan en alleman. Wat uiteraard de bedoeling niet kan zijn. Voorlopig geen verder getwitter op dominiek.be dus. Wie mijn irrelevant getsjilp en andere conversaties wel nog wil lezen, moet me maar gaan volgen op Twitter zelf.
‘t Is eigenlijk al heel lang geleden, maar ik weet dat ik mij bij maatjes ooit bijzonder geamuseerd heb met het gezelschapsspel Kleur Bekennen. Het is zo een typisch spel voor als je eens een nest vrienden op bezoek hebt (geen vage kennissen, maar best toch wel een aantal mensen die mekaar écht kennen, ideaal vanaf een man of 6), waarbij de grootste revelaties worden geopenbaard, waarbij er volop ode aan mekaar gebracht wordt, maar waar hechte vriendschappen ook fataal op kunnen kapotspringen. Een typisch “ken jezelf en ken je maten” spel, waarin vragen opduiken als:
Stel dat je voor langere tijd aan de andere kant van de wereld zit, en je mag slechts naar 2 van de aanwezige vrienden een kaartje sturen, naar wie zou je dat dan doen?
Wie uit het gezelschap kan absoluut niet tegen zijn/haar verlies?
Over wie heb je het laatst gepraat met mensen die hier nu niet aanwezig zijn?
…
Kortom: een spel dat helemaal anders is dan heel wat andere gezelschapsspellen, veel persoonlijker ook. ‘k Heb ‘t slechts 1 keertje gespeeld, maar ik was er meteen helemaal weg van. Maar… het dateert van 1998 en ik kan het echt wel nergens (meer) vinden. Iemand die dit op zolder staan heeft en dringend kwijt wil? Of iets dergelijks? Laat hieronder gerust uw prijs weten!
(En o ja, die doos ziet er bijzonder gedateerd uit. You have to love it!)
:: update :: @maartenvanmeer bezorgde mij het reddende antwoord. Blijkbaar werd bovenstaand spel een jaar of 2 geleden opnieuw uitgegeven onder de titel True Colours en is het op vandaag nog steeds in heel wat (speelgoed-)winkels te vinden. Ik ga op zoek!
Neenee, ik deel geen CD’s uit of zo, maar wel een avondje uit voor Jimi Hendrix-fans. Woensdag aanstaande wordt er in Music Village Brussel een evenement voor fans van Jimi georganiseerd: in première wordt het gloednieuwe studio-album van zijne Hendrixheid voorgesteld, achteraf komt een professionele Jimi Hendrix Tribute Band de klassiekers van de man afspelen en kan er vrolijk verbroederd worden tussen liefhebbers van deze rockheld. Hapjes en drankjes zullen er uiteraard in groten getale en volkomen kosteloos aanwezig zijn.
Geïnteresseerde fans: schreeuw hieronder en uw stem zal gehoord worden.
(met dank aan daMusic)
Vorige week ging ik op speeddate. ‘t Schijnt dat de blogpost, die ik er achteraf over schreef, overliep van het laaiend enthousiasme van mijnentwege. En terecht: ik vond op dat moment dat ik een unieke, inspirerende avond beleefd heb. En ik vind dat nu nog steeds. Al blijf ik er bij: wie met de verkeerde verwachtingen of ingesteldheid naar zo een avond stapt, zal er geen fuck aan hebben en zal achteraf alleen meer gedesillusioneerd zijn dat hij/zij er de vrouw/man van zijn/haar leven niet gevonden heeft.
De organisatie achter dit avondje, Smartdate, was redelijk in de wolken met m’n blogpost. Ook al was er bij voorbaat geen enkele afspraak gemaakt: ik ging er als anoniem individu naartoe en wou gewoon een aantal leuke anekdotes observeren om er achteraf alhier verslag van uit te brengen.
Maar het siert hen: ze tonen zich dankbaar. Ik mag 1 gratis speeddate via Smartdate wegschenken. Een aantal mensen lieten mij weten dat ze na mijn blogpost wel goesting hadden om dit gebeuren ook eens te ervaren, maar dat ze de barrière (en de bijhorende 35 Euro) nogal hoog vonden. Helemaal onterecht, maar los daarvan: wie twijfelt, maar wel goesting heeft in een avond onder vrijgezellen: waag uw kans hieronder!
Ik voel me de laatste dagen een beetje als Christoffel Columbus. De voorbije jaren heb ik mij als het ware bijzonder goed geamuseerd op de veilige binnenwateren van de Middellandse Zee. Ik heb er veel gezien, veel beleefd, er was wel eens een stormpje waardoor mijn schip tegen wat golven moest vechten, maar ik was voornamelijk heel erg gehecht aan de beperkte afwisselingen die ik rond deze rustige plas beleefd heb. Het was een leventje boordevol genot, met weinig risico’s, boordevol zekerheid en continuïteit. Perfect voor een voorzichtig mens als ik.
Net zoals Columbus heb ik nu, omwille van totaal onvoorziene en onverwachte redenen, heel veel zin om het roer helemaal om te gooien en eens keihard naar het Westen te zeilen, richting nieuwe en onbekende horizon. Ik ben bang, verschrikkelijk bang. Echt zeker of er zich op het einde van die Westenzee wel land zou bevinden. Ongetwijfeld zal ik in die onbekende zee stormen beleven die ik nooit eerder voor mogelijk heb geacht. Maar ik twijfel er ook niet aan dat het uitzicht er ook veel overweldigender zal zijn dan het zicht over de Middellandse Zee, waar ik nu wel al bijzonder gewoon aan ben geraakt. Er is de vrees dat ik nooit de overkant zal bereiken, maar er is ook de hartverwarmende hoop om daar het paradijs aan te treffen. Er is een verzengende onzekerheid waarmee ik nog nooit te kampen had.
Misschien ontdek ik India. Al schijnt ook Amerika een mooi land te zijn. Misschien hebben ze er wel aardappelen.
Alles draait om experiences vandaag de dag, om totaalbelevingen. Bij Starbucks ga je niet gewoon een kop koffie drinken, maar je betreedt er een tempel van de koffie, waar de verse ingrediënten en de hippe zeteltjes je vrolijk aanstaren en waar je eventjes heel intens die wilde buitenwereld kunt ontvluchten. Een koffie bij Starbucks is pokkeduur als je puur op het zwarte drankje focust, maar velen hebben er de centen voor over om eventjes de Starbucks-oase te betreden.
Hetzelfde met de film Avatar. Ik zag ‘m nog niet (hij zegt me ook niet zo veel, eigenlijk), maar de reacties zijn wel redelijk unaniem: een flinterdun verhaaltje vol clichés die men al in heel wat andere films zag, de acteurs zijn van ondergeschikt belang, maar de wereld waar de kijker ingezogen wordt in onweerstaanbaar en net dat zorgt ervoor dat iedereen zo laaiend enthousiast over deze film loopt en deze vermoedelijk ook met een groot aantal Oscars aan de haal zal gaan: een nieuwe standaard voor de filmindustrie werd gezet.
Ook Cirque Du Soleil was baanbrekend op dat vlak: in tegenstellingen tot alle circussen die hen vooraf gingen, draaide het bij hen plotseling niet meer om losstaande sketches of om die paar circuslegendes (à la Clown Popov of een aantal leeuwentemmers uit die tijd), maar om een volledige onderdompeling in een totaal uniek universum.
Beleving, een unieke omgeving creëren, er voor zorgen dat mensen zich in hun vrije tijd eventjes keihard op vakantie kunnen wanen of van het dagdagelijkse weg kunnen dromen, daar lijkt er op vandaag heel wat om te doen.
Philips probeert op vandaag iets dergelijks, het is hun ambitie om de mensen thuis een tv-toestel te kunnen aanbieden die vooral afgestemd is op cinematografische beleving, op het duiken in een film in plaats van gewoon naar een film te kijken. Philips wil er voor zorgen dat de Avatar-experience thuis al even indrukwekkend kan plaatsvinden als in de cinema zelf en daarvoor bracht het zelfs speciaal een Cinema 21:9-tv-toestel uit.
Om de boze buitenwereld te overtuigen van de superieure kwaliteit van dit toestel en deze beleving, heeft Philips zich in de filmwereld zelf ondergedompeld. Na de indrukwekkende trailer “Carousel” die een klein jaar geleden werd gelanceerd ter aankondiging van dit nieuwe TV-toestel, gaan ze dit jaar een stapje verder. Philips stapte naar één of andere hooggeplaatste Amerikaanse filmproducent (Ridley Scott Associates) met de vraag om rond 1 specifiek (door Philips opgelegd) thema een aantal kortfilms te maken in een genre naar keuze. Bedoeling: technieken gebruiken waarmee de mogelijkheden van die Philips-televisies in de verf gezet kunnen worden. Die films zullen later dit jaar dan ook bij alle verdelers van deze TV-toestellen als teaser ingezet worden.
Maar om iedereen in deze beleving mee te trekken, gingen ze nog een stapje verder: op 8 april gaan deze 5 films in première, gratis, voor iedereen die het maar zien wil, via Tinterweb, middels een speciale multimedia-player waarop de mogelijkheden en effecten van de feitelijke TV-toestellen zeer goed tot hun recht zouden komen.
Ik ben curieus, heel curieus alleszins. De films zullen alhier worden gestreamd op 8 april, via Facebook is het alvast mogelijk kennis te maken met dit hele project, hieronder zie je alvast een YouTube-clip m.b.t. dit project (“Parallel Lines”).
Philips wil bijzonder web2.0 gaan, maar ik vraag me af of ze er écht in gaan slagen hun dure effecten over te brengen via het cheapo internet…
Afgelopen vrijdag, net voor de officiële release, vond ik Valleys of Neptune – het nieuwe postume studio-album van Jimi Hendrix, met een aantal eerder onuitgegeven tracks – in mijn brievenbus. De mannen van de blogreclame hadden het mij opgestuurd met de wijze bewoordingen “Dit zal wel iets voor jou zijn!“.
